Roadtrip – een reis door het leven van een danser

Hekken rammelen. Kreten klinken en er wordt gelachen. Dansgroep Haarlem oefent in de Waardepolder voor haar dansvoorstelling Roadtrip.

Danshuis oefent

Roadtrip is een productie van Dansgroep Haarlem en wordt uitgevoerd samen met diverse gastdansers. In zeven verschillende choreografieën wordt de reis uitgebeeld van de jonge, fanatieke beginnende danser tot de ervaren oudere danser.

Danshuis oefent Danshuis oefent

De choreografie (door Haya Maëla en Merel Schrama) die Dansgroep Haarlem in dit stuk uitvoert heet Melilla. Deze choreografie is geïnspireerd op de vluchtelingen die zich in het noorden van Marokko bevinden. De dansers verbeelden het gehang en lange wachten, de pijn als ze door de politie hardhandig uit elkaar worden geslagen en de pogingen om over de hekken te klimmen. De foto’s bij dit artikel zijn gemaakt tijdens een repetitie met de hekken in de Waarderpolder. De dansers dansen met, tegen en op de hekken. De hekken kreunen en zuchten onder het dansgeweld van de dansers. Sommige hekken zijn er ook niet geheel tegen bestand. Hopelijk zijn de hekken die op het podium gebruikt worden een stuk sterker.

Danshuis oefent
Danshuis oefent

Roadtrip wordt uitgevoerd door studenten van de  vooropleiding Danshuis Haarlem, studenten van de dansvakopleiding Paris Marais Dance School, Dansgroep Haarlem, Nathalie van den Hombergh en Haya Maëla.

Danshuis oefent Danshuis oefent

Roadtrip is te zien op 26 en 27 juni om 20.30 in de Toneelschuur. De kaarten kosten € 17,50 en voor CJP en studenten € 15,00. De kaarten zijn te bestellen via http://www.toneelschuur.nl/theater/roadtrip.

Tekst en foto’s: Remco van der Kruis

http://www.danshuishaarlem.nl
http://www.dansgroephaarlem.nl

Lachen om relationele irritaties bij Haarlemsche Tooneel Club

‘Mijn slappe komedie voor vier mensen, ’n handjevol personeel & een tafel
die niet vrijkomt’ is van oorsprong een stuk van theatergroep Carver.
De Haarlemsche Tooneel Club speelde de voorstelling dit weekend in het
Heemsteedse theater De Luifel. Dat was weer eens ouderwets lachen
geblazen, om meteen maar eens een open deur in te trappen.

De Haarlemsche Tooneel Club (sinds 1912!) is een van de betere
amateurtoneelgezelschappen uit de regio. De groep koos bij deze
voorstelling voor regisseur Marcel Kragt en dat blijkt een gouden
greep. De tekst die de acteurs dienen uit te spreken is uiteraard van
groot belang, maar juist ook de mimiek en het verdere fysieke
gedeelte.
Alles draait om twee stellen die gezamenlijk uit eten gaan en elkaar
ontmoeten in de bar van het restaurant. Louise (Arma Klaasen) zou een
tafel hebben gereserveerd, maar die komt voorlopig nog niet vrij, zo
laat het personeel weten. De bedoeling van het gezellige avondje is de
verdeling van gezamenlijke eigendommen, en dan met name ‘de caravan’.
Die vermaledijde caravan vormt de rode draad die door de hele
voorstelling heenloopt en uiteindelijk bijna slaande ruzie oplevert.
Wat doe je als je eindeloos moet wachten tot je gereserveerde tafel
vrij komt? Don (Arno Komin), de man van Louise bestelt maar eens een
fles rode wijn. Maar de vrouwelijke helft van het andere stel, Ellis
(Liesbeth Veltman) kan zo lang niet wachten, die moét wat eten.
Toneelauteur Magne van den Berg neemt een klein gegeven (‘ik heb
honger, ik moét wat eten’) en laat de irritatie bij de andere
personages flink oplopen. De anderen – inclusief Ellis’ partner Ben
(Geoffrey Courchaine) willen immers de eetlust niet van te voren reeds
stillen met een paar van die geitenkaascroquetjes. Dat doet Liesbeth
Veltman trouwens zeer goed, spelen hoe je een gloeiend hete snack
voorzichtig beetpakt, de hitte proberen weg te blazen en de lekkernij
héél voorzichtig verorberen.
Het publiek beseft al snel dat het voor de personages op de
toneelvloer een verloren avond zal worden. Ergernissen over elkaar
komen subtiel en langzaam naar de oppervlakte, met veel vileine
opmerkingen die zogenaamd aardig bedoeld zijn. Vooral Louise (sterke rol van Arma Klaasen)
legt Ben het vuur aan de schenen met haar dodelijke complimenten aan haar ex, van wie ze nog steeds zegt te houden: ‘Mooie boze stoere sterke Bennie’.
Ook het personeel moet er aan geloven, zoals de confrontatie tussen een ober (Jack Bontekoe) en Ben: ‘Zeg jij nou jou tegen mij?’, briest Courchaine.
De voorstelling duurt anderhalf uur en dat is een mooie lengte. Op het moment dat de tekst in herhalingen dreigt te vallen doet Arno Komin een schitterende dronkemansact met een barkruk. Het publiek komt niet meer bij.
‘Mijn slappe komedie…’ legt op geestige wijze het menselijk falen
bloot, met sterk spel van alle HTC-acteurs. Wat er met die caravan
moet gebeuren is de vraag, maar dat doet er al lang niet meer toe.
Prachtvoorstelling.

Artikel: Paul Lips
Fotografie: Remco van der Kruis

WAT INSPIREERT… FRED ROSENHART

Fred RosenhartFred Rosenhart in theatermaker en kunstschilder te Heemstede. Hij schreef de familiekomedie ‘Sinterklaas en het Sleutelmysterie’, voor kinderen van 4 tot 90 jaar. De voorstelling is zaterdag 30 november en woensdag 4 december te zien in theater Nieuw Vredenhof aan de Van Oldenbarneveltlaan 17 te Haarlem (tegenover het HFC-terrein).

Hoe is de stemming?
,,Goed! Ik ben momenteel bezig met twee voorstellingen, die Sinterklaasvoorstelling en een kerstvoorstelling onder de titel ‘Het meisje met de Zwavelstokjes-lucifers’. Dat is het oude thema van het meisje met de zwavelstokjes, maar waarin eigentijdse thema’s zijn verwerkt. Daarnaast word ik veel gevraagd om op te draven als historische figuur, zoals Michiel de Ruyter, Anton Mauve of Rembrandt van Rijn. Ik laat de verhalen van die figuren op theatrale wijze tot leven komen.’’

Wat is er aan de hand met die Goedheiligman?
,,De Sint moet natuurlijk overal opdraven en daarom gaat hij nog snel even in bad. De Schoonmaakpiet ruimt alles op en doet dat net iets te grondig. Zo dreigt Sinterklaas in de problemen te komen. Het is een vrolijke voorstelling geworden met bekende en minder bekende Sinterklaasliedjes.’’

Wat inspireert jou?
,,Ik raak geïnspireerd door al die verhalen in mijn hoofd en wat er om me heen gebeurt. Ik ben van nature een geschiedenisfreak, en vind het leuk om historische gebeurtenissen tot leven te brengen. Eigenlijk zie je dat de geschiedenis zich steeds herhaalt, maar dan op nieuwe manieren. Neem bijvoorbeeld Nicolaus Cruquius, de waterbouwkundige die betrokken was bij de drooglegging van Haarlemmermeer. Met de acteursgroep Living History breng ik die man elke zondag tot leven en geef inzicht in hoe hij leefde en wat hij deed. We hebben daarmee al meer dan 35.000 bezoekers getrokken in museum Cruquius. Verder zou ik nog willen noemen het Eldorica Festival op het Staten Bolwerk, waar ik deze zomer was en wat me weer terugbracht naar de hippietijd en de droom van een betere wereld. Als ik het enthousiasme van die jonge mensen zie kan ik daar blij van worden, dan denk ik: de wereld bestaat niet alleen maar uit rotzooi.’’

Van welke muziek hou je?
,,Dat zijn meestal stemmen die ik via de radio hoor. Ik ben bijvoorbeeld gek op Melanie. Ik ben laatst naar haar show geweest en ze is eigenlijk geen cent veranderd. Wat me opviel was dat er ook zoveel jonge mensen aanwezig waren bij dat concert. Ja, en zo iemand als Adele pakt me meteen, maar dat geldt ook voor bijvoorbeeld Leonard Cohen. Soms moet je er wel echt voor in de stemming zijn. Laatst kreeg ik een album van Passenger, dat is ook zo’n geweldige zanger. Als ik aan het schilderen ben dan kies ik voor stemmige klassieke muziek, bijvoorbeeld Mahler. Want ik praat nu wel heel veel, maar als ik schilder ben ik heel geconcentreerd bezig hoor!’’

INTERVIEW & FOTO: PAUL LIPS