Theatergroep Kwezel maakt “Dronkemansopera”

Regisseur Marius Bruijn laat de zangers/acteurs Judith Wesselius, Niels van der Weiden en Jan Willem Reitsma over het kleine podium van het gebouw van MooiZooi door elkaar heen lopen. Het doel is de acteurs te leren alleen met behulp van hun blik het publiek te laten weten waar ze heen gaan. “Stop!”, roept Bruijn. Dan vraagt hij aan de inmiddels binnengekomen Bert Apeldoorn (die de kastelein speelt): ,,Naar welk punt loopt Jan Willem nu volgens jou?” Bert wijst de plek aan. ,,Klopt”, zegt Jan Willem. Dan volgt er nog een zelfde oefening. Dit keer moet Judith aan het publiek laten zien – opnieuw met alleen haar blik – wat ze vindt van Niels, die inmiddels op het randje van het podium is gaan zitten. Alleen al dat gegeven – twee mensen op een podium die enkel met hun blik acteren in een halfleegstaand pand – levert spannend toneel op.

Dronkemansopera

‘Dronkemansopera’ is een voorstelling op locatie en gaat over een herberg in de Haarlemmerhout in de zeventiende eeuw. De herberg wordt gerund door een barse kastelein en een mooie serveerster. In de herberg zijn drie stamgasten blijven plakken. Naarmate de avond vordert, neemt de spanning tussen de personages toe. De nummers die in het stuk gebracht worden, variëren van folk tot elektrische rock. Het pronkstuk van deze voorstelling is een omgebouwde haringkar die dienst doet als bar. De bovenkant bestaat uit een zelfgemaakt “kerkorgel” van pvc-buizen, aangedreven door een stofzuiger. De bar zelf verbergt een vibrafoon. Aan de zijkant hangt nog een reeks lege flessen aan een touw, ook om muziek mee te maken. De tuba, trombone en de trompet van de stamgasten maakt het instrumentarium compleet.

Dronkemansopera

Het verhaal is gebaseerd op verhalen rond de herberg ‘Dronckenhuisgen’ uit de zeventiende eeuw. Een plek waar naar het schijnt veel dronken vissers op weg naar Zandvoort plezier zochten. Een tweede inspiratiebron is het eveneens zeventiende-eeuwse lied “Ten Haerlem in den Houte’. Een ander lied dat wordt gezongen – Droomlied – is een vrije bewerking van een ander lied uit die tijd.

Jan Willem Reitsma:,, Niels had een boek gelezen over de historie van Haarlem. Daar wilde hij wel een stuk over maken. Op de Parksessies van vorig jaar vroeg hij of ik daar teksten voor kon schrijven. Vervolgens hebben we Marius voor de regie gevraagd. We hebben nog heel wat middagen bij mij thuis zitten werken aan “Dronkemansopera”. Maar als we hard gewerkt hadden, konden we aan het eind van de dag een verdiend biertje drinken”.

Dronkemansopera

In de ‘Dronkemansopera’ worden ook leden van drie verschillende Haarlemse bands samengebracht. ,,Dat is toch een leuk gegeven?”, zegt Jan Willem lachend. “Bert en ik komen uit De Marginalen (helaas kort geleden opgeheven), Judith komt uit Grey Lotus en Niels speelt in Spoon Lifts Moon. We hebben een heel goede muzikale groep”.

Dronkemansopera

De Dronkemansopera gaat op 12 juni om 20.00 uur bij de Ruïne van Brederode in première. Een kaartje kost € 10,-. Na afloop is er een borrel en muziek. Reserveren kan via marius@kwezel.nl. Daarna wordt ‘Dronkemansopera’ op verschillende (buiten-) locaties opgevoerd, onder andere op de Parksessies. Op Beeckestijnpop is een concertante sneak preview. Voor de complete lijst van speeldata en locaties kunt u terecht op www.kwezel.nl en op Facebook.

Medewerkers aan ‘Dronkemansopera’ zijn:

Niels van der Weijden (muziek)
Jan Willem Reitsema (tekst)
Marius Bruijn (regie)
Judith Wesselius (zang)
Bert Apeldoorn (zang)
Robbert-Jan Sebregts (bas)
Lars van der Weiden (drums)

Tekst en foto’s: Remco van der Kruis

Advertenties

Lachen om relationele irritaties bij Haarlemsche Tooneel Club

‘Mijn slappe komedie voor vier mensen, ’n handjevol personeel & een tafel
die niet vrijkomt’ is van oorsprong een stuk van theatergroep Carver.
De Haarlemsche Tooneel Club speelde de voorstelling dit weekend in het
Heemsteedse theater De Luifel. Dat was weer eens ouderwets lachen
geblazen, om meteen maar eens een open deur in te trappen.

De Haarlemsche Tooneel Club (sinds 1912!) is een van de betere
amateurtoneelgezelschappen uit de regio. De groep koos bij deze
voorstelling voor regisseur Marcel Kragt en dat blijkt een gouden
greep. De tekst die de acteurs dienen uit te spreken is uiteraard van
groot belang, maar juist ook de mimiek en het verdere fysieke
gedeelte.
Alles draait om twee stellen die gezamenlijk uit eten gaan en elkaar
ontmoeten in de bar van het restaurant. Louise (Arma Klaasen) zou een
tafel hebben gereserveerd, maar die komt voorlopig nog niet vrij, zo
laat het personeel weten. De bedoeling van het gezellige avondje is de
verdeling van gezamenlijke eigendommen, en dan met name ‘de caravan’.
Die vermaledijde caravan vormt de rode draad die door de hele
voorstelling heenloopt en uiteindelijk bijna slaande ruzie oplevert.
Wat doe je als je eindeloos moet wachten tot je gereserveerde tafel
vrij komt? Don (Arno Komin), de man van Louise bestelt maar eens een
fles rode wijn. Maar de vrouwelijke helft van het andere stel, Ellis
(Liesbeth Veltman) kan zo lang niet wachten, die moét wat eten.
Toneelauteur Magne van den Berg neemt een klein gegeven (‘ik heb
honger, ik moét wat eten’) en laat de irritatie bij de andere
personages flink oplopen. De anderen – inclusief Ellis’ partner Ben
(Geoffrey Courchaine) willen immers de eetlust niet van te voren reeds
stillen met een paar van die geitenkaascroquetjes. Dat doet Liesbeth
Veltman trouwens zeer goed, spelen hoe je een gloeiend hete snack
voorzichtig beetpakt, de hitte proberen weg te blazen en de lekkernij
héél voorzichtig verorberen.
Het publiek beseft al snel dat het voor de personages op de
toneelvloer een verloren avond zal worden. Ergernissen over elkaar
komen subtiel en langzaam naar de oppervlakte, met veel vileine
opmerkingen die zogenaamd aardig bedoeld zijn. Vooral Louise (sterke rol van Arma Klaasen)
legt Ben het vuur aan de schenen met haar dodelijke complimenten aan haar ex, van wie ze nog steeds zegt te houden: ‘Mooie boze stoere sterke Bennie’.
Ook het personeel moet er aan geloven, zoals de confrontatie tussen een ober (Jack Bontekoe) en Ben: ‘Zeg jij nou jou tegen mij?’, briest Courchaine.
De voorstelling duurt anderhalf uur en dat is een mooie lengte. Op het moment dat de tekst in herhalingen dreigt te vallen doet Arno Komin een schitterende dronkemansact met een barkruk. Het publiek komt niet meer bij.
‘Mijn slappe komedie…’ legt op geestige wijze het menselijk falen
bloot, met sterk spel van alle HTC-acteurs. Wat er met die caravan
moet gebeuren is de vraag, maar dat doet er al lang niet meer toe.
Prachtvoorstelling.

Artikel: Paul Lips
Fotografie: Remco van der Kruis