Theatergroep Kwezel maakt “Dronkemansopera”

Regisseur Marius Bruijn laat de zangers/acteurs Judith Wesselius, Niels van der Weiden en Jan Willem Reitsma over het kleine podium van het gebouw van MooiZooi door elkaar heen lopen. Het doel is de acteurs te leren alleen met behulp van hun blik het publiek te laten weten waar ze heen gaan. “Stop!”, roept Bruijn. Dan vraagt hij aan de inmiddels binnengekomen Bert Apeldoorn (die de kastelein speelt): ,,Naar welk punt loopt Jan Willem nu volgens jou?” Bert wijst de plek aan. ,,Klopt”, zegt Jan Willem. Dan volgt er nog een zelfde oefening. Dit keer moet Judith aan het publiek laten zien – opnieuw met alleen haar blik – wat ze vindt van Niels, die inmiddels op het randje van het podium is gaan zitten. Alleen al dat gegeven – twee mensen op een podium die enkel met hun blik acteren in een halfleegstaand pand – levert spannend toneel op.

Dronkemansopera

‘Dronkemansopera’ is een voorstelling op locatie en gaat over een herberg in de Haarlemmerhout in de zeventiende eeuw. De herberg wordt gerund door een barse kastelein en een mooie serveerster. In de herberg zijn drie stamgasten blijven plakken. Naarmate de avond vordert, neemt de spanning tussen de personages toe. De nummers die in het stuk gebracht worden, variëren van folk tot elektrische rock. Het pronkstuk van deze voorstelling is een omgebouwde haringkar die dienst doet als bar. De bovenkant bestaat uit een zelfgemaakt “kerkorgel” van pvc-buizen, aangedreven door een stofzuiger. De bar zelf verbergt een vibrafoon. Aan de zijkant hangt nog een reeks lege flessen aan een touw, ook om muziek mee te maken. De tuba, trombone en de trompet van de stamgasten maakt het instrumentarium compleet.

Dronkemansopera

Het verhaal is gebaseerd op verhalen rond de herberg ‘Dronckenhuisgen’ uit de zeventiende eeuw. Een plek waar naar het schijnt veel dronken vissers op weg naar Zandvoort plezier zochten. Een tweede inspiratiebron is het eveneens zeventiende-eeuwse lied “Ten Haerlem in den Houte’. Een ander lied dat wordt gezongen – Droomlied – is een vrije bewerking van een ander lied uit die tijd.

Jan Willem Reitsma:,, Niels had een boek gelezen over de historie van Haarlem. Daar wilde hij wel een stuk over maken. Op de Parksessies van vorig jaar vroeg hij of ik daar teksten voor kon schrijven. Vervolgens hebben we Marius voor de regie gevraagd. We hebben nog heel wat middagen bij mij thuis zitten werken aan “Dronkemansopera”. Maar als we hard gewerkt hadden, konden we aan het eind van de dag een verdiend biertje drinken”.

Dronkemansopera

In de ‘Dronkemansopera’ worden ook leden van drie verschillende Haarlemse bands samengebracht. ,,Dat is toch een leuk gegeven?”, zegt Jan Willem lachend. “Bert en ik komen uit De Marginalen (helaas kort geleden opgeheven), Judith komt uit Grey Lotus en Niels speelt in Spoon Lifts Moon. We hebben een heel goede muzikale groep”.

Dronkemansopera

De Dronkemansopera gaat op 12 juni om 20.00 uur bij de Ruïne van Brederode in première. Een kaartje kost € 10,-. Na afloop is er een borrel en muziek. Reserveren kan via marius@kwezel.nl. Daarna wordt ‘Dronkemansopera’ op verschillende (buiten-) locaties opgevoerd, onder andere op de Parksessies. Op Beeckestijnpop is een concertante sneak preview. Voor de complete lijst van speeldata en locaties kunt u terecht op www.kwezel.nl en op Facebook.

Medewerkers aan ‘Dronkemansopera’ zijn:

Niels van der Weijden (muziek)
Jan Willem Reitsema (tekst)
Marius Bruijn (regie)
Judith Wesselius (zang)
Bert Apeldoorn (zang)
Robbert-Jan Sebregts (bas)
Lars van der Weiden (drums)

Tekst en foto’s: Remco van der Kruis

Advertenties

Worsteling met geslachtsverandering in ‘Familiezaak’

De Haarlemse Toneelgroep Genesius speelt de voorstelling ‘Familiezaak’ in de Toneelschuur. Het stuk behandelt het thema van mensen die in een verkeerd lichaam worden geboren, en vooral hoe de familie met zoiets omgaat. Ida van de Lagemaat regisseert.

Toneelgroep Genesius - Familiezaak

In de voorstelling wordt een familie geconfronteerd met de geslachtsverandering van Christa, die voorheen als Chris door het leven ging. Uitgerekend op de verjaardag van Lotte komen alle familieleden bij elkaar, omdat ze zullen worden voorgesteld aan Lotte’s nieuwe vriend Samuel. Dat levert een hoop gedoe op, mede omdat elk personage eigen belangen heeft, en de familiezaak centraal staat.
De tekst van de voorstelling werd geschreven door Ellen Boekelaar, naar een idee van Alice Verheij, die zelf ooit door het leven ging als man. Ida van de Lagemaat regisseerde het stuk eerder in 2007 in Utrecht, maar sindsdien is het op een plank beland. Toen Van de Lagemaat door Genesius gevraagd werd om een stuk bij de groep te komen regisseren, kwam ‘Familiezaak’ als voorstelling uit de bus.

Toneelgroep Genesius - Familiezaak

Er wordt flink gekibbeld en gediscussieerd tijdens de repetitie op een maandagavond. Die wrijvingen vormen een onderdeel van het verhaal. De acteurs en actrices van Genesius leven zich helemaal in tijdens de scènes, die zo nu en dan worden stopgezet door de regisseuse om de nodige aanwijzingen te geven.
,,Een geslachtsverandering is natuurlijk voor iedereen verwarrend’’, legt Ida van de Lagemaat uit. ,,Voor de persoon zelf, maar zeker ook voor de familieleden en vrienden. Verstandelijk kunnen die personages misschien met begrip reageren, maar daar zit altijd een diepere laag van verwarring onder.’’

Toneelgroep Genesius - Familiezaak

Ida van de Lagemaat maakt tijdens het regisseren gebruik van de ideeën van toneelhervormer Konstantin Stanislavski. ,,Hij is eigenlijk de grondlegger van het naturel acteren. Voor we het stuk en de tekst gaan repeteren, ga ik bij elke acteur op zoek naar het personage en de diepere laag. Acteren vanuit het affectief geheugen.’’

Toneelgroep Genesius - Familiezaak

,,Duidelijk is dat er bij elk van de figuren in dit stuk sprake is van een worsteling. Zo’n dochter als Lotte die eerst ‘pap’ tegen haar vader zegt, maar daarna geconfronteerd wordt met de transformatie naar vrouw, dus in feite haar vader kwijt is. Daar zit heel veel pijn achter. Met ‘Familiezaak’ proberen we die pijn zichtbaar te maken.’’

TEKST: PAUL LIPS
FOTOGRAFIE: REMCO VAN DER KRUIS

‘Familiezaak’ wordt gespeeld door Kirsten van Zandvoort, Jacqueline Lahaye, Leo Commandeur, Robert Klein, Carla Erb, Bea te Winkel en Job Göbel. De voorstelling is zondag 30 maart te zien in de Toneelschuur, aanvang 15.00 uur (matinee) en 20.00 uur. Meer informatie via www.toneelgroep-genesius.com

Absurd omgedraaide kerstverhalen in komisch kerstdrama

Wie geen mogelijkheid heeft om deze dagen de voorstelling ‘Scrooge’ in de Haarlemse Stadsschouwburg te bezoeken, kan terecht in theater Nieuw Vredenhof aan de Van Oldenbarneveldtlaan. Daar is vanavond en morgenavond nog het komische kerstdrama ‘Het Meisje met de Zwavel-Luciferstokjes’ te zien. Het personage Ebenezer Scrooge gedraagt zich wel een tikje vreemd in dit stuk.

‘LEESWAARSCHUWING: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal’.
Deze aanwijzing plaats ik hier graag bij, omdat u wellicht nog van plan bent de voorstelling te gaan bekijken.

Het meisje met de luciferzwavelstokjes

‘Het Meisje met de Zwavel-Luciferstokjes’ is geschreven en geregisseerd door Fred Rosenhart. Hij trommelde een stel bevriende acteurs op om dit maffe verhaal vorm te geven.
Aanvankelijk denk je als publiek dat je verzeild bent in een repetitielokaal, waar de acteurs een leesrepetitie houden. Maar al snel komt het Meisje met de Zwavel-Luciferstokjes (Michelle Heemeijer) op de proppen, een personage gebaseerd op het sprookje van Hans Christian Andersen. Het is het verhaal van het meisje dat buiten op straat zwavelstokjes moet verkopen, terwijl iedereen thuis warm bij de open haard zit. Als ze vanwege de kou zelf maar een stokje opsteekt, verschijnt er een visioen van een gezellige huiskamer met een leuk gezin. Het sprookje loopt niet echt goed af, vandaar dat de acteurs zich afvragen of ze er niet een vrolijker verhaal van kunnen maken. Ebenezer Scrooge (Fred Rosenhart) neemt de leiding en verdeelt de rollen. Vanaf dat moment worden kerstverhalen en sprookjes door elkaar gehusseld en krijgt het publiek een aaneenschakeling van absurde ontmoetingen te zien, waarbij Scrooge ineens een totaal andere man is dan we hem kennen. Deze Scrooge is aimabel en vrijgevig, en heeft niet door dat anderen hem gebruiken. Dommelend bij de open haard wordt de vriendelijke vrek bezocht door geesten, zware jongens, een familie van biggetjes en een kerstbunny. Vooral het bezoek van een geest op de tonen van ‘Dance Macabre’ voert de spanning op.

Het meisje met de luciferzwavelstokjes

Het is amateurtoneel ten voeten uit, een uurtje ontspanning vòòrdat de stress over de juiste bereiding van kip, kalkoen of gans in de keuken ontstaat. Spelplezier zonder pretenties en zo nu en dan nog leerzaam ook: ‘jij hebt trèk’, honger hadden ze in de oorlog’, roept Scrooge ergens.

Het meisje met de luciferzwavelstokjes
Het meisje met de luciferzwavelstokjes

Wij wensen u een vrolijk kerstfeest.

Tekst: Paul Lips
Fotografie: Remco van der Kruis

‘Het Meisje met de Zwavel-Luciferstokjes’, met o.a. Fred Rosenhart, Ada Vinken, Ineke van Dam en Norbert Smol.
Vanavond en morgenavond nog te zien in theater Nieuw Vredenhof, Van Oldenbarneveltlaan 17, Haarlem. Aanvang 20.30 uur.
Meer informatie via http://www.fredrosenhart.nl

‘De Kerstgigant’: muzikale kerstcomedy in ballroomstijl

Wat doe je als jouw dansschool niet meer geweldig loopt en wordt ingehaald door de ontwikkelingen in de maatschappij? En dat nu net als het 25-jarig jubileum gevierd gaat worden. Project Fors speelt De Kerstgigant, die zich afspeelt in de wereld van de danszaal. Locatie: Sociëteit De Vereeniging.

We vallen binnen bij een middagrepetitie in het statige gebouw aan de Zijlweg. Het personage Conrad (Herman van der Meulen) staat zich op te winden over van alles en nog wat. Regisseur Marcel Kragt geeft hier en daar een aanwijzing. De zaal ziet er nog wat kaal uit, maar dat zal binnenkort veranderen, verzekert Marcel Kragt. ,,Het wordt een echte ballroom met kerstversierselen. De voorstelling heet van oorsprong ‘De Dansgigant’ en is geschreven door Don Duyns en Alexander de Bruijn. Wij hebben voor deze gelegenheid de titel veranderd in De Kerstgigant. Het is in die zin eigenlijk een soort anti-kerstvoorstelling, vanwege al die perikelen in die familie.’’

Dansgigant

‘De Kerstgigant’ vertelt het verhaal van de familie Louters, die al sinds mensenheugenis een dansschool leidt waar de klad in lijkt te komen. Schoonzoon Conrad heeft wel ideeën hoe de crisis kan worden bestreden: verandering. De dansschool zou volgens hem een metamorfose moeten ondergaan: van dansschool naar ‘multi dance en relaxcomplex’. Schoonvader Ben (Wim Kok) ziet de ontwikkelingen richting ‘Kerstgigant’ met argusogen aan. Zoals in vele families is jaloezie, roddel en achterklap niet van de lucht.
Marcel Kragt: ,,Kerst is natuurlijk een familiefeest, maar juist tijdens zo’n feest kunnen familieverhoudingen onder druk komen te staan.’’

Dansgigant

Project Fors is een Haarlems theaterplatform dat werkt in steeds wisselende samenstellingen. Spelers en theatermakers van verschillende verenigingen komen met elkaar in contact en combineren toneelspel, zang en dans. Ter voorbereiding van ‘de Kerstgigant’ werd een weekend lang gerepeteerd in een boerderij in Westwoud, waar erg veel werd gelachen maar vooral ook hard is gewerkt, verzekeren de makers.
,,Tijdens de scènes zullen er ook kerstliedjes klinken. We nodigen het publiek van harte uit om zich in feestelijke danskleding te hullen, want na de voorstelling mogen de voetjes van de vloer.’’

Dansgigant

VOORBESCHOUWING: PAUL LIPS
FOTOGRAFIE: REMCO VAN DER KRUIS

De Kerstgigant is te zien op 20, 21 en 22 december (inloop 20.00 uur, aanvang 20.30 uur) en matinee op 22 december (inloop 14.00 uur, aanvang 14.30 uur). Regie: Marcel Kragt: Spel: Evelyn van Houten, Wim Kok, Herman van der Meulen, Rutger Visser en Monique van der Zouw. Vocal coach: Maria Eldering.

Lachen om relationele irritaties bij Haarlemsche Tooneel Club

‘Mijn slappe komedie voor vier mensen, ’n handjevol personeel & een tafel
die niet vrijkomt’ is van oorsprong een stuk van theatergroep Carver.
De Haarlemsche Tooneel Club speelde de voorstelling dit weekend in het
Heemsteedse theater De Luifel. Dat was weer eens ouderwets lachen
geblazen, om meteen maar eens een open deur in te trappen.

De Haarlemsche Tooneel Club (sinds 1912!) is een van de betere
amateurtoneelgezelschappen uit de regio. De groep koos bij deze
voorstelling voor regisseur Marcel Kragt en dat blijkt een gouden
greep. De tekst die de acteurs dienen uit te spreken is uiteraard van
groot belang, maar juist ook de mimiek en het verdere fysieke
gedeelte.
Alles draait om twee stellen die gezamenlijk uit eten gaan en elkaar
ontmoeten in de bar van het restaurant. Louise (Arma Klaasen) zou een
tafel hebben gereserveerd, maar die komt voorlopig nog niet vrij, zo
laat het personeel weten. De bedoeling van het gezellige avondje is de
verdeling van gezamenlijke eigendommen, en dan met name ‘de caravan’.
Die vermaledijde caravan vormt de rode draad die door de hele
voorstelling heenloopt en uiteindelijk bijna slaande ruzie oplevert.
Wat doe je als je eindeloos moet wachten tot je gereserveerde tafel
vrij komt? Don (Arno Komin), de man van Louise bestelt maar eens een
fles rode wijn. Maar de vrouwelijke helft van het andere stel, Ellis
(Liesbeth Veltman) kan zo lang niet wachten, die moét wat eten.
Toneelauteur Magne van den Berg neemt een klein gegeven (‘ik heb
honger, ik moét wat eten’) en laat de irritatie bij de andere
personages flink oplopen. De anderen – inclusief Ellis’ partner Ben
(Geoffrey Courchaine) willen immers de eetlust niet van te voren reeds
stillen met een paar van die geitenkaascroquetjes. Dat doet Liesbeth
Veltman trouwens zeer goed, spelen hoe je een gloeiend hete snack
voorzichtig beetpakt, de hitte proberen weg te blazen en de lekkernij
héél voorzichtig verorberen.
Het publiek beseft al snel dat het voor de personages op de
toneelvloer een verloren avond zal worden. Ergernissen over elkaar
komen subtiel en langzaam naar de oppervlakte, met veel vileine
opmerkingen die zogenaamd aardig bedoeld zijn. Vooral Louise (sterke rol van Arma Klaasen)
legt Ben het vuur aan de schenen met haar dodelijke complimenten aan haar ex, van wie ze nog steeds zegt te houden: ‘Mooie boze stoere sterke Bennie’.
Ook het personeel moet er aan geloven, zoals de confrontatie tussen een ober (Jack Bontekoe) en Ben: ‘Zeg jij nou jou tegen mij?’, briest Courchaine.
De voorstelling duurt anderhalf uur en dat is een mooie lengte. Op het moment dat de tekst in herhalingen dreigt te vallen doet Arno Komin een schitterende dronkemansact met een barkruk. Het publiek komt niet meer bij.
‘Mijn slappe komedie…’ legt op geestige wijze het menselijk falen
bloot, met sterk spel van alle HTC-acteurs. Wat er met die caravan
moet gebeuren is de vraag, maar dat doet er al lang niet meer toe.
Prachtvoorstelling.

Artikel: Paul Lips
Fotografie: Remco van der Kruis