WAT INSPIREERT… YVONNE VAN DREVEN

Yvonne van Dreven is beeldend kunstenaar en woonachtig in Heemstede. ‘Vervallen huizen’ en ‘ruimte’ vormen de hoofdthema’s van haar werk. Haar inspiratie vindt ze met name in Portugal. Ze werkt met gemengde technieken en maakt o.a. gebruik van het materiaal ribkarton. Tijdens de Kunstlijn 2015 houdt Yvonne van Dreven open atelier aan de Glipper Dreef, en is een werk van haar te zien tijdens de centrale presentatie op het gemeentehuis van Heemstede.

Hoe is de stemming?

,,Goed. Het nest is leeg, de meiden wonen inmiddels zelfstandig. Ik voel me opgewonden omdat ik komend weekeinde exposeer, tijdens de manifestatie ‘Kunstkijken in Volendam’. Vorig jaar won ik daar de zogeheten ‘Sponsor Kunst Trofee’. Een leuke beker waarvan de binnenkant in bonte kleuren was beschilderd. Ik krijg daar een hele gang om mijn werken op te hangen. Mooie oude muren. De sfeer tijdens die manifestatie is heel leuk. Een prima kunstklimaat. Volendammers hebben mij als jas’ hartverwarmend in hun kring opgenomen.

Yvonne van Dreven

Waar groeide je op?

Aan de Narcissenlaan in Bennebroek. Mijn vader was piloot. Mijn moeder hield van schilderen. De opa van mijn moeder was ook actief in de kunst, die was beeldhouwer. En ik ben verre familie van de dichter Bert Schierbeek. Van hem heb ik een gedicht in mijn eindexamenscriptie voor de Kunstacademie Haarlem gebruikt.

Ik was altijd aan het tekenen, herinner ik me. We zijn niet met kunst opgevoed, ook al bezochten we wel eens een museum. Toen ik heel klein was heb ik eens een tekenwedstrijd gewonnen. De prijs was ‘vijf minuten grabbelen’ bij speelgoedwinkel Korstjens aan het Houtplein. Ik weet nog dat ik een lichtblauw reiswiegje met popje grabbelde. Dat was de eerste prijs die ik met tekenen won, haha.

Later op het Coornhert Lyceum ging ik graag naar de tekenlessen van Frans Funke. Ik haalde altijd goede cijfers. Het was toen nog geen eindexamenvak.’’

afbeelding Yvonne

Creatieve vakken staan in hoog aanzien op het Coornhert…

,,Ik was jaloers dat het vak tekenen inmiddels een vak was waar je eindexamen in kon doen. Toen onze dochters Kimberley en Dominique opdrachten mee naar huis kregen ging ik helpen. Door hun tekendocent Harm van Ee heb ik me laten inspireren bij mijn verdere ontwikkeling, wat resulteerde in de 5-jarige opleiding aan de Kunstacademie Haarlem.

Ook heb ik kunstenaars bestudeerd die me aanspreken, zoals Michael Raedecker, Karin Mamma Anderson en Matthias Weischer. Aanvankelijk gebruikte ik nog veel kleur, en waren de ruimtes die ik verbeeldde veel te vol.

Langzaam aan ben ik steeds subtielere kleurnuances gaan gebruiken en raakten die ruimtes steeds leger, tegen het abstracte aan. Ook begon ik karton toe te passen in mijn werk. Die vervallen huisjes in Portugal inspireren me. Ik vind het prachtig om die vervallen daken te observeren, of dat je kunt zien dat er een boom door het raam of dak groeit en uitsteekt. Ik kijk er lang naar, en maak er soms een foto van.’’

Afbeelding Yvonne2

Centraal thema in je werk is het begrip ‘ruimte’, maar in bredere zin…

,,Die deuren, doorkijkjes en trappetjes staan voor mij voor verbindingen en verbondenheid. De open deuren geven een gevoel van vrijheid, dichte deuren voelen benauwd en opgesloten. De lege ruimtes staan voor mij voor een gevoel van vrijheid. De sfeer van vergankelijkheid en melancholie wordt met zulke ruimtes opgeroepen. Bert Schierbeek schreef in 1972 het gedicht ‘De Deur’, naar aanleiding van het plotselinge overlijden van zijn vrouw.’’

De Deur

Een deur is open

Of dicht

 

Een deur die open is

Is een gat naar

De ruimte

 

Een deur die dicht is

Deel van de muur

Begrenst de ruimte

 

Als ie beweegt

Is ie een deur

 

Zo ben ik een deur

Yvonne van Dreven

Tot slot, van welke muziek hou je?

,,Moderne Portugese fado, zoals Cristina Branco. Cesaria Evora, maar ook De Dijk of Dotan. Ik draai graag muziek als ik bezig ben met mijn kunst. Leonard Cohen is ook zo iemand. Ken je ‘Recitation’? Een prachtig gedicht, het staat op het album ‘Live in London’.”

INTERVIEW: PAUL LIPS

FOTOGRAFIE: REMCO VAN DER KRUIS, YVONNE VAN DREVEN

Tijdens de Kunstlijn 2015 houdt Yvonne van Dreven op zaterdag 31 oktober en 1 november open atelier aan Glipper Dreef 204 A, van 11.00 tot 17.00 uur. Een van haar werken is tevens te zien in de hal van het gemeentehuis van Heemstede, Raadhuisplein 1.

https://nl-nl.facebook.com/BeeldendKunstenaarYvonneVanDreven

BERT MAURITS: ‘Ik ben het meest tevreden over de dingen die ik snel schilder’

Haarlemmer Bert Maurits is beeldend kunstenaar, maar noemt zichzelf liever schilder. Hij bouwt zijn schilderijen laag voor laag op, in een expressionistische stijl. Tot en met 10 augustus exposeert Bert Maurits bij brasserie en podium Appel aan Spaarne 94. Bert Maurits1 Hoe kwam je hier terecht?

,,Via Lucia, die brasserie Appel onlangs opende met haar man Roedie Peters. Ze vertelde dat ze op internet was gaan zoeken naar Haarlemse kunstenaars, en zo bij mijn website terechtkwam. Ik timmer aan de weg via internet en Facebook. De tijd dat je met je mappie bij een galerie langs gaat werkt tegenwoordig niet meer. Ik was daar sowieso niet zo’n voorstander van.’’

Had je meteen een idee wat je hier wilde exposeren?

,,Ik werk vaak op groot formaat, maar dat zou lastig gaan worden hier met die halfgestucte muren. Dus heb ik goed gekeken naar een juiste balans. Ik heb ook speciaal wat kleinere werken voor deze locatie gemaakt. Maar ik ben heel kritisch, van de tien dingen die ik maakt gooi ik er vaak al vijf weg en dan blijven er uiteindelijk twee over die naar mijn zin zijn. Meestal ben ik het meest tevreden over de dingen die ik snel maak, met een bepaalde drive. Met een noodzaak tot schilderen.’’ Bert Maurits2 Waar groeide je op?

,,Wij woonden op de Muiderslotweg in Haarlem-Noord. Mijn vader zong in het kerkkoor van de Petrus & Pauluskerk. Ik zat op het Mendelcollege waar de toenmalige leraar tekenen me vroeg of ik af en toe illustraties wilde maken voor de schoolkrant. Dat was mijn eerste podium. Daarvòòr was ik als brugklasser, spijbelend en wel, al in mijn eentje naar het Frans Hals Museum gegaan om me te laven aan zijn schuttersstukken en dacht: ’Wow, dat wil ik ook maken!’ Omdat ik het idee had dat er in de kunst geen droog brood te verdienen viel, ben ik vervolgens een heel andere richting opgegaan. Ik heb jarenlang in de gezondheidszorg gewerkt als B-verpleegkundige. Op een gegeven moment heb ik besloten dat ik naar de kunstacademie wilde. Dat werd de Koninklijke Academie in Den Haag.’’ starview2 Je gebruikt een unieke ondergrond voor je schilderijen…

,,Ik schilder op oude postzakken. Mijn buurman was koerier voor de PTT en had een hele lading van die dingen. Dat was in de jaren tachtig. Kunstenaar Sam Drukker schilderde vroeger ook op oude postzakken. Ik haalde die postzakken uit elkaar en begon er op te schilderen. Maar dat kan niet zomaar, merkte ik al snel. De verf verdwijnt er gewoon ín, het is één zwart gat. Dus ik moest eerst zorgen voor een degelijke ondergrond. Meestal begin ik abstract en maak vervolgens vormen, die leiden tot een portret.’’

Wel bijzonder. Postzakken.

,,Een heel romantisch idee natuurlijk. Zakken waar allerlei brieven in hebben gezeten, van liefdesbrieven tot belastingaangiftes. Vaak laad ik een heel stel in mijn oude Renault Lagune om vervolgens naar Hongarije af te reizen, op een plek vijftig kilometer onder het Balatonmeer. En dan schilderen, boeken mee. Geen internet. Telefoon uit.’’

Is het nog te doen, kunstenaar zijn in 2014?

,,Ik kan er nog niet volledig van leven. Zo nu en dan heb ik een bijbaantje. Maar het afgelopen jaar was een goed jaar voor me, met veel exposities. Mijn werk is regelmatig op verschillende plekken te zien. Toch heb ik geen dag spijt gehad van het feit dat ik op mijn achtentwintigste de opleiding ben gaan volgen. Schilder zijn beschouw ik als het mooiste vak van de wereld. Dat maakt me dolgelukkig.’’

INTERVIEW EN FOTO’S: PAUL LIPS

COPYRIGHT FOTO SCHILDERIJ ‘Starview2’: BERT MAURITS

Meer informatie: http://www.bertmaurits.nl http://www.brasserieappel.nl

Wat inspireert…Eva Toorenent?

Bij de Wonderkamers van Hans Bossmann hield zij op 1 maart haar allereerste expositie en ze verkocht meteen 4 van haar werken. Hoogste tijd dus om deze jonge kunstenares aan Haarlem voor te stellen.

Wie is Eva Toorenent?

,,Ik ben 16 jaar oud en zit in 4 HAVO van het Coornhert Lyceum in Haarlem. Van kinds af aan wilde ik al kunstenaar worden. Behalve dat ik teken en schilder, ontwerp ik ook mode. Ik heb al aan drie modeshows meegedaan. Maar nu richt ik me vooral op tekenen, daar ben ik beter in dan in mode ontwerpen. Ik teken digitaal, maar ter voorbereiding maak ik veel potloodschetsen van bijvoorbeeld dieren. Na de HAVO wil ik, denk ik, naar de kunstacademie en daarna een vervolgopleiding voor game artist doen. Hoewel de beroepentest vorig jaar uitwees dat ik het meest geschikt ben als circusartiest!”

 

Eva Toorenent

 Wat inspireert Eva?

,,Dieren! Die zijn zo complex met al die verschillende huidtypen en kleuren. Ook denk ik vaak na over draken. Dan denk ik dat mensen vroeger in een varaan een draak hebben gezien. Net als met cyclopen. Mensen zagen olifantenschedels, met een groot gat op de plek waar de slurf heeft gezeten, en zagen daar een éénogige reus in. En dat doe ik eigenlijk ook. Ik gebruik van verschillende dieren een onderdeel en creëer daar een nieuw dier mee, vaak een monsterachtig wezen. Al die vrolijke werken boeien me niet, het is leuk om mensen te laten schrikken. Ik hou bijvoorbeeld ook van horrorfilms, als ze maar wel diepgang hebben zoals Pan’s Labyrinth. Ik hou van het duistere en mysterieuze. Mijn bijnaam is dan ook Evil. In dingen die leuk en lief zijn zit geen spanning.” Dan lachend: ,,Maar je moet nu niet denken dat ik een of andere psychopaat ben.”

,,En nadat ik Bioshock (een computergame, -red.) had uitgespeeld, ging ik opzoeken wie de game heeft gemaakt en wie de stemartiesten zijn. Toen kwam ik een filmpje tegen waarin een game artist van Bioshock over zijn werk vertelt. En sindsdien wil ik game artist worden.”

Eva Toorenent

Hoe vond je het om te exposeren?

,,Het kiezen van werken die ik aan de muur wilde hangen, vond ik vet moeilijk. Hans Bossmann hielp mij met het selecteren en hij koos gelukkig de werken van de monsterachtige wezens uit en niet de portretten. Hans vond de portretten niet zo bijzonder, je kunt zien dat die door een 16-jarig meisje zijn getekend. De monsters vond hij veel volwassener werk. Mijn moeder vindt die monsters maar niks, dus ik was eigenlijk heel blij met de kritiek van Hans want zelf vind ik het tekenen van portretten minder leuk.

 

Drie tekeningen van Eva Toorenent

Drie tekeningen van Eva Toorenent

Ik vond het exposeren echt heel vet en was best trots. Ik zat de hele dag te glunderen en alle opa’s en oma’s kwamen langs. Ik keek de hele tijd of mensen wel naar mijn werk keken. Alleen wisten zij niet dat ik die tekeningen had gemaakt. Bezoekers vonden mijn werk heel mooi en vooral omdat ik nog zo jong ben. Het mooiste is, dat ik die dag 4 werken heb verkocht.

Ik wil heel graag weer ergens exposeren, maar ik weet niet zo goed hoe ik dat moet doen. Dus als iemand dit artikel leest en binnenkort een expositie organiseert, dan hoor ik het graag.”

Facebook van Eva Toorenent: Eva Toorenent

Tekst en foto’s: Remco van der Kruis

Wat inspireert…Yoanna Nöbel?

De van oorsprong Colombiaanse Yoanna Nöbel woont en werkt in Velserbroek. Ze maakt het liefst heel grote schilderijen op paneel en gebruikt verschillende stijlen. De woonkamer bestaat uit een privégedeelte voor de familie en een zithoek met gemakkelijke stoel en boekenkast waar ze over haar werk kan praten. Hier spreek ik met haar.

Yoanna Nöbel

Wat is je manier van werken?
,,Op de Kunstacademie zeiden ze dat ik me aan één stroming moest houden, maar ik beheers alle stromingen. Ik zoek een bepaalde stijl die bij een onderwerp past. Belangrijk is dat de emotie naar voren komt. Of misschien de waanzin, of de ziel. Emotie vind ik belangrijker dan anatomische schoonheid. Als het om schoonheid gaat, dan was ik wel portretten gaan schilderen. Dat verdient tenminste goed. Maar ik laat liever diepe emotie zien en soms schrikken mensen dan van mijn werk. Ik vind het belangrijk dat ik laat zien wat er allemaal is. Dat het niet alleen gaat om de lach.”

Wie of wat inspireert je?
,,Toch wel Caravaggio. Dan gaan we wel ver terug in de tijd, maar daar is het voor mij mee begonnen. Met de oude meesters. Maar mijn grootste inspiratiebron is God. Ik ben wel gelovig, denk ik. God kan heel zwaar beladen zijn voor sommige mensen. Ik zie God in iedereen en alles om mij heen. Het is niet zozeer een mannetje dat boven op een wolkje zit, maar ik zie God in mijn kind, in de mensen die ik ontmoet en in de vogel die mij ’s morgens wakker krijst.”

Yoanna Nöbel

Hoe krijgt je werk de uiteindelijke vorm?
,,Het originele idee is er: een onderwerp of een situatie. In de wereld van ideeën buiten mijn hoofd – waar de pure emotie wacht op de juiste vorm – vliegen dingen voorbij. In een soort vloeibare vorm en dat verandert constant, álles verandert constant. Zo zie ik dat. Als ik bezig ben, dan ontstaat het gewoon en denk ik helemaal niets. Soms begin ik heel realistisch, maar uiteindelijk wijkt het eindresultaat altijd af van wat ik in het begin in gedachten had.”

Yoanna Nöbel

Waar ben je nu mee bezig?
,,Carla van der Veldt (van de zingende familie Opera Familia, red.) wilde een tijdje terug haar gedichten bundelen en vroeg mij om daar afbeeldingen bij te maken. Dat moest ik in twee weken doen, terwijl ik normaal al maanden bezig ben met één schilderij. Het is daarom veel digitaal werk geworden, zoals gedigitaliseerde potloodtekeningen. De gedichtenbundel ‘Het gaat alleen maar om de liefde’ is wel geheel uitverkocht. Het begon als een grapje, maar het boek was een groot succes. Daarom hebben we besloten om een tweede bundel samen te stellen, maar dat gaan we op een hoger niveau doen. Ik maak bij elk gedicht een schilderij. Van de schilderijen komt een expositie. Op de opening van de tentoonstelling wordt de gedichtenbundel gepresenteerd. De expositie zal van de zomer ergens in Haarlem zijn.”

Meer over Yoanna Nöbel en haar werk op Kunstcultuur en haar facebook pagina Yoanna Nöbel
Tekst en foto’s: Remco van der Kruis