WAT INSPIREERT… YVONNE VAN DREVEN

Yvonne van Dreven is beeldend kunstenaar en woonachtig in Heemstede. ‘Vervallen huizen’ en ‘ruimte’ vormen de hoofdthema’s van haar werk. Haar inspiratie vindt ze met name in Portugal. Ze werkt met gemengde technieken en maakt o.a. gebruik van het materiaal ribkarton. Tijdens de Kunstlijn 2015 houdt Yvonne van Dreven open atelier aan de Glipper Dreef, en is een werk van haar te zien tijdens de centrale presentatie op het gemeentehuis van Heemstede.

Hoe is de stemming?

,,Goed. Het nest is leeg, de meiden wonen inmiddels zelfstandig. Ik voel me opgewonden omdat ik komend weekeinde exposeer, tijdens de manifestatie ‘Kunstkijken in Volendam’. Vorig jaar won ik daar de zogeheten ‘Sponsor Kunst Trofee’. Een leuke beker waarvan de binnenkant in bonte kleuren was beschilderd. Ik krijg daar een hele gang om mijn werken op te hangen. Mooie oude muren. De sfeer tijdens die manifestatie is heel leuk. Een prima kunstklimaat. Volendammers hebben mij als jas’ hartverwarmend in hun kring opgenomen.

Yvonne van Dreven

Waar groeide je op?

Aan de Narcissenlaan in Bennebroek. Mijn vader was piloot. Mijn moeder hield van schilderen. De opa van mijn moeder was ook actief in de kunst, die was beeldhouwer. En ik ben verre familie van de dichter Bert Schierbeek. Van hem heb ik een gedicht in mijn eindexamenscriptie voor de Kunstacademie Haarlem gebruikt.

Ik was altijd aan het tekenen, herinner ik me. We zijn niet met kunst opgevoed, ook al bezochten we wel eens een museum. Toen ik heel klein was heb ik eens een tekenwedstrijd gewonnen. De prijs was ‘vijf minuten grabbelen’ bij speelgoedwinkel Korstjens aan het Houtplein. Ik weet nog dat ik een lichtblauw reiswiegje met popje grabbelde. Dat was de eerste prijs die ik met tekenen won, haha.

Later op het Coornhert Lyceum ging ik graag naar de tekenlessen van Frans Funke. Ik haalde altijd goede cijfers. Het was toen nog geen eindexamenvak.’’

afbeelding Yvonne

Creatieve vakken staan in hoog aanzien op het Coornhert…

,,Ik was jaloers dat het vak tekenen inmiddels een vak was waar je eindexamen in kon doen. Toen onze dochters Kimberley en Dominique opdrachten mee naar huis kregen ging ik helpen. Door hun tekendocent Harm van Ee heb ik me laten inspireren bij mijn verdere ontwikkeling, wat resulteerde in de 5-jarige opleiding aan de Kunstacademie Haarlem.

Ook heb ik kunstenaars bestudeerd die me aanspreken, zoals Michael Raedecker, Karin Mamma Anderson en Matthias Weischer. Aanvankelijk gebruikte ik nog veel kleur, en waren de ruimtes die ik verbeeldde veel te vol.

Langzaam aan ben ik steeds subtielere kleurnuances gaan gebruiken en raakten die ruimtes steeds leger, tegen het abstracte aan. Ook begon ik karton toe te passen in mijn werk. Die vervallen huisjes in Portugal inspireren me. Ik vind het prachtig om die vervallen daken te observeren, of dat je kunt zien dat er een boom door het raam of dak groeit en uitsteekt. Ik kijk er lang naar, en maak er soms een foto van.’’

Afbeelding Yvonne2

Centraal thema in je werk is het begrip ‘ruimte’, maar in bredere zin…

,,Die deuren, doorkijkjes en trappetjes staan voor mij voor verbindingen en verbondenheid. De open deuren geven een gevoel van vrijheid, dichte deuren voelen benauwd en opgesloten. De lege ruimtes staan voor mij voor een gevoel van vrijheid. De sfeer van vergankelijkheid en melancholie wordt met zulke ruimtes opgeroepen. Bert Schierbeek schreef in 1972 het gedicht ‘De Deur’, naar aanleiding van het plotselinge overlijden van zijn vrouw.’’

De Deur

Een deur is open

Of dicht

 

Een deur die open is

Is een gat naar

De ruimte

 

Een deur die dicht is

Deel van de muur

Begrenst de ruimte

 

Als ie beweegt

Is ie een deur

 

Zo ben ik een deur

Yvonne van Dreven

Tot slot, van welke muziek hou je?

,,Moderne Portugese fado, zoals Cristina Branco. Cesaria Evora, maar ook De Dijk of Dotan. Ik draai graag muziek als ik bezig ben met mijn kunst. Leonard Cohen is ook zo iemand. Ken je ‘Recitation’? Een prachtig gedicht, het staat op het album ‘Live in London’.”

INTERVIEW: PAUL LIPS

FOTOGRAFIE: REMCO VAN DER KRUIS, YVONNE VAN DREVEN

Tijdens de Kunstlijn 2015 houdt Yvonne van Dreven op zaterdag 31 oktober en 1 november open atelier aan Glipper Dreef 204 A, van 11.00 tot 17.00 uur. Een van haar werken is tevens te zien in de hal van het gemeentehuis van Heemstede, Raadhuisplein 1.

https://nl-nl.facebook.com/BeeldendKunstenaarYvonneVanDreven

DE HAARLEMMER OLIEVERF VAN KUNSTCENTRUM PRINS

Prins Kunstcentrum is een Haarlemse winkel in teken- en schildersbenodigdheden. Eigenaar Han Prins zwaait er sinds 1995 de scepter. Aanvankelijk aan de Turfmarkt, sinds begin juni aan Lange Herenstraat 24Z, op steenworp afstand van het Stationsplein. Het is de enige kunstenaarswinkel in de regio die de unieke Haarlemmer Olieverf verkoopt.

Het wondermiddel van twijfelachtig allooi Haarlemmer Olie kennen we natuurlijk allemaal, maar Haarlemmer Olieverf is een vrij nieuw product, dat wordt vervaardigd in opdracht van Prins Kunstcentrum. Een klein team van ambachtelijke verfmakers gebruikt daarvoor recepten die over een periode van meer dan honderd jaar zijn aan elkaar doorgegeven. Er is een palet van 85 kleuren beschikbaar.

Hans Prins

Han Prins groeide op in Heemstede. Tekenen deed hij al vanaf jonge leeftijd. ,,Mijn ouders waren niet zo erg geïnteresseerd in kunst’’, legt hij uit. ,,Musea bezochten we niet vaak. Wel tekenden we veel.’’

Han Prins ging na zijn middelbare schooltijd aan de slag als verkoper bij kledingwinkel Peek & Cloppenburg aan de Grote Houtstraat. Een zwager tipte hem over een vacature bij Artel, de Haarlemse vestiging van de firma in kunstenaarsbenodigdheden. ,,Die winkel zat op de plek waar nu de Jopenkerk gevestigd is. Een plek waar veel kunstenaars uit de regio hun spullen kwamen aanschaffen.’’

Hans Prins

De crisis sloeg toe en Artel verdween. Prins droomde al geruime tijd over een eigen zaak. In 1995 opende het Kunstcentrum aan de Turfmarkt. Kwaliteitsmaterialen zijn er te vinden, zoals acrylverf van het merk Golden. ,,Een Amerikaanse fabriek die zich uitsluitend richt op het maken van acrylverven’’, legt Prins uit. Ook de aanloop aan de Lange Herenstraat is sinds de verhuizing goed. Uit alle windstreken komen beeldend kunstenaars om de materialen uit te zoeken: Haarlem, Heemstede, IJmuiden. ,,En dan komt er ineens een klant uit Zwolle aanwaaien’’, glimlacht Prins. Zo nu en dan is er een interessante, scherp geprijsde aanbieding. Aquarelverf van Russische makelij, of handgeschept papier uit India.

William Mallord Joseph Turner

William Mallord Joseph Turner : ‘Petworth Park, 1828’

Qua beeldende kunst heeft Han Prins persoonlijk een voorkeur voor ambachtelijke schilders. Als schilderkunstig onderwerp kan hij vooral genieten van ‘het landschap’. Vincent van Gogh is een grote favoriet, maar ook Joseph William Mallord Turner, over wie een biografische film is verschenen. Zelf schildert Prins nog regelmatig, getuige het schilderij van een vaas met zonnebloemen, dat te zien is achterin de ruimte.

Hans Prins

Voor het tijdschrift ‘Atelier’ is zijn portret vereeuwigd. Beeldend kunstenaar Ella Looise interviewde hem voor het magazine, en schilderde een prachtig portret van de handelaar in kunstenaarsmaterialen. Het origineel hangt in de winkel.

 

TEKST: PAUL LIPS

FOTOGRAFIE: REMCO VAN DER KRUIS

http://www.prinskunst.nl/

https://www.facebook.com/prinskunstcentrum

WAT INSPIREERT… SANDRA BRANDT

Sandra Brandt is de drijvende kracht achter de Geluksroute023, die op zaterdag 7 en zondag 8 februari wordt gehouden op verschillende plaatsen in Haarlem.
Daarnaast geeft ze cursussen ‘Gezond opvoeden in harmonie met jezelf en het gezin’. Sandra Brandt woont met haar gezin in de Haarlemse Zuiderpolder.

Sandra Brandt Geluksroute

Hoe is de stemming?
,,Uitgelaten, druk. Ik leg samen met een superteam momenteel de laatste hand aan het programmaboekje en ben in overleg met de drukker. Daarnaast worden er nú nog onderdelen aan het programma toegevoegd. Kortom: volop in beweging.’’

Wat is de Geluksroute precies?
,,De Geluksroute is ontstaan vanuit overvloed. Waar word jij gelukkig van en wil je dat delen met anderen? Het is een ongedwongen uitwisseling van geluk die voor inspirerende ontmoetingen en mooie ontdekkingen zorgt. Die uitnodiging is voor iedereen, dus of je nu houdt van yoga houdt of bellenblazen, van stilte of juist beweging, het kan allemaal. Want geluk delen brengt altijd meer geluk te weeg ’’

Sandra Brandt Geluksroute

Wat doe je zoal naast de Geluksroute Haarlem?
,,Ik geef dus cursussen ‘Gezond opvoeden’ en ben daarnaast actief als werkplekonderzoeker. Dan houd ik me bezig met te onderzoeken hoe jouw houding is op je werkplek. Of je niet teveel hooi op je vork neemt. Wat je lijf vertelt en welke signalen dat geeft. Dat komt voort uit mijn eigen achtergrond. Jaren geleden moest ik gas terugnemen doordat ik kampte met RSI-verschijnselen.’’

Sandra Brandt Geluksroute

Waar groeide je op?
,,In Hoofddorp, in de wijk Pax. Ik heb op verschillende plaatsen gewoond, in Diemen, Hoofddorp en nu dus in Haarlem. Ik speelde hobo en was actief in verschillende orkesten. Ik heb zeven jaar motor gereden. Roeien deed ik ook. Door mijn RSI lukten die dingen niet meer. Nu ben ik dus vooral bezig met organiseren en het geven van workshops.’’

Van welke muziek hou je?
,,Meestal heb ik gewoon de radio aan. Maar ik hou van bijvoorbeeld Roosbeef en Labi Siffre, of ik draai zo’n album als ‘The rebirth of cool’. Cat Power vind ik goed. Dat brengt me terug naar een vakantie in Canada, waar we met een boot voeren toen er een hele school orka’s kwam aanzwemmen. Ze zwommen onder de boot door. We hebben er opnamen van gemaakt en er het lied ‘The greatest’ van Cat Power als soundtrack
onder gezet.’’

INTERVIEW: PAUL LIPS
FOTOGRAFIE: REMCO VAN DER KRUIS

http://steden.geluksroute.nu/haarlem/

MAGISCHE TEKENHAND

(c) Peter Pontiac

(c) Peter Pontiac

Eind jaren zeventig van de vorige eeuw bewoonde ik een kamer aan de Korte Zijlweg te Overveen. Zelfstandig wonen moest ik stukje bij beetje opbouwen, goed ging dat nog niet. Met enige regelmaat kwamen vrienden of kennissen langs. We luisterden naar muziek en spraken over van alles. Het zal Peter Stufkens geweest zijn met wie ik indertijd de omslagen van de zogeheten ‘songbooks’ bekeek. Het waren boekjes op A4-formaat met uitgetypte teksten van gerenommeerde artiesten. Nergens een lijstje met credits te vinden. Waarschijnlijk gemaakt zonder toestemming van de rechthebbenden en dus illegaal. Een aantal omslagen waren getekend door éne Peter Pontiac. Hij was een junkie, wist Peter, woonde in Amsterdam. De tekeningen waren fascinerend: neem dat geweldig verbeelde rattenkoppie van Keith Richards van de ‘Stones’, zoals de titel van het betreffende songbook luidt.

(c) Peter Pontiac

(c) Peter Pontiac

Ook Lou Reed werd geportretteerd door Pontiac. Onderaan de tekening zie je de ‘godfather of punk’ met zijn linkerhand een lepeltje heroïne warmen boven een kaars. Later maakte Pontiac voor Muziek Expres een tekening van ome Lou op straat, in gezelschap van een langbenige drag-queen zoals ze bezongen worden in ‘Walk on the wild side’. Let vooral ook op de rat naast de in pump gestoken linkervoet van de de ‘dame’.
Op zijn website beschrijft Pontiac dat Lou Reed hem ooit wilde ontmoeten. Reed was in Amsterdam en had via via laten weten dat Pontiac hem kon bellen. De tekenaar deed het nimmer: bang voor juridische consequenties van de illegale uitgaven. Lees hier zijn verhaal.

http://www.peterpontiac.nl/feel-sick-and-dirty-more-dead-than-alive/

Ergens in de jaren negentig werden de Stripdagen in Haarlem gehouden. Patronaat-programmeur Sjef Huurdeman stelde samen met Peter Pontiac een  avond samen waar mondharmonicaspeler Magic Dick van de J. Geils Band een optreden zou verzorgen. Ondergetekende was die avond de deejay van dienst. Sjef gaf me te verstaan dat ik geacht werd platen te draaien die door Peter Pontiac zouden worden aangereikt. Zo geschiedde.

(c) Peter Pontiac

(c) Peter Pontiac

Er verscheen een man bij het deejayhok met haar dat voor zijn ogen hing. Hij sprak zeer zacht. Onder zijn arm had hij een stapeltje elpees. Op een keurig lijstje had hij geschreven welk nummer van welke elpee er moest worden gedraaid. Het werd een mooie avond, ook al was Huurdeman niet helemaal tevreden met de speciaal ingehuurde begeleidingsband.
Van Peter Pontiac ontving ik als dank een mooi boek van eigen hand.


Als er een rock ’n roll-hemel bestaat, dan kan Pontiac voorlopig voort. Tijdens zijn aardse bestaan heeft hij zijn oeuvre uitgebreid met verschillende fraaie uitgaven, waarin ook zijn eigen achtergrond centraal staat.

PAUL LIPS

http://www.peterpontiac.nl/

http://www.nrc.nl/nieuws/2015/01/21/striptekenaar-peter-pontiac-overleden-1951/

NATHALIE HARTJES: ‘GROEIKANSEN VOOR KUNSTENAARS’

Nathalie Hartjes is sinds februari directeur van artspace Nieuwe Vide. Ze wil haar artistieke taak invullen met grootse statements. De afgelopen dagen heeft ze zich intensief beziggehouden met de begeleiding van het plaatsen van de installatie ‘Inside Out & Upside Down’ van Jasper Niens, die nu te zien is.

Nathalie Hartjes - Haarlem - kunst

 Hoe bevalt het je als directeur van Nieuwe Vide?
,,Heel erg goed! Ik ervaar Haarlem echt als een warm bad. Ik woon nu zelf  in Amsterdam Noord en had wel een bepaald vermoeden van de sfeer van de stad en de kunstscene; dat die wel vergelijkbaar zou zijn met Den Haag waar ik vijf jaar heb gewoond en altijd als heel prettig en inspirerend heb ervaren. Mijn vermoeden is in de afgelopen periode bevestigd: er gebeuren in Haarlem heel veel goede dingen. Het contact met de andere beeldende kunstinstellingen is warm en de uitwisselingen zijn direct en concreet.
Dat Nieuwe Vide een broedplaats is, waar we ruim 20 kunstenaars in huis hebben, die hier een atelier huren, draagt hier ook aan bij. De huurders komen regelmatig even kantoor binnenvallen, en ook het uitwisselen van plannetjes en gedachten bij het koffiezetapparaat levert van alles op. Ik ben zelf overtuigd van het feit dat beeldende kunst grenst aan bijvoorbeeld theater en muziek, en hoop dat er op termijn ook  organische samenwerkingen met bijvoorbeeld het Patronaat en de Toneelschuur kunnen ontstaan.’’


Je hebt bij je aantreden de mogelijkheid van een winkel gecreëerd. Wat is er zoal te koop in de Vide Shop?
De Vide Shop is grotendeels samengesteld door Anna Barbara Kolbe, die ik zo nu en dan suggesties van mijn kant heb toegeworpen. De items zijn zeer divers, we verkopen het bordspel ‘Starvation’, een grimmige variant op Risk, hebben een selectie aan bijzonder keramiek zoals de superhelden van Jasmin Djerzic, servies met aangereden wild van Merel Cremers en delicate vaasjes van onthoofde beestjes van Sara Martin Mazorra & Merel Slootheer, er zijn buttons (Very Manly Pins) van Michael van Kekem, en ook een keur aan T- en Sweat-shirts, vaak unieke exemplaren. Een van mijn favoriete items uit de shop zijn de sportjasjes van Sander Reijgers, die zien er echt strak en stylish uit, gemaakt van jasjes van bekende sportmerken waarin onderdelen van opblaaspoppen verwerkt zitten, zonder dat het over de top is. Dan heb je een Reebok jasje aan waar en stukje ‘opdruk net-kousen’ zichtbaar is. De behoefte aan een shop heeft meerdere motivaties, allereerst zijn er heel veel kunstenaars die kleinschalig of in editie uitgebracht werk maken dat flirt met wat we kennen als merchandise en massaproducten. Ook daar zit een wrijving en uitwisseling met populaire cultuur die ik interessant vind en zie de shop dus als een mogelijkheid het tentoonstellingsprogramma op een andere manier uit te breiden en te verkennen. Iedereen is heel welkom voor al onze tentoonstellingen en activiteiten, maar ik vind het ook heel leuk als de Haarlemmer zijn weg naar ons weet te vinden voor net dat maffe of unieke cadeautje voor neef, nicht, vriend of vriendin.’’

Nathalie Hartjes

 Volgende tentoonstelling?
,,Op vrijdag 29 augustus vindt de onthulling van Jasper Niens’ installatie plaats, onder de titel ‘Inside Out & Upside Down’. De expositieruimte van Nieuwe Vide is een traditionele witte doos. Ik vond dat daar wel eens verandering in mocht komen, juíst voor een plek gelegen aan de rand van een ruw industrieterrein, dat potentie en creativiteit ademt. Ik heb Jasper Niens carte blanche gegeven om een ontwerp te maken die voor lange duur zou staan. Voorwaarde was wel dat er veranderingen kunnen plaatsvinden en dat het werk als een organisme met het programma mee kan groeien. De klikstructuur staat dat toe. Jasper Niens heeft een installatie ontworpen die berust op heel ingewikkelde rekenmodellen. Het is een ribbenstructuur, een soort opgeblazen walvissenskelet waar ik in en omheen mee zal programmeren, waardoor het werk ook met de instelling meegroeit. Dit bouwwerk blijft het hele seizoen staan en tot verrassende tentoonstellingsinrichtingen leiden. Daarna op 12 september bijt Nieuwe Vide het spits af van een estafettereeks tentoonstellingen van alumni van de Frank Mohr-mastersopleiding uit Groningen met de tentoonstelling ‘Frenzy’, waaraan vijf kunstenaars aan deelnemen die allemaal vrolijk neurotisch werk hebben.

Jasper Niens

,,Ik vind het belangrijk om bij Vide te streven naar een mix van kunstenaars. Jonge kunstenaars naast kunstenaars met een flinke staat van dienst. Door ze naast elkaar te plaatsen ga je verhoudingen en lijnen zien. Zo wil ik groeikansen bieden voor lokale, nationale en internationale kunstenaars”


FOTO’S NATHALIE HARTJES: REMCO VAN DER KRUIS
FOTO JASPER NIENS: EIGEN FOTO
Frenzy
Opening, 12 september, 18:00 uur
Deelnemers: Siebe de Boer, Sybille Eimermacher, Thera Hillenaar, Maria Jager, Annegret Kellner. 
Meer informatie via:

BERT MAURITS: ‘Ik ben het meest tevreden over de dingen die ik snel schilder’

Haarlemmer Bert Maurits is beeldend kunstenaar, maar noemt zichzelf liever schilder. Hij bouwt zijn schilderijen laag voor laag op, in een expressionistische stijl. Tot en met 10 augustus exposeert Bert Maurits bij brasserie en podium Appel aan Spaarne 94. Bert Maurits1 Hoe kwam je hier terecht?

,,Via Lucia, die brasserie Appel onlangs opende met haar man Roedie Peters. Ze vertelde dat ze op internet was gaan zoeken naar Haarlemse kunstenaars, en zo bij mijn website terechtkwam. Ik timmer aan de weg via internet en Facebook. De tijd dat je met je mappie bij een galerie langs gaat werkt tegenwoordig niet meer. Ik was daar sowieso niet zo’n voorstander van.’’

Had je meteen een idee wat je hier wilde exposeren?

,,Ik werk vaak op groot formaat, maar dat zou lastig gaan worden hier met die halfgestucte muren. Dus heb ik goed gekeken naar een juiste balans. Ik heb ook speciaal wat kleinere werken voor deze locatie gemaakt. Maar ik ben heel kritisch, van de tien dingen die ik maakt gooi ik er vaak al vijf weg en dan blijven er uiteindelijk twee over die naar mijn zin zijn. Meestal ben ik het meest tevreden over de dingen die ik snel maak, met een bepaalde drive. Met een noodzaak tot schilderen.’’ Bert Maurits2 Waar groeide je op?

,,Wij woonden op de Muiderslotweg in Haarlem-Noord. Mijn vader zong in het kerkkoor van de Petrus & Pauluskerk. Ik zat op het Mendelcollege waar de toenmalige leraar tekenen me vroeg of ik af en toe illustraties wilde maken voor de schoolkrant. Dat was mijn eerste podium. Daarvòòr was ik als brugklasser, spijbelend en wel, al in mijn eentje naar het Frans Hals Museum gegaan om me te laven aan zijn schuttersstukken en dacht: ’Wow, dat wil ik ook maken!’ Omdat ik het idee had dat er in de kunst geen droog brood te verdienen viel, ben ik vervolgens een heel andere richting opgegaan. Ik heb jarenlang in de gezondheidszorg gewerkt als B-verpleegkundige. Op een gegeven moment heb ik besloten dat ik naar de kunstacademie wilde. Dat werd de Koninklijke Academie in Den Haag.’’ starview2 Je gebruikt een unieke ondergrond voor je schilderijen…

,,Ik schilder op oude postzakken. Mijn buurman was koerier voor de PTT en had een hele lading van die dingen. Dat was in de jaren tachtig. Kunstenaar Sam Drukker schilderde vroeger ook op oude postzakken. Ik haalde die postzakken uit elkaar en begon er op te schilderen. Maar dat kan niet zomaar, merkte ik al snel. De verf verdwijnt er gewoon ín, het is één zwart gat. Dus ik moest eerst zorgen voor een degelijke ondergrond. Meestal begin ik abstract en maak vervolgens vormen, die leiden tot een portret.’’

Wel bijzonder. Postzakken.

,,Een heel romantisch idee natuurlijk. Zakken waar allerlei brieven in hebben gezeten, van liefdesbrieven tot belastingaangiftes. Vaak laad ik een heel stel in mijn oude Renault Lagune om vervolgens naar Hongarije af te reizen, op een plek vijftig kilometer onder het Balatonmeer. En dan schilderen, boeken mee. Geen internet. Telefoon uit.’’

Is het nog te doen, kunstenaar zijn in 2014?

,,Ik kan er nog niet volledig van leven. Zo nu en dan heb ik een bijbaantje. Maar het afgelopen jaar was een goed jaar voor me, met veel exposities. Mijn werk is regelmatig op verschillende plekken te zien. Toch heb ik geen dag spijt gehad van het feit dat ik op mijn achtentwintigste de opleiding ben gaan volgen. Schilder zijn beschouw ik als het mooiste vak van de wereld. Dat maakt me dolgelukkig.’’

INTERVIEW EN FOTO’S: PAUL LIPS

COPYRIGHT FOTO SCHILDERIJ ‘Starview2’: BERT MAURITS

Meer informatie: http://www.bertmaurits.nl http://www.brasserieappel.nl

MAURICE PLOEM SCHILDERT DE KANT DIE MENSEN HET LIEFST VERBORGEN HOUDEN

De Haarlemse beeldend kunstenaar Maurice Ploem neemt deel aan de Vijfhoekkunstroute, die vrijdag 16, zaterdag 17 en zondag 18 mei wordt gehouden. Ploem woont in het Proveniershof , waar hij zich toelegt op bijzondere voorstellingen waarop steevast sombere wezens te zien zijn.

Maurice Ploem

Bij het bekijken van de werken van Maurice Ploem valt direct de uit duizenden herkenbare stijl op. Ploem gebruikt bewust een beperkt palet, de kleuren blauw, grijs en wit overheersen . De figuren die staan afgebeeld kijken meestal melancholisch, angstig en ogen eenzaam.
Maurice Ploem: ,,Als je mensen spreekt vragen ze meestal snel: ‘alles goed?’, en dan volgt een oppervlakkig antwoord. Ik ben in mijn werk op zoek naar de verborgen kant. De duistere, sombere kant, die mensen het liefst verborgen houden . We leven in een schreeuwerige samenleving met veel oppervlakkigheid. Daar heb ik weinig verwantschap mee.’’

Maurice Ploem

Ploem groeide op in Heemstede, maar koos al snel voor het Haarlemse artistieke avant-gardecircuit. In het aan de Jansweg gelegen kraakpand Hal 5 vond hij onderdak en begon te schilderen. Aanvankelijk abstract, maar gaandeweg ontstond het figuratieve in zijn werk. ,,Ik schilderde de muren van mijn atelierruimte eerst helemaal wit, en daarna paars en blauw. Ik begon met acrylverf, die ik kocht bij Artel, de speciaalzaak voor kunstenaars. Later ben ik overgestapt op olieverf.’’

Maurice Ploem

Hij woont schitterend centraal in de stad, aan het Proveniershof waar hij boven een atelier heeft en op de begane grond een kleine ruimte die dienst doet als galerie De Provenier. Ploem is lid van vereniging Kunst Zij Ons Doel en regelmatig te vinden in De Waag, waar hij al een solotentoonstelling had en regelmatig improviseert met een klankgenootschap. Zondag 18 mei treedt hij vanaf 11.00 uur op in De Nieuwe Kerk met Christine Peursum (nyckelharpa) en Peter Stam (gitaar).

Maurice Ploem

Zijn schilderijen komen eigenlijk ook improviserend tot stand: ,,Ik begin gewoon te schilderen, en laat komen wat zich aandient.’’

INTERVIEW: PAUL LIPS
FOTOGRAFIE: REMCO VAN DER KRUIS