70-JARIGE HANNES: NEVER TOO OLD TO ROCK ‘N ROLL!

Een website heeft-ie niet. Op Facebook of Twitter zit-ie niet. En toch was de kleine zaal van het Patronaat afgelopen woensdag 23 december afgeladen met vrienden, bekenden, familie en vooral muzikale verwanten. Hannes werd 70 jaar en dat mochten we weten ook. Hee Hee Hee!

Sinds enige tijd was bekend dat het legendarische album ‘Mompelingen’ opnieuw zou worden uitgebracht. Ditmaal niet op compactdisc, maar op heus geel vinyl. Geheel in de geest van de tijd. Was in 1995 een evenementenreeks al een daverend succes, opnieuw initïeerde muziekjournalist Peter Bruyn een muziekfeest vanwege Kuipers verjaardag, ditmaal iets kleiner van opzet, maar met minstens zoveel passie voor muziek en kunst. ,,Niemand verlaat de zaal vanavond zonder de plaat’’, sprak Bruyn, die het geheel met Joshua Baumgarten aan elkaar praatte. Technici en muzikanten bouwden ondertussen naarstig om voor een volgende legendarische performance. De liederen die door Haarlemse acts werden vertolkt zijn opgenomen op een speciale ‘Hannes Koffer Kassette’.

Neem De Kliko’s, met een ultralange versie van ‘Hey jij daar aan de overkant van het kanaal’. De tekst is gebaseerd op een gedicht van Kuiper, een liefdesbetuiging aan Christine Peursum, die Elektrik Hannes al sinds jaar en dag aan zijn zijde heeft. De Kliko’s maakten er een prachtlied van, geheel in de sfeer van het eigen, op de muzikale sixties geïnspireerde repertoire. In het Patronaat is er ruimte voor een geweldig feedback-moment door gitarist Joost Varkevisser, terwijl de ritmesectie Jeroen & Jeroen stug blijft doorpompen op bas en drums.

Het is Gitaarlem avant- en devant- la lettre wat de klok slaat. Maar niet enkel gitaren zijn er te horen, ook soundscapes en klaviergeluiden, bijvoorbeeld door Daniel Roser die Jorinde Kuiper begeleidt bij ‘HEE HEE, what I say’ en een geinige cover van ‘My favourite things’.

Bijzonder is het optreden van Spoon Lifts Moon, een van Haarlems meest eigenzinnige muziekformaties. Eerst nog met Judith Wesselius en Marius Bruijn als gastzangers, vervolgens een ode aan Hannes onder de titel ‘Samenvatting’, met een absurde tekst en heerlijke ‘gepijnigde’, intense blikken van Roelof Ruis op accordeon.

Ik heb nog nooit iemand behoorlijk geluid horen krijgen vanaf de laagste fretten van een akoestische gitaar, terwijl midden op de hals een capo geklemd zit. Daan Arisz van Grey Lotus flikt het ‘m tijdens ‘Wat gebeurt er toch in m’n kop vandaag’, met een intrigerende, theatrale zangpartij van Joost Verhagen en indrukwekkende lichtshow. Maar wie nu is die mysterieuze ingepakte figuur, met de rug naar het publiek zittend aan de rechterzijde van het podium? Is dit het ooit door John & Yoko gepredikte Bagism?

Bij de Sgeurvreters draait veel om de het retestrakke gitaarspel op de Telecaster van Martin Huurdeman. Maar de partijen van bassist Koel en slagwerker Pollmann zijn eveneens niet mis. Met Huurdemans broer Sjef als geestige spreekstalmeester en mondharmonicavirtuoos is het muzikale feestje compleet. Compleet? Nee, want daar is ook Jan Willem Reitsma op zang en trompet voor een heerlijke Bo Diddley-uitvoering van ‘Als ik kijk naar mijn teevee’.

Laatstgenoemd lied krijgt eerder op de avond een voortreffelijke singer/songwriter-vertolking door het trio ‘Morgenstond’, bestaande uit Peter Stufkens (gitaar/zang), René de Haan (smoelschuif) en Gerrit Eijkelboom (zang). Terug te horen via Facebook of Vimeo. Ook veteraan Maarten Eijsker is als snarenprins op dreef in ‘Alles gaat voorbij’.

Voor een verrassing zorgt dan ook nog Bob Fosko, die met enkele Raggende Manne het podium opwandelt om te improviseren onder het motto: Naakt, rennend, poepend, in een weiland, met je kop in de zon; dat is vrijheid…’

Heeft Hannes Kuiper al een Erepenning van de Stad Haarlem? Een Zilveren Legpenning? Anders mag dat als de bliksem geregeld worden voor deze Gitaarlemmer Nummero 1.

Niet toevallig treedt burgemeester Bernt Schneiders tijdens de finale aan, op de basgitaar. Lastig om de onnavolgbare gitaarpartijen van Hannes de Zonnekoning goed te volgen, maar het lukt, bijgestaan door de John Densmore-achtige slagwerkerupties van Marcel Schmidt.

Hannes zelf bespeelt zijn blauwwitte elektrieke gitaar of zijn leven er van af hangt.

Lange Leve Hannes!

HEE HEE HEE!’

Sinds het jaar 0 scheen er nooit zo veel licht in de maand december.

TEKST: PAUL LIPS

FOTOGRAFIE: REMCO VAN DER KRUIS

Lees ook via:

https://hannes70.wordpress.com/

https://www.facebook.com/Hannes70-1660540877550035/?fref=ts

WAT INSPIREERT… CAROLE KROESE

Carole Kroese is dirigent en arrangeur, en geeft muzikaal leiding aan elf koren in de regio Kennemerland. Komend weekeinde is zij als dirigent actief bij een muzikaal programma onder de titel ‘Hemelsch’, dat zaterdag en zondagmiddag in totaal vier keer wordt uitgevoerd in het Rosenstock Huessyhuis aan de Hagestraat. Het programma bevat namen als het Haarlemse gezelschap Koorbizniz, Fredie Kuiper (accordeon/zang), André Vrolijk (accordeon), Sylvia Hubers (voordracht) en Remco Menting (slagwerk).

Hoe is de stemming?
,,Goed. Het is wel een hele drukke periode. Maar ook een hele vervúllende periode. Alle elf koren die ik leid hebben aangegeven dat ze graag ‘iets met kerst’ zouden willen doen. Dan ga je een aantal fases door. Als je de eerste aanzetten geeft krijg je reacties in de sfeer van ‘moet dat nú al?’. Het is een soort klunen door het repertoire. Na de aanvankelijke weerstand slaat het om, meestal zo begin november. Dan begint er een hele leuke periode en valt alles langzaam op zijn plaats. Het creëren van iets is natuurlijk altijd leuk. Dus de stemming is druk, maar juichend.’’

Carole1

Hoe is het om voor een koor te staan?
,,Eigenlijk sta ik liever in de coulissen. Achter de schermen. Op de middelbare school moest ik een keer een spreekbeurt houden, van de zenuwen viel ik flauw. Dus voor een groep of voor een klas staan vond ik aanvankelijk helemaal niet leuk. Dat speelde zich af op de scholengemeenschap Broklede in Breukelen. Als ik terug kijk vond ik mezelf een gansje in die periode. Maar ik schreef al wel liedjes en teksten. Ik kom uit een muzikale familie. Mijn vader speelde piano, mijn broer speelde gitaar, en mijn zus speelde dwarsfluit en zong. Dus ik heb eigenlijk altijd al geweten dat ik qua beroep iets in de muziek wilde doen. Ik ben naar het Hilversums Conservatorium gegaan, waar ik les kreeg van Jerry van Rooijen en Jurre Haanstra.’’

winnaar korenslag bollenstreek zonder Ing

Koorbizniz

Hoe uitte zich dat op jonge leeftijd?
,,Zo rond mijn zeventiende jaar schreef ik dus al liedjes en cabaretteksten. Ik deed dat samen met Anneke van Baal. We schreven musical met geëngageerde teksten. Ook schreef ik liedjes voor het Songfestival. Ik heb wel zes keer een inzending gedaan voor het Nationale editie, waar uiteindelijk de keuze werd bepaald voor de inzending van het Eurovisie Songfestival. Het is nooit iets geworden, haha.’’

Had je qua artiesten voorbeelden in die periode?
,,Jules de Corte is iemand die ik nog steeds is hoge mate kan waarderen. Als tekstschrijver weet hij mij te ontroeren. Maar ook ben ik gefascineerd door harmonieën. Daar is hij een meester in. Soms denk je bij zijn liedjes: ‘dat kán helemaal niet’. Maar dan blijkt het dus tóch te kunnen. Vreemde akkoordprogressies en toch klinkt het. Jules de Corte is iemand die zich nauwelijks muzikaal herhaalt. Een begenadigd pianist die tijdens zijn leven muzikaal telkens nieuwe wegen in sloeg. Je ziet dat ook bij iemand als Paul Simon, of een componist als Joop Stokkermans.’’

Je bent als dirigent ook actief voor de organisatie ‘Kanker in Beeld’. Hoe gaat dat in zijn werk?
,,Ik leid – samen met Eline Blesgraaf – twee koren. Een in Santpoort-Noord en een in Nieuw-Vennep. Het is een landelijk korennetwerk onder de titel ‘Zingen voor je leven’.
Kanker heeft niet alleen fysiek maar ook emotioneel een enorme impact op patiënten en hun naasten. Hoewel de medische behandelmethoden gelukkig steeds beter worden, blijkt het vaak moeilijk om mensen te begeleiden bij het mentale proces dat zij doormaken. Creatief bezig zijn, zoals zingen, komt het welbevinden ten goede en heeft daarmee een positieve invloed op het lichamelijke herstelproces. Het geeft een gevoel van ‘ik doe er toe’. Het is geweldig om te zien dat mensen die hun grip op het leven kwijt leken, dit opnieuw oppakken. Een lied is natuurlijk ook nooit ‘zomaar een liedje’. Een lied krijgt vrijwel altijd extra betekenis.’’

http://www.kankerinbeeld.nl/nav/nieuws–agenda/nieuwsberichten/erik-scherder-over-de-invloed-van-creativiteit/

‘Hemelsch’ is een programma dat komend weekeinde vier keer wordt uitgevoerd, met een bijzondere line-up…
,,De kerstperiode is natuurlijk bij uitstek een periode waar koren kunnen optreden, zoals Koorbizniz dat ik leid. Maar ik vind het als programmeur en arrangeur dan ook leuk om een programma samen te stellen waarmee je een verhaal vertelt. Dat hoeft dan in feite niet eens kerstrepertoire te zijn. Het is een programma van vijf kwartier en ieder draagt iets bij.’’

,,Uiteraard komt het kerstverhaal aan de orde, maar ook wat wij er van hebben gemaakt, in de huidige tijd. Het is een theatraal concert, compleet met warme chocolademelk en glühwein. Maar ook met muzikale verrassingen. Hopelijk hebben mensen tussen het bezoek aan de kerstmarkten tijd om van ‘Hemelsch’ te komen genieten.’’

INTERVIEW: PAUL LIPS

‘Hemelsch’, zaterdag 12 December om 13.00 en 16.00 uur, en zondag 13 december om 14.00 en 17.00 uur in het Rosenstock Huesssyhuis, Hagestraat 10, Haarlem.

http://www.koorbizniz.nl/

https://www.facebook.com/events/476631732524356

http://www.kankerinbeeld.nl/

HANNIE SCHAFT, ‘IMAGINE’, EN EEN WANDELING VOOR MENSELIJKHEID EN VERDRAAGZAAMHEID

Beeld2
Vrijdagochtend wandelde ik even door de blubber naar het beeld van Hannie Schaft in het Kenaupark.
Het bronzen beeld verbeeldt een vrouw die rotsblokken wegduwt.
,,Het symboliseert de overmacht waar tegen we vochten’’, zei de maker van het beeld, Truus Menger-Oversteegen (1923) er over. Het beeld werd op 3 mei 1982 door prinses Juliana onthuld.
Ik vind het een mooi beeld.

387
Het beeld toont weinig details, geen duidelijke gelaatstrekken. De vrouw lijkt een eenvoudige jurk te dragen, net als Jannetje Johanna Schaft (1920-1945) op een zeldzame foto draagt, gemaakt voor het ouderlijk huis in de Van Dortstraat. Op de achtergrond de Schoterveenpolder met de molen.
Het beeld is getiteld ‘Vrouw in het verzet’, en is een eerbetoon aan de bekendste vrouwelijke verzetsstrijdster uit de Tweede Wereldoorlog, maar ook aan de andere vrouwen en mannen die zich indertijd verzet hebben tegen de Duitse bezetter.

Beeld1
Het was prettig om op deze grauwe dag even alleen te zijn met het beeld. Iemand bleek een bos bloemen bij de voeten van de figuur te hebben gelegd. Een mooi, bijtijds gebaar.
Zondag 29 november is de Nationale Hannie Schaft Herdenking, met een tocht die voert van de Grote Kerk naar het Kenaupark. Dan zullen er meer bloemen bij het monument worden gelegd, en zal de vlag worden gehesen. Het is een  jaarlijkse plechtigheid. Dit jaar is het 70 jaar geleden dat Hannie Schaft op 17 april in de duinen werd geëxecuteerd. Toen het wapen van SD-er Maarten Kuiper haar aanvankelijk raakte met een schampschot, schijnt ze te hebben gezegd: ,,Ik schiet beter.’’

media_xll_3413752

In Parijs zijn deze vrijdag de slachtoffers van de terreuraanslagen herdacht, die op 13 november het leven lieten. De afgelopen maand heeft regelmatig het lied ‘Imagine’ van John Lennon geklonken.
Mooi was het gebaar van Davide Martello, die zijn piano voor het Bataclantheater zette, en daar ‘Imagine’ ten gehore bracht. Een gebaar van vrede. Veel muziekliefhebbers stemden deze week op het lied, om het zo hoog mogelijk de Top2000 in te krijgen. Het liefst op plaats 1. Dat gaat waarschijnlijk niet lukken.
John Lennon schreef het lied in 1971, op zijn landgoed Tittenhurst Park, in Ascot, Berkshire. In de film ‘Imagine’ (over zijn leven) zie je hem het lied voorspelen, zich een ogenblik onzeker omdraaiend om te zien wat de aanwezigen er van vinden.
‘Nothing to kill or die for
And no religion too’

Onlangs circuleerde er een filmpje op Facebook van een lolbroek die zogenaamd uitlegde waarom ‘Yoko Ono sucks’. Het ging er om dat John Lennon tijdens een televisieuitzending aan het jammen sloeg met Chuck Berry, en dat de Japanse daar zo nodig doorheen moest raggen op een bongo. Natuurlijk is haar ‘zang’ nauwelijks om aan te horen, maar mensen vergeten vaak dat zij er al een hele kunstenaarscarrière op had zitten toen ze Lennon in Londen ontmoette. Immers, begin jaren zestig schreef zij al gedichten waarin regelmatig het woord ‘imagine’ voorkwam.

cloudpiece
Net als ten tijde van het uiteengaan van The Beatles is het gemakkelijk om iemand als Yoko Ono te veroordelen. Je kunt er ook positief naar kijken. Ono twittert regelmatig haar poëtische vondsten, en zet zich nog altijd in voor de wereldvrede, ook al lijkt die verder weg dan ooit.

loopmeevoorverdraagzaamheid_1haarlem

Uitgerekend op de dag dat de Hannie Schaft Herdenking plaatsvindt, is er aan het begin van de zondagavond een ‘wandeling voor menselijkheid en verdraagzaamheid’.
Immers, de hufterigheid in de huidige maatschappij neemt toe. Toenemende agressie, discussies die eindigen in scheldpartijen, beledigingen via de sociale media. ‘Schelden doet geen pijn’, is een oud gezegde. De werkelijkheid is anders.
Initiatiefneemster van de wandeling is de Haarlemse Edith Hogeweg. De bedoeling is een lichtjeswandeling van een half uur, die om 19.00 uur begint op de Grote Markt. Het Haarlems Straatorkest is van de partij.
Ik loop mee.

PAUL LIPS

http://www.hannieschaft.nl/home

https://twitter.com/yokoono

http://www.haarlemsdagblad.nl/regionaal/haarlemeo/article27576537.ece/Haarlemse-wandelt-voor-verdraagzaamheid

MICHEL LUITZE VAN HOTEL DE KOEPEL: ‘WINNEN PARTICIPATIEPRIJS IS EEN GROTE EER’

P1570042Haarlemmer Michel Luitze is betrokken bij ‘Hotel De Koepel/Vluchtelingen Haarlem’. Zaterdag 21 november werd in de Gravenzaal van het Stadhuis aan de Grote Markt de ParticipatiePrijs 2015 uitgereikt aan ‘Hotel De Koepel’. Luitze is nog steeds blij verrast. ,,Niet alleen een grote eer voor de vrijwilligers, maar ook voor de buurtbewoners rondom De Koepel.’’

De Participatieprijs Haarlem is een aanmoedigingsprijs die jaarlijks wordt uitgeschreven door de Participatieraad Haarlem en gaat naar een groep Haarlemmers met het meest aansprekende project of initiatief in de stad, dat werkt aan een open en tolerante samenleving.  Belangrijke voorwaarde is dat het project of initiatief structureel en op vernieuwende wijze kwetsbare Haarlemse burgers helpt bij hun integratie en participatie in de samenleving, en dat het concept ook door anderen uitgevoerd kan worden.

12278725_765564470216898_1664695017952510623_nIn het voormalige Huis van Bewaring aan de Oostvest zijn sinds september zo’n vierhonderd vluchtelingen gehuisvest. Om de vluchtelingen een welkom te bieden en verdere hulp te verschaffen, werd de Facebookpagina ‘Hotel De Koepel’ in het leven geroepen. De pagina telt inmiddels ruim drieduizend leden. Michel Luitze is met Mariska van Huissteden en Myrthe Klasen beheerder van ‘Hotel De Koepel/Vluchtelingen Haarlem’. Voor Spaarnestroom doet hij zijn verhaal.

,,De pagina is in eerste instantie opgezet door Ziggy Klazes en Max Sipkes. Al heel snel meldden zich Haarlemmers aan om lid te worden van die Facebookpagina. Ook veel buurtbewoners. Omdat zij er tevens informatie hoopten te vinden over de gang van zaken. Ik heb me op een gegeven moment aangemeld als vrijwilliger, om te helpen modereren. Er worden pittige discussies gevoerd. De mensen die daar aan deelnemen zijn gematigd, maar soms ook extreem rechts of extreem links. De bedoeling is dat iedereen zijn mening geeft, maar wel binnen een aantal vaste spelregels. Wij checken de achtergronden van de deelnemers en de argumenten die zij aandragen. Ze moeten gebaseerd zijn op feiten. Je kunt niet zomaar van alles roepen.’’

12019959_10207525290801242_3890429758068717993_n,,Sommige mensen denken dat ze zomaar even langs kunnen gaan om wat spullen langs te brengen bij De Koepel. Of ze willen een spontaan muziekoptreden verzorgen. Dat gaat niet. Het is een rijksmonument, wordt beheerd door justitie en de vluchtelingenopvang valt onder verantwoordelijkheid van  het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers. Je komt er niet zo maar in. Je mag pas op visite komen als een van de vluchtelingen jou daar toe heeft verzocht. Daarnaast is het de bedoeling dat als je iets wilt doen voor de vluchtelingen, het voor de gehele groep zou moeten gelden. Dus een bedrijf dat graag een stel pizza’s langs zou willen brengen zou dan meteen vierhonderd pizza’s cadeau moeten doen. Als ‘Hotel De Koepel/Vluchtelingen Haarlem’ zijn wij voornamelijk bezig met het coördineren van de dagbesteding van de vluchtelingen. Daar zijn veel ideeën over. Er worden al veel taallessen gegeven, er wordt voorlichting gegeven over omgangsvormen zoals wij ze kennen, en er is veel aandacht voor sportieve activiteiten.’’

koepel,,Mijn contact met de bewoners van De Koepel is goed. Ik hou bewust enige afstand. Ik wil er niet al te veel emotioneel betrokken bij raken. Als organisatie denk ik dat we vooral bezig zijn mensen met elkaar te verbinden. Critici zeggen cynisch: ‘ik ben blij dat u er zelf zo’n goed gevoel bij heeft’. Natúúrlijk geeft mij dit een goed gevoel! Ik ben blij dat ik mijn steentje kan bijdragen. Ik ben zelf in deze buurt opgegroeid. Ik kén de bewoners, heb er feeling mee. Prima mensen, maar ze hebben het hart op de tong. Ze willen gehoord worden. Dat moét ook.”

,,Ik kan soms streng over komen tijdens het beheer van de openbare discussiepagina, maar ik ga altijd het gesprek aan. Links of rechts, dat maakt me niet uit. Soms zijn die gesprekken en discussies pittig van aard. We kunnen met elkaar hakketakken, maar daarna proosten we met elkaar. Uiteindelijk kan ik met iedereen door één deur.’’

INTERVIEW: PAUL LIPS

FOTO’S: PL, FRANKLIN VAN DER ERF/HAARLEMSE EVENEMENTEN IN BEELD, HOTEL DE KOEPEL

https://www.facebook.com/groups/hoteldekoepel.nl/?fref=ts

http://vluchtelingenhaarlem.nl/

http://participatieraadhaarlem.nl/

 

 

ARMAND GING ALTIJD DOOR, GEBROKEN SNAAR OF NIET

De enige keer dat ik een optreden van Armand bezocht moet in 1977 geweest zijn, in een jongerencentrum in Leidschendam. Ik ging er heen met Hans Sargentini, een toenmalige vriend die later nog basgitaar speelde bij de Haarlemse formatie The Plastics.
Armand was op dreef: spoog zijn maatschappijkritische teksten de microfoon in en ramde stevig op zijn akoestische gitaar, versierd met woeste uithalen op de mondharmonica.
Wel twee keer brak hij een snaar.
Dat waren bijzondere momenten.

Armand

De zanger stopte na het knappen van de snaar midden in het lied, om vervolgens doodgemoedereerd het staal te gaan zitten vervangen.
Zat de snaar er eenmaal op, dan stemde hij en zette het lied opnieuw in. Precies bij de regel waar hij dat nummer had moeten onderbreken.
Uiteraard was ‘Ben ik te min’ het hoogtepunt van het concert. Maar ook liedjes als ‘Want er is niemand’, ‘Een van hen ben  ik’ of ‘Zoek je zo eenzelfde verschijnsel mens’ waren niet te versmaden. Nog steeds niet. Een lied als ‘Marijke’ had een klassieker kunnen zijn, als het op juiste waarde was geschat.

Armand is wellicht altijd meer ‘rock ’n roll’ geweest dan onze Haarlemse troubadour Boudewijn de Groot. Ook al is de Eindhovenaar misschien een wat minder briljant tekstschrijver dan wijlen Lennaert Nijgh, en waren de akkoorden iets eenvoudiger dan de ‘verre’ arrangementen van De Groot en companen, de met hennakapsel getooide protestzanger verdient toch de sympathie. Niet in de laatste plaats door het onverdroten voortgaan op de weg die hij in de jaren zestig was ingeslagen.
Groepen als The Kik en (het Haarlemse) De Kliko’s sloten zich aan, met welke hij het land door trok, en met wie menig pretsigaretje soldaat werd gemaakt.

armand%20and%20the%20kik%20(5)

Vorig jaar bezocht ik een geweldig concert van Rick de Leeuw in de kleine zaal van de Philharmonie. De Leeuw en zijn Vlaamse band speelden Tröckener Kecks-liedjes, en repertoire van  de albums ‘Beter als’ en ‘De parels en de zwijnen’.
Tegen het einde van het optreden haalde De Leeuw een mondharmonica tevoorschijn en deed de volgende aankondiging:
…,,De woelige jaren zestig begonnen in Nederland op de
dag dat Armand met zijn striemende coupletten het
burgerlijk ideaal opschudde. Even langharig als ruimdenkend luidde hij met vier akkoorden en een roestige mondharmonica de nieuwe tijd in…’’
Vervolgens werd ‘Ben ik te min’ ingezet.

postuum

Er is overigens nóg iemand die zich met ‘Ben ik te min’ heeft beziggehouden. De onvolprezen Maarten van Roozendaal kroop bij zijn lied ‘Bloemen’ in de huid van een ouwe hippie, die zijn toenmalige vriendin er toe probeert te verleiden opnieuw bloemen in het haar te steken en door te gaan op de weg van toen.

Hé, ben jij daar
Jij, het meisje van Simone De Beauvoir
Hier ben ik weer
Jouw kunstenaar
Van het kampvuur
En het Donovan en Dylan repertoire
Héhé

Hé, ben jij daar
En oké, wat jouw vader zei, was waar
Ik was een bedelaar, een boemelaar,
Een redeloze redenaar
En uiteindelijk werd ik handelaar, een scharrelaar, een sjacheraar
Een schaamteloze schuldenaar
Maar hier sta ik weer, na bijna 40 jaar
En ik zing: Hé, ben jij daar
Hé, ben jij daar

Of ben ik soms te min
Omdat jouw zoon een grotere kar heeft dan de mijne
Ben ik te min
Omdat jouw kinderen meer poen hebben dan de mijne

Wie de website van Armand aanklikt ziet dat er nog optredens gepland staan, o.a. met Rick de Leeuw. Spijtig dat het niet meer gaat gebeuren.
Wat blijft zijn de herinneringen aan iemand die op zijn eigen, muzikale manier streed voor een betere wereld.

PAUL LIPS

http://www.armand.nl/indexnederlands.htm

Foto Armand & The Kik (c) Hans Anneveldt

JOUW PERSOONLIJKE JEZUS, NOVEMBEREXPOSITIE IN DE KUNSTKELDER

fb5e124128a09aabb0545010_LIk stond in de Kunstkelder in de Drossestraat bij een foto van Rob van Bruggen, en moest denken aan de Britse muziekformatie Depeche Mode. Aan het nummer ‘Personal Jesus’ in het bijzonder.
Het is een lied dat al uit 1989 stamt. Het staat op de plaat ‘Violator’.
Ik ben nooit zo’n fan geweest van Depeche Mode, ook al kan ik het latere werk best waarderen. Natuurlijk mede omdat Johnny Cash in 2002 een geweldige versie van ‘Personal Jesus’ uitbracht, met onder andere de voormalig Red Hot Chili Peppers-gitarist John Frusciante op gitaar.

…Your own personal Jesus
Someone to hear your prayers
Someone who cares
Your own personal Jesus
Someone to hear your prayers
Someone who’s there

Feeling unknown
And you’re all alone
Flesh and bone
By the telephone
Lift up the receiver
I’ll make you a believer…

Songschrijver Martin Gore liet zich voor ‘Personal Jesus’ inspireren door het boek ‘Elvis and me’ van Priscilla Presley.
,,It’s a song about being a Jesus for somebody else, someone to give you hope and care. It’s about how Elvis Presley was her man and her mentor and how often that happens in love relationships; how everybody’s heart is like a god in some way.’’

Nu terug naar de Kunstkelder. Momenteel is er een Novemberexpositie te zien, die geopend werd tijdens het Kunstlijn-weekeinde. Zoals bij elke Kunstkelder-tentoonstelling is het aanbod weer breed, met verschillende disciplines, en daardoor een bezoek waard. Lizan van Dijk, Henk Claire Loeffen, Len Beentjes, Saskia Minoli, Lottie Buit, het zijn slechts enkele namen van het rijke palet aan deelnemers.

12211005_10206140027432265_111283295_o

Is Jezus een vrouw? Je zou het kunnen vermoeden als je naar de foto van Rob van Bruggen kijkt. Links zien we een Mariafiguur in stemmig blauwzwart gewaad, rechts op de foto slechts de voeten van haar ‘persoonlijke Jezus’, hangend aan – waarschijnlijk – een kruis. Getuige de nagellak zijn het hoogstwaarschijnlijk voeten die bij een dame horen. In plaats van roestige, venijnige spijkers is de persoon aan het kruis opgehangen met rode linten, iets comfortabeler. We weten verder niet hoe zij er bij hangt, aangezien de foto ophoudt bij de kuiten, waar de Mariafiguur een eerbiedige blik op werpt.

Een ander opvallend werk – van een andere kunstenaar – is getiteld ‘De tijd gaat de mens voorbij’. Het is een schilderij van de deels in Turkije woonachtige kunstenaar Ernst Merhottein. Merhottein tekent en schildert dagelijks, en laat ons via Facebook kennis nemen van zijn laatste wapenfeiten. Dit schilderij – olieverf op doek – had ik nog niet van hem gezien.
We zien een pijprokende figuur op de rug, die een straatje inwandelt. Het lijkt een straatje in een Zuideuropees land. De figuur moet oppassen, want naast hem gaapt een gat. Een soort extreem groot ‘sink hole’, met gras, bomen en klokken. In de figuur zou je de schilder zelf kunnen herkennen. Het meest opvallende aspect is het schildpadschild, waarin zijn lichaam zich bevindt.

12202274_10203750028831376_1132109769_nHet zou een symbool kunnen zijn voor het levenspad: de figuur wandelt de straat in, die licht steil omhoog loopt. Een boom midden in het straatje vormt een obstakel. Eén verkeerde stap en de dood is nabij. Immers, zie – als je op je rug valt met je schildpaddenschild – nog maar eens goed rechtop te komen.
Ook deze pijprokende figuur zou op zijn levenspad wel een mentor kunnen gebruiken, die hem zo nu en dan bij staat met wijze raad. Dat de klok langzaam door tikt, is een gegeven. Zo gaat de tijd de mens voorbij.

PAUL LIPS

Novemberexpositie in de Kunstkelder, Raakshalle, Drossestraat 2.
Woensdag tot en met zondag van 11.00 tot 18.00 uur. Tot en met 22 november.

https://www.facebook.com/kunstkelder/?fref=ts

http://raakshalle.nl/