PIETER BAKKER HOUDT VAN MUZIEK, LITERATUUR EN WIELRENNEN

PIETER BAKKER HOUDT VAN MUZIEK, LITERATUUR EN WIELRENNEN

Haarlemmer Pieter Bakker was jarenlang werkzaam als orthopedagoog en als projectleider bij de gemeente Haarlem. ‘Ik ben een ouwe rocker’, zegt hij zelf. Hij speelde in talloze muziekformaties en schrijft gedichten. Haarlem Volkoren (met de voorstelling ‘Oh muggen dans mee’) is zijn laatste poëzie & muziekproject. Daarnaast houdt hij van wielrennen.

Pieter Bakker

Pieter Bakker draagt op bovenstaande foto het gedicht ‘Moraal’ voor:

Moraal

de koers is hard gemaakt

renners pieren er af

ik ben weg gedemarreerd

het peloton is tot de helft gedecimeerd

met groepjes achter me aan

na een uur lag alles weer op een zakdoek

met nog twee ronden te gaan

is het spel op de wagen

gevecht om de posities

echt niet normaal

ik zit weer vroeg van voren

en rij met een open hol

de stenen uit de straat en een stapel moraal

niets mooiers dan de koers

pedaalliefde giert door mijn aderen heen

hengst ik het gat weer dicht

de fiets brengt leven en een stapel moraal

met nog twee ronden te gaan

de stenen uit de straat en een stapel moraal

een spel van alles of niets

met het grote mes erop

rij ik met een open hol

Was je altijd al een fan van de wielersport?
,,Ja, ik volgde als twaalf, dertienjarige alle berichten over de grote wielerwedstrijden. Het had mijn interesse, al was ik zelf in die tijd actief op het gebied van voetbal en basketbal. Ik heb nog een tijdje bij de Haarlemse Flamingo’s gespeeld, voornamelijk in het Krelagehuis en de Kennemer Sporthal. Pas na mijn vijftigste ben ik zelf op de racefiets gestapt.’’

Wielrennen en literatuur omarmen elkaar regelmatig…
,,Ik rijd bij H.S.V. De Kampioen, met die club heb ik veel aan wedstrijden meegedaan. Door het wielrennen kwam ik ook met schrijvers in aanraking, zoals Tim Krabbé en Thijs Zonneveld, de ex-prof wielrenner die o.a. voor Algemeen Dagblad verslag doet van wedstrijden als de Tour de France. Het boek ‘De renner’ van Tim Krabbé is natuurlijk een klassieker in het genre. Maar ik mag ook graag ‘Ventoux’ lezen, van Bert Wagendorp.’’

Pieter Bakker

Op een archieffoto van jou zien we je in actie tijdens de Ronde van Brakel, waar jij op de tweede plaats rijdt en Tim Krabbé op de derde plaats. Hoe zijn die tochten?
,,Dat zijn geweldige evenementen. Met name in België heb je natuurlijk nog een echte wielercultuur, met veel toeschouwers langs de kant. En zo’n omloop eindigt altijd wel in zo’n café waar de mensen om tien uur ’s ochtends al aan hun eerste biertje zitten. Etablissementen die een naam dragen als Café du Sport. Zo af en toe schrijf ik een wielergedicht dat ook op de site van H.S.V. De Kampioen verschijnt.’’

Bakker en Krabbé - prove foto

Waar groeide je op?
,,In Santpoort en IJmuiden. In Santpoort woonde ik vlakbij Frank Kraaijeveld en Meine Fernhout van The Bintangs. Ik hoorde ze regelmatig repeteren in de tuin, waar nummers van Bo Diddley werden uitgeprobeerd.
De eerste band waar ik zelf in speelde heette The Rocking Boys en speelde werk van Elvis Presley en Cliff Richard. De éne helft van de band was fan van Elvis, de andere helft fan van Cliff.
Later heeft de liefde me naar Kopenhagen gevoerd, waar ik in een commune woonde waar ook altijd muziek werd gemaakt. Grote feesten en dan met zijn allen musiceren. Werk van the Stones en Creedence Clearwater Revival. Toen ik terug in Nederland kwam heb ik een tijd deel uitgemaakt van de groep Max Laadvermogen, Nederlandstalig en met veel invloed van de skabeweging, die toen een revival beleefde. Daarnaast schrijf ik dan nog kinderliedjes.’’

Pieter Bakker

Met je laatste groep Haarlem Volkoren richt je je op de rijke historie van Haarlemse verhalen en legenden…
,,Het is heel leuk om al die Haarlemse eigenaardigheden te vangen in gedichten en liedjes. Het programma heet ‘Oh muggen dans mee’ en de première was in mei in de Ruïne van Brederode. We spelen elektrisch, maar zijn ook in staat het programma akoestisch te brengen, daar leer je veel van qua dynamiek. Het is bedoeld voor een breed publiek en we willen op diverse plekken gaan optreden.’’

INTERVIEW: PAUL LIPS
FOTOGRAFIE: REMCO VAN DER KRUIS
FOTO RONDE VAN BRAKEL: ARCHIEF PIETER BAKKER
MEER INFORMATIE VIA: http://www.haarlemvolkoren.nl

Advertenties

Gitarist begeleidt depressieve moslim

De moeizame zoektocht naar geluk staat centraal in de voorstelling ‘De wonderbaarlijke genezing van een depressieve moslim’, die zaterdagavond te zien is in De Pletterij aan de Lange Herenvest. Het is het meedogenloze verhaal van Kabier Noor Mohamed, vol zelfspot en gelardeerd met levensliederen. Haarlemmer Hans Kunneman zit als gitarist in het begeleidingsensemble.

Hans Kunneman

De reacties op de voorstelling zijn enthousiast, de belangstelling is groot. Kunneman werd gevraagd door regisseur/schrijver Marc Smit, met wie hij al vaker had samengewerkt. ,,De voorstelling is gebaseerd op het persoonlijke levensverhaal van Kabier, die van alles heeft meegemaakt. Dan moet je denken aan randfiguur-achtige situaties. Maar naast de soms rauwe monologen is Kabier ook een hele goede zanger van het Jordaan-repertoire. Dus dat verhaal wordt afgewisseld met eigen teksten op muziek van bijvoorbeeld Jacques Brel en André Hazes. Het effect is wonderbaarlijk.’’
Hans Kunneman is actief als componist, musicus en docent. Jazz of klassiek, hij beheerst het allemaal. De harmonie staat centraal. Tijdens de voorstelling heeft hij genoeg aan enkele muziekbladen. ,,We hebben de muziek als basis genomen maar daar heb ik weer mijn eigen partijen bij gemaakt. Zo ontstaat er een arrangement.’’

Hans Kunneman

De voorstelling is zaterdag 1 maart in de Pletterij en begint om 20.30.

TEKST: PAUL LIPS
FOTO: REMCO VAN DE KRUIS

Meer informatie via: www.pletterij.nl

Absurd omgedraaide kerstverhalen in komisch kerstdrama

Wie geen mogelijkheid heeft om deze dagen de voorstelling ‘Scrooge’ in de Haarlemse Stadsschouwburg te bezoeken, kan terecht in theater Nieuw Vredenhof aan de Van Oldenbarneveldtlaan. Daar is vanavond en morgenavond nog het komische kerstdrama ‘Het Meisje met de Zwavel-Luciferstokjes’ te zien. Het personage Ebenezer Scrooge gedraagt zich wel een tikje vreemd in dit stuk.

‘LEESWAARSCHUWING: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal’.
Deze aanwijzing plaats ik hier graag bij, omdat u wellicht nog van plan bent de voorstelling te gaan bekijken.

Het meisje met de luciferzwavelstokjes

‘Het Meisje met de Zwavel-Luciferstokjes’ is geschreven en geregisseerd door Fred Rosenhart. Hij trommelde een stel bevriende acteurs op om dit maffe verhaal vorm te geven.
Aanvankelijk denk je als publiek dat je verzeild bent in een repetitielokaal, waar de acteurs een leesrepetitie houden. Maar al snel komt het Meisje met de Zwavel-Luciferstokjes (Michelle Heemeijer) op de proppen, een personage gebaseerd op het sprookje van Hans Christian Andersen. Het is het verhaal van het meisje dat buiten op straat zwavelstokjes moet verkopen, terwijl iedereen thuis warm bij de open haard zit. Als ze vanwege de kou zelf maar een stokje opsteekt, verschijnt er een visioen van een gezellige huiskamer met een leuk gezin. Het sprookje loopt niet echt goed af, vandaar dat de acteurs zich afvragen of ze er niet een vrolijker verhaal van kunnen maken. Ebenezer Scrooge (Fred Rosenhart) neemt de leiding en verdeelt de rollen. Vanaf dat moment worden kerstverhalen en sprookjes door elkaar gehusseld en krijgt het publiek een aaneenschakeling van absurde ontmoetingen te zien, waarbij Scrooge ineens een totaal andere man is dan we hem kennen. Deze Scrooge is aimabel en vrijgevig, en heeft niet door dat anderen hem gebruiken. Dommelend bij de open haard wordt de vriendelijke vrek bezocht door geesten, zware jongens, een familie van biggetjes en een kerstbunny. Vooral het bezoek van een geest op de tonen van ‘Dance Macabre’ voert de spanning op.

Het meisje met de luciferzwavelstokjes

Het is amateurtoneel ten voeten uit, een uurtje ontspanning vòòrdat de stress over de juiste bereiding van kip, kalkoen of gans in de keuken ontstaat. Spelplezier zonder pretenties en zo nu en dan nog leerzaam ook: ‘jij hebt trèk’, honger hadden ze in de oorlog’, roept Scrooge ergens.

Het meisje met de luciferzwavelstokjes
Het meisje met de luciferzwavelstokjes

Wij wensen u een vrolijk kerstfeest.

Tekst: Paul Lips
Fotografie: Remco van der Kruis

‘Het Meisje met de Zwavel-Luciferstokjes’, met o.a. Fred Rosenhart, Ada Vinken, Ineke van Dam en Norbert Smol.
Vanavond en morgenavond nog te zien in theater Nieuw Vredenhof, Van Oldenbarneveltlaan 17, Haarlem. Aanvang 20.30 uur.
Meer informatie via http://www.fredrosenhart.nl

‘De Kerstgigant’: muzikale kerstcomedy in ballroomstijl

Wat doe je als jouw dansschool niet meer geweldig loopt en wordt ingehaald door de ontwikkelingen in de maatschappij? En dat nu net als het 25-jarig jubileum gevierd gaat worden. Project Fors speelt De Kerstgigant, die zich afspeelt in de wereld van de danszaal. Locatie: Sociëteit De Vereeniging.

We vallen binnen bij een middagrepetitie in het statige gebouw aan de Zijlweg. Het personage Conrad (Herman van der Meulen) staat zich op te winden over van alles en nog wat. Regisseur Marcel Kragt geeft hier en daar een aanwijzing. De zaal ziet er nog wat kaal uit, maar dat zal binnenkort veranderen, verzekert Marcel Kragt. ,,Het wordt een echte ballroom met kerstversierselen. De voorstelling heet van oorsprong ‘De Dansgigant’ en is geschreven door Don Duyns en Alexander de Bruijn. Wij hebben voor deze gelegenheid de titel veranderd in De Kerstgigant. Het is in die zin eigenlijk een soort anti-kerstvoorstelling, vanwege al die perikelen in die familie.’’

Dansgigant

‘De Kerstgigant’ vertelt het verhaal van de familie Louters, die al sinds mensenheugenis een dansschool leidt waar de klad in lijkt te komen. Schoonzoon Conrad heeft wel ideeën hoe de crisis kan worden bestreden: verandering. De dansschool zou volgens hem een metamorfose moeten ondergaan: van dansschool naar ‘multi dance en relaxcomplex’. Schoonvader Ben (Wim Kok) ziet de ontwikkelingen richting ‘Kerstgigant’ met argusogen aan. Zoals in vele families is jaloezie, roddel en achterklap niet van de lucht.
Marcel Kragt: ,,Kerst is natuurlijk een familiefeest, maar juist tijdens zo’n feest kunnen familieverhoudingen onder druk komen te staan.’’

Dansgigant

Project Fors is een Haarlems theaterplatform dat werkt in steeds wisselende samenstellingen. Spelers en theatermakers van verschillende verenigingen komen met elkaar in contact en combineren toneelspel, zang en dans. Ter voorbereiding van ‘de Kerstgigant’ werd een weekend lang gerepeteerd in een boerderij in Westwoud, waar erg veel werd gelachen maar vooral ook hard is gewerkt, verzekeren de makers.
,,Tijdens de scènes zullen er ook kerstliedjes klinken. We nodigen het publiek van harte uit om zich in feestelijke danskleding te hullen, want na de voorstelling mogen de voetjes van de vloer.’’

Dansgigant

VOORBESCHOUWING: PAUL LIPS
FOTOGRAFIE: REMCO VAN DER KRUIS

De Kerstgigant is te zien op 20, 21 en 22 december (inloop 20.00 uur, aanvang 20.30 uur) en matinee op 22 december (inloop 14.00 uur, aanvang 14.30 uur). Regie: Marcel Kragt: Spel: Evelyn van Houten, Wim Kok, Herman van der Meulen, Rutger Visser en Monique van der Zouw. Vocal coach: Maria Eldering.

Lachen om relationele irritaties bij Haarlemsche Tooneel Club

‘Mijn slappe komedie voor vier mensen, ’n handjevol personeel & een tafel
die niet vrijkomt’ is van oorsprong een stuk van theatergroep Carver.
De Haarlemsche Tooneel Club speelde de voorstelling dit weekend in het
Heemsteedse theater De Luifel. Dat was weer eens ouderwets lachen
geblazen, om meteen maar eens een open deur in te trappen.

De Haarlemsche Tooneel Club (sinds 1912!) is een van de betere
amateurtoneelgezelschappen uit de regio. De groep koos bij deze
voorstelling voor regisseur Marcel Kragt en dat blijkt een gouden
greep. De tekst die de acteurs dienen uit te spreken is uiteraard van
groot belang, maar juist ook de mimiek en het verdere fysieke
gedeelte.
Alles draait om twee stellen die gezamenlijk uit eten gaan en elkaar
ontmoeten in de bar van het restaurant. Louise (Arma Klaasen) zou een
tafel hebben gereserveerd, maar die komt voorlopig nog niet vrij, zo
laat het personeel weten. De bedoeling van het gezellige avondje is de
verdeling van gezamenlijke eigendommen, en dan met name ‘de caravan’.
Die vermaledijde caravan vormt de rode draad die door de hele
voorstelling heenloopt en uiteindelijk bijna slaande ruzie oplevert.
Wat doe je als je eindeloos moet wachten tot je gereserveerde tafel
vrij komt? Don (Arno Komin), de man van Louise bestelt maar eens een
fles rode wijn. Maar de vrouwelijke helft van het andere stel, Ellis
(Liesbeth Veltman) kan zo lang niet wachten, die moét wat eten.
Toneelauteur Magne van den Berg neemt een klein gegeven (‘ik heb
honger, ik moét wat eten’) en laat de irritatie bij de andere
personages flink oplopen. De anderen – inclusief Ellis’ partner Ben
(Geoffrey Courchaine) willen immers de eetlust niet van te voren reeds
stillen met een paar van die geitenkaascroquetjes. Dat doet Liesbeth
Veltman trouwens zeer goed, spelen hoe je een gloeiend hete snack
voorzichtig beetpakt, de hitte proberen weg te blazen en de lekkernij
héél voorzichtig verorberen.
Het publiek beseft al snel dat het voor de personages op de
toneelvloer een verloren avond zal worden. Ergernissen over elkaar
komen subtiel en langzaam naar de oppervlakte, met veel vileine
opmerkingen die zogenaamd aardig bedoeld zijn. Vooral Louise (sterke rol van Arma Klaasen)
legt Ben het vuur aan de schenen met haar dodelijke complimenten aan haar ex, van wie ze nog steeds zegt te houden: ‘Mooie boze stoere sterke Bennie’.
Ook het personeel moet er aan geloven, zoals de confrontatie tussen een ober (Jack Bontekoe) en Ben: ‘Zeg jij nou jou tegen mij?’, briest Courchaine.
De voorstelling duurt anderhalf uur en dat is een mooie lengte. Op het moment dat de tekst in herhalingen dreigt te vallen doet Arno Komin een schitterende dronkemansact met een barkruk. Het publiek komt niet meer bij.
‘Mijn slappe komedie…’ legt op geestige wijze het menselijk falen
bloot, met sterk spel van alle HTC-acteurs. Wat er met die caravan
moet gebeuren is de vraag, maar dat doet er al lang niet meer toe.
Prachtvoorstelling.

Artikel: Paul Lips
Fotografie: Remco van der Kruis

WAT INSPIREERT… FRED ROSENHART

Fred RosenhartFred Rosenhart in theatermaker en kunstschilder te Heemstede. Hij schreef de familiekomedie ‘Sinterklaas en het Sleutelmysterie’, voor kinderen van 4 tot 90 jaar. De voorstelling is zaterdag 30 november en woensdag 4 december te zien in theater Nieuw Vredenhof aan de Van Oldenbarneveltlaan 17 te Haarlem (tegenover het HFC-terrein).

Hoe is de stemming?
,,Goed! Ik ben momenteel bezig met twee voorstellingen, die Sinterklaasvoorstelling en een kerstvoorstelling onder de titel ‘Het meisje met de Zwavelstokjes-lucifers’. Dat is het oude thema van het meisje met de zwavelstokjes, maar waarin eigentijdse thema’s zijn verwerkt. Daarnaast word ik veel gevraagd om op te draven als historische figuur, zoals Michiel de Ruyter, Anton Mauve of Rembrandt van Rijn. Ik laat de verhalen van die figuren op theatrale wijze tot leven komen.’’

Wat is er aan de hand met die Goedheiligman?
,,De Sint moet natuurlijk overal opdraven en daarom gaat hij nog snel even in bad. De Schoonmaakpiet ruimt alles op en doet dat net iets te grondig. Zo dreigt Sinterklaas in de problemen te komen. Het is een vrolijke voorstelling geworden met bekende en minder bekende Sinterklaasliedjes.’’

Wat inspireert jou?
,,Ik raak geïnspireerd door al die verhalen in mijn hoofd en wat er om me heen gebeurt. Ik ben van nature een geschiedenisfreak, en vind het leuk om historische gebeurtenissen tot leven te brengen. Eigenlijk zie je dat de geschiedenis zich steeds herhaalt, maar dan op nieuwe manieren. Neem bijvoorbeeld Nicolaus Cruquius, de waterbouwkundige die betrokken was bij de drooglegging van Haarlemmermeer. Met de acteursgroep Living History breng ik die man elke zondag tot leven en geef inzicht in hoe hij leefde en wat hij deed. We hebben daarmee al meer dan 35.000 bezoekers getrokken in museum Cruquius. Verder zou ik nog willen noemen het Eldorica Festival op het Staten Bolwerk, waar ik deze zomer was en wat me weer terugbracht naar de hippietijd en de droom van een betere wereld. Als ik het enthousiasme van die jonge mensen zie kan ik daar blij van worden, dan denk ik: de wereld bestaat niet alleen maar uit rotzooi.’’

Van welke muziek hou je?
,,Dat zijn meestal stemmen die ik via de radio hoor. Ik ben bijvoorbeeld gek op Melanie. Ik ben laatst naar haar show geweest en ze is eigenlijk geen cent veranderd. Wat me opviel was dat er ook zoveel jonge mensen aanwezig waren bij dat concert. Ja, en zo iemand als Adele pakt me meteen, maar dat geldt ook voor bijvoorbeeld Leonard Cohen. Soms moet je er wel echt voor in de stemming zijn. Laatst kreeg ik een album van Passenger, dat is ook zo’n geweldige zanger. Als ik aan het schilderen ben dan kies ik voor stemmige klassieke muziek, bijvoorbeeld Mahler. Want ik praat nu wel heel veel, maar als ik schilder ben ik heel geconcentreerd bezig hoor!’’

INTERVIEW & FOTO: PAUL LIPS