DE HAARLEMMER OLIEVERF VAN KUNSTCENTRUM PRINS

Prins Kunstcentrum is een Haarlemse winkel in teken- en schildersbenodigdheden. Eigenaar Han Prins zwaait er sinds 1995 de scepter. Aanvankelijk aan de Turfmarkt, sinds begin juni aan Lange Herenstraat 24Z, op steenworp afstand van het Stationsplein. Het is de enige kunstenaarswinkel in de regio die de unieke Haarlemmer Olieverf verkoopt.

Het wondermiddel van twijfelachtig allooi Haarlemmer Olie kennen we natuurlijk allemaal, maar Haarlemmer Olieverf is een vrij nieuw product, dat wordt vervaardigd in opdracht van Prins Kunstcentrum. Een klein team van ambachtelijke verfmakers gebruikt daarvoor recepten die over een periode van meer dan honderd jaar zijn aan elkaar doorgegeven. Er is een palet van 85 kleuren beschikbaar.

Hans Prins

Han Prins groeide op in Heemstede. Tekenen deed hij al vanaf jonge leeftijd. ,,Mijn ouders waren niet zo erg geïnteresseerd in kunst’’, legt hij uit. ,,Musea bezochten we niet vaak. Wel tekenden we veel.’’

Han Prins ging na zijn middelbare schooltijd aan de slag als verkoper bij kledingwinkel Peek & Cloppenburg aan de Grote Houtstraat. Een zwager tipte hem over een vacature bij Artel, de Haarlemse vestiging van de firma in kunstenaarsbenodigdheden. ,,Die winkel zat op de plek waar nu de Jopenkerk gevestigd is. Een plek waar veel kunstenaars uit de regio hun spullen kwamen aanschaffen.’’

Hans Prins

De crisis sloeg toe en Artel verdween. Prins droomde al geruime tijd over een eigen zaak. In 1995 opende het Kunstcentrum aan de Turfmarkt. Kwaliteitsmaterialen zijn er te vinden, zoals acrylverf van het merk Golden. ,,Een Amerikaanse fabriek die zich uitsluitend richt op het maken van acrylverven’’, legt Prins uit. Ook de aanloop aan de Lange Herenstraat is sinds de verhuizing goed. Uit alle windstreken komen beeldend kunstenaars om de materialen uit te zoeken: Haarlem, Heemstede, IJmuiden. ,,En dan komt er ineens een klant uit Zwolle aanwaaien’’, glimlacht Prins. Zo nu en dan is er een interessante, scherp geprijsde aanbieding. Aquarelverf van Russische makelij, of handgeschept papier uit India.

William Mallord Joseph Turner

William Mallord Joseph Turner : ‘Petworth Park, 1828’

Qua beeldende kunst heeft Han Prins persoonlijk een voorkeur voor ambachtelijke schilders. Als schilderkunstig onderwerp kan hij vooral genieten van ‘het landschap’. Vincent van Gogh is een grote favoriet, maar ook Joseph William Mallord Turner, over wie een biografische film is verschenen. Zelf schildert Prins nog regelmatig, getuige het schilderij van een vaas met zonnebloemen, dat te zien is achterin de ruimte.

Hans Prins

Voor het tijdschrift ‘Atelier’ is zijn portret vereeuwigd. Beeldend kunstenaar Ella Looise interviewde hem voor het magazine, en schilderde een prachtig portret van de handelaar in kunstenaarsmaterialen. Het origineel hangt in de winkel.

 

TEKST: PAUL LIPS

FOTOGRAFIE: REMCO VAN DER KRUIS

http://www.prinskunst.nl/

https://www.facebook.com/prinskunstcentrum

Advertenties

BERT MAURITS: ‘Ik ben het meest tevreden over de dingen die ik snel schilder’

Haarlemmer Bert Maurits is beeldend kunstenaar, maar noemt zichzelf liever schilder. Hij bouwt zijn schilderijen laag voor laag op, in een expressionistische stijl. Tot en met 10 augustus exposeert Bert Maurits bij brasserie en podium Appel aan Spaarne 94. Bert Maurits1 Hoe kwam je hier terecht?

,,Via Lucia, die brasserie Appel onlangs opende met haar man Roedie Peters. Ze vertelde dat ze op internet was gaan zoeken naar Haarlemse kunstenaars, en zo bij mijn website terechtkwam. Ik timmer aan de weg via internet en Facebook. De tijd dat je met je mappie bij een galerie langs gaat werkt tegenwoordig niet meer. Ik was daar sowieso niet zo’n voorstander van.’’

Had je meteen een idee wat je hier wilde exposeren?

,,Ik werk vaak op groot formaat, maar dat zou lastig gaan worden hier met die halfgestucte muren. Dus heb ik goed gekeken naar een juiste balans. Ik heb ook speciaal wat kleinere werken voor deze locatie gemaakt. Maar ik ben heel kritisch, van de tien dingen die ik maakt gooi ik er vaak al vijf weg en dan blijven er uiteindelijk twee over die naar mijn zin zijn. Meestal ben ik het meest tevreden over de dingen die ik snel maak, met een bepaalde drive. Met een noodzaak tot schilderen.’’ Bert Maurits2 Waar groeide je op?

,,Wij woonden op de Muiderslotweg in Haarlem-Noord. Mijn vader zong in het kerkkoor van de Petrus & Pauluskerk. Ik zat op het Mendelcollege waar de toenmalige leraar tekenen me vroeg of ik af en toe illustraties wilde maken voor de schoolkrant. Dat was mijn eerste podium. Daarvòòr was ik als brugklasser, spijbelend en wel, al in mijn eentje naar het Frans Hals Museum gegaan om me te laven aan zijn schuttersstukken en dacht: ’Wow, dat wil ik ook maken!’ Omdat ik het idee had dat er in de kunst geen droog brood te verdienen viel, ben ik vervolgens een heel andere richting opgegaan. Ik heb jarenlang in de gezondheidszorg gewerkt als B-verpleegkundige. Op een gegeven moment heb ik besloten dat ik naar de kunstacademie wilde. Dat werd de Koninklijke Academie in Den Haag.’’ starview2 Je gebruikt een unieke ondergrond voor je schilderijen…

,,Ik schilder op oude postzakken. Mijn buurman was koerier voor de PTT en had een hele lading van die dingen. Dat was in de jaren tachtig. Kunstenaar Sam Drukker schilderde vroeger ook op oude postzakken. Ik haalde die postzakken uit elkaar en begon er op te schilderen. Maar dat kan niet zomaar, merkte ik al snel. De verf verdwijnt er gewoon ín, het is één zwart gat. Dus ik moest eerst zorgen voor een degelijke ondergrond. Meestal begin ik abstract en maak vervolgens vormen, die leiden tot een portret.’’

Wel bijzonder. Postzakken.

,,Een heel romantisch idee natuurlijk. Zakken waar allerlei brieven in hebben gezeten, van liefdesbrieven tot belastingaangiftes. Vaak laad ik een heel stel in mijn oude Renault Lagune om vervolgens naar Hongarije af te reizen, op een plek vijftig kilometer onder het Balatonmeer. En dan schilderen, boeken mee. Geen internet. Telefoon uit.’’

Is het nog te doen, kunstenaar zijn in 2014?

,,Ik kan er nog niet volledig van leven. Zo nu en dan heb ik een bijbaantje. Maar het afgelopen jaar was een goed jaar voor me, met veel exposities. Mijn werk is regelmatig op verschillende plekken te zien. Toch heb ik geen dag spijt gehad van het feit dat ik op mijn achtentwintigste de opleiding ben gaan volgen. Schilder zijn beschouw ik als het mooiste vak van de wereld. Dat maakt me dolgelukkig.’’

INTERVIEW EN FOTO’S: PAUL LIPS

COPYRIGHT FOTO SCHILDERIJ ‘Starview2’: BERT MAURITS

Meer informatie: http://www.bertmaurits.nl http://www.brasserieappel.nl