PURE IMPROVISATIE BIJ JAM DE LA CRÈME

Zet een stel musici bij elkaar en hup, jammen maar. Zo eenvoudig is het natuurlijk nooit. Het hangt van de kwaliteit van de individuele muzikanten af of het ook echt gedenkwaardig wordt. Bij de zogeheten Jam de la Crème zit dat wel goed. Vrijdagavond deed het bonte gezelschap de kleine zaal van het Patronaat aan.

Rilan Ramhane

Rilan Ramhane

Aan het begin van de avond lijkt het heel even of we ons bevinden in het ‘oude’ Patronaat van 1984, toen de zaal pas was geopend en er tijdens sommige avonden slechts een handjevol bezoekers kwam opdagen. Maar op het moment dat gitarist Stef van Es uitwaaierende gitaartonen door de ruimte laat klinken, stromen de belangstellenden langzaam toe. Zo nu en dan voegt zich een muzikant op het podium, bijvoorbeeld Wieger Hoogendorp, bekend als de markante gitarist bij Caro Emerald. Hoogendorp bespeelt een schitterende witte Gretch-gitaar met gouden randjes. Opvallend is percussionist Ebu Gaye Mada, die naast allerlei slaginstrumenten ook een fraai schoudertrommeltje bespeelt. Achter hem de blazerssectie met Jan van Duikeren (trompet) en Louk Boudestijn (trombone), die beiden spelen bij Caro Emerald. Daarnaast op sousafoon Arno Bakker (Maison du Malheur).

vlnr: Denise van Donselaar, Rilan Ramhane, Omar Ka

vlnr: Denise van Donselaar, Rilan Ramhane, Omar Ka

De sfeer van de muziek doet vooral Afrikaans aan, met repetitieve gitaarloopjes, grooves waarover de zangeressen en zangers spaarzame regels of klanken zingen: Denise van Donselaar, Suus de Groot, Rilan Ramhane en Omar Ka wisselen elkaar af.
Het is vooral het pure improvisatie-karakter dat tot een prettige kijk- en luisterervaring leidt, ook al is het tempo hier en daar wel erg traag. Ook Haarlemmer Michael Prins doet mee, hij zingt en speelt akoestische gitaar. Een van de spaarzame woorden die te verstaan zijn is ‘loneliness’, en dat geeft dan meteen wel een bepaalde sfeer.

Michael Prins

Michael Prins

Persoonlijk zou ik graag zien dat er van elke zanger of zangeres één lied wordt genomen als basis, waarop geïmproviseerd zou kunnen worden of dat een totaal ander arrangement krijgt. Maar dat is niet het doel, want de opzet is juist dat er totaal nieuwe muziek ontstaat waardoor elke tournee-avond een unieke ervaring voor de toeschouwer blijft. Meer informatie over de Jam de la Crème-tournee via http://www.jamdelacreme.nl/

Omar Ka en Rilan Ramhane

Omar Ka en Rilan Ramhane

TEKST: PAUL LIPS
FOTOGRAFIE: REMCO VAN DER KRUIS

Advertenties

LOOP VANDAAG OF MORGEN SVP NOG EVEN BINNEN BIJ GALERIE ANNÉE

Is me dat even gezellig binnenkomen, daar bij galerie Année aan de Gedempte Oude Gracht. Direct links hangt het schilderij ‘Bijeenkomst’ van Juane Xue. Een zomerse tafel in een tuin met ontelbare glazen en flessen er op. Een tafereel waar singer/songwriter Douwe Bob en zijn vader ongetwijfeld zeer vrolijk van zouden worden. Het lijkt alsof we hier op een feest zijn beland waar eerst flink en vrolijk is gepimpeld, en het is nèt alsof iedereen even is weggelopen om naar muziek te luisteren, of deze tuintafel definitief heeft verlaten. Het zou ook zomaar kunnen dat dit een ochtendtafereel is waarbij die half gevulde glazen en flessen er nog gewoon staan.Afbeelding

Juane Xue is een van de vier hoofdexposanten bij Année, daarnaast is er altijd werk van andere kunstenaars te zien. De andere drie zijn Roos Schuring, Yvonne van Dreven en Marjanne Beeuwkes, die eveneens recent werk tonen.

Afbeelding

Dat is een aangename verrassing. Neem Roos Schuring, die het Hollands licht met een prachtige toets vangt in landschappen of strandtaferelen. ‘Seascapes’, noemt ze het zelf. ,,Het zijn relatief kleine werken, maar ze zijn toch weer groot’’, legt galeriehouder Annelies Année uit, die ‘Landscape Winter 5, ice cold snow falling’ tot een van haar favorieten rekent en het vlot geschilderde werk omschrijft als ‘fabulous’.

Ook Marjanne Beeuwkes laat zich inspireren door de kust, maar zoekt voornamelijk de grens op tussen land en zee. De verf is pastueus opgebracht, misschien zelfs wel met het paletmes, de taferelen bevinden zich op de grens tussen figuratief en abstract, en blijven daardoor intrigeren.

Afbeelding

Yvonne van Dreven tenslotte werkt met verschillende materialen. Ze gebruikt karton, papier en verf en maakt series onder de titel ‘Ruimte’. Leegstaande ruimtes met altijd wel een openstaande deur waardoor wat sfeervol Hopper-licht naar binnen schijnt, met letterlijke diepte. Nummer 11 en 17 van de serie vind ik het allermooist.

Al met al is het de moeite waard om even bij galerie Année binnen te lopen. Vandaag en morgen (zaterdag 25 januari) nog te zien aan Gedempte Oude Gracht 33.

 tekst en foto’s: PAUL LIPS 

Deksels: beschaafd amusement

Een enorme opkomst in een bloedhete zaal. De presentatie van het nieuwe album ‘Gehoord’ van Deksels was zaterdag een groot succes. Deksels speelt jazz- en popklassiekers, semi-akoestisch en vertaald in het Nederlands.

Deksels in Pletterij
De zangeres in haar zwart-met-witte-noppenjurkje stapt stevig voort door het mulle zand richting duinrand. Achter haar de muzikanten, die allen het instrument op schouder of rug meetorsen, zelfs de enorme contrabas. Dit is de foto die je ziet als je de thuispagina aanklikt van muziekformatie Deksels, afkomstig uit ‘Groot-Haarlem’, zoals de leden zelf zeggen.
En daar wonen heel wat fans, zo blijkt zaterdag in een afgeladen Pletterij. Het eerste nummer zet direct het sfeertje neer: ‘Ben niet verliefd’, zingt Ellen Volkers, een vertaling van de 10CC-klassieker ‘I’m not in love’.
Je zou er een quiz van kunnen maken: wie raadt het snelst het originele nummer waarvan de vertaling en bewerking is gemaakt.

Deksels
‘Natural woman’ (Goffin/King) wordt ‘Jij laat me zien dat ik één en al vrouw ben’, de hit van Sting ‘Englishman in New York’ wordt ‘Dorpeling in de stad’.
Al eerder zijn liedjes letterlijk of fonetisch vertaald, Erik Bindervoet en Robbert-Jan Henkes bijvoorbeeld deden ‘Help! The Beatles in het Nederlands’. Het is een kwestie van wennen. Bij dit duo werd ‘We can work it out’ iets als ‘Weekend wordt het koud’.
In het geval van Deksels pakt het prima uit, juist ook door de jazzy arrangementen en uitstekende begeleiding door Henkjan Heeming (gitaren), Rob van Beek (saxofoons/gitaar) en Gert-Jan Kooren (contrabas/basgitaren).

Deksels in Pletterij
Het zijn liedjes die je kunt vinden in de Top2000, over liefdesperikelen, gedoe om geld of een ‘volmaakte dag’ (een vertaling van Lou Reed’s ‘Perfect Day’.
Het geheel zou kunnen worden omschreven als ‘beschaafd amusement’. De stem van Ellen Volkers doet wat denken aan Cherry ‘Hou me vast’ Wijdenbosch.
Liefhebbers van metalmuziek of piepknor-jazz zul je niet snel aantreffen bij een concert van Deksels, maar het is weer eens een verfrissend geluid in het Haarlemse.

Deksels
TEKST: PAUL LIPS
FOTOGRAFIE: REMCO VAN DER KRUIS

Meer informatie: www.deksels.info

Absurd omgedraaide kerstverhalen in komisch kerstdrama

Wie geen mogelijkheid heeft om deze dagen de voorstelling ‘Scrooge’ in de Haarlemse Stadsschouwburg te bezoeken, kan terecht in theater Nieuw Vredenhof aan de Van Oldenbarneveldtlaan. Daar is vanavond en morgenavond nog het komische kerstdrama ‘Het Meisje met de Zwavel-Luciferstokjes’ te zien. Het personage Ebenezer Scrooge gedraagt zich wel een tikje vreemd in dit stuk.

‘LEESWAARSCHUWING: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal’.
Deze aanwijzing plaats ik hier graag bij, omdat u wellicht nog van plan bent de voorstelling te gaan bekijken.

Het meisje met de luciferzwavelstokjes

‘Het Meisje met de Zwavel-Luciferstokjes’ is geschreven en geregisseerd door Fred Rosenhart. Hij trommelde een stel bevriende acteurs op om dit maffe verhaal vorm te geven.
Aanvankelijk denk je als publiek dat je verzeild bent in een repetitielokaal, waar de acteurs een leesrepetitie houden. Maar al snel komt het Meisje met de Zwavel-Luciferstokjes (Michelle Heemeijer) op de proppen, een personage gebaseerd op het sprookje van Hans Christian Andersen. Het is het verhaal van het meisje dat buiten op straat zwavelstokjes moet verkopen, terwijl iedereen thuis warm bij de open haard zit. Als ze vanwege de kou zelf maar een stokje opsteekt, verschijnt er een visioen van een gezellige huiskamer met een leuk gezin. Het sprookje loopt niet echt goed af, vandaar dat de acteurs zich afvragen of ze er niet een vrolijker verhaal van kunnen maken. Ebenezer Scrooge (Fred Rosenhart) neemt de leiding en verdeelt de rollen. Vanaf dat moment worden kerstverhalen en sprookjes door elkaar gehusseld en krijgt het publiek een aaneenschakeling van absurde ontmoetingen te zien, waarbij Scrooge ineens een totaal andere man is dan we hem kennen. Deze Scrooge is aimabel en vrijgevig, en heeft niet door dat anderen hem gebruiken. Dommelend bij de open haard wordt de vriendelijke vrek bezocht door geesten, zware jongens, een familie van biggetjes en een kerstbunny. Vooral het bezoek van een geest op de tonen van ‘Dance Macabre’ voert de spanning op.

Het meisje met de luciferzwavelstokjes

Het is amateurtoneel ten voeten uit, een uurtje ontspanning vòòrdat de stress over de juiste bereiding van kip, kalkoen of gans in de keuken ontstaat. Spelplezier zonder pretenties en zo nu en dan nog leerzaam ook: ‘jij hebt trèk’, honger hadden ze in de oorlog’, roept Scrooge ergens.

Het meisje met de luciferzwavelstokjes
Het meisje met de luciferzwavelstokjes

Wij wensen u een vrolijk kerstfeest.

Tekst: Paul Lips
Fotografie: Remco van der Kruis

‘Het Meisje met de Zwavel-Luciferstokjes’, met o.a. Fred Rosenhart, Ada Vinken, Ineke van Dam en Norbert Smol.
Vanavond en morgenavond nog te zien in theater Nieuw Vredenhof, Van Oldenbarneveltlaan 17, Haarlem. Aanvang 20.30 uur.
Meer informatie via http://www.fredrosenhart.nl

Lachen om relationele irritaties bij Haarlemsche Tooneel Club

‘Mijn slappe komedie voor vier mensen, ’n handjevol personeel & een tafel
die niet vrijkomt’ is van oorsprong een stuk van theatergroep Carver.
De Haarlemsche Tooneel Club speelde de voorstelling dit weekend in het
Heemsteedse theater De Luifel. Dat was weer eens ouderwets lachen
geblazen, om meteen maar eens een open deur in te trappen.

De Haarlemsche Tooneel Club (sinds 1912!) is een van de betere
amateurtoneelgezelschappen uit de regio. De groep koos bij deze
voorstelling voor regisseur Marcel Kragt en dat blijkt een gouden
greep. De tekst die de acteurs dienen uit te spreken is uiteraard van
groot belang, maar juist ook de mimiek en het verdere fysieke
gedeelte.
Alles draait om twee stellen die gezamenlijk uit eten gaan en elkaar
ontmoeten in de bar van het restaurant. Louise (Arma Klaasen) zou een
tafel hebben gereserveerd, maar die komt voorlopig nog niet vrij, zo
laat het personeel weten. De bedoeling van het gezellige avondje is de
verdeling van gezamenlijke eigendommen, en dan met name ‘de caravan’.
Die vermaledijde caravan vormt de rode draad die door de hele
voorstelling heenloopt en uiteindelijk bijna slaande ruzie oplevert.
Wat doe je als je eindeloos moet wachten tot je gereserveerde tafel
vrij komt? Don (Arno Komin), de man van Louise bestelt maar eens een
fles rode wijn. Maar de vrouwelijke helft van het andere stel, Ellis
(Liesbeth Veltman) kan zo lang niet wachten, die moét wat eten.
Toneelauteur Magne van den Berg neemt een klein gegeven (‘ik heb
honger, ik moét wat eten’) en laat de irritatie bij de andere
personages flink oplopen. De anderen – inclusief Ellis’ partner Ben
(Geoffrey Courchaine) willen immers de eetlust niet van te voren reeds
stillen met een paar van die geitenkaascroquetjes. Dat doet Liesbeth
Veltman trouwens zeer goed, spelen hoe je een gloeiend hete snack
voorzichtig beetpakt, de hitte proberen weg te blazen en de lekkernij
héél voorzichtig verorberen.
Het publiek beseft al snel dat het voor de personages op de
toneelvloer een verloren avond zal worden. Ergernissen over elkaar
komen subtiel en langzaam naar de oppervlakte, met veel vileine
opmerkingen die zogenaamd aardig bedoeld zijn. Vooral Louise (sterke rol van Arma Klaasen)
legt Ben het vuur aan de schenen met haar dodelijke complimenten aan haar ex, van wie ze nog steeds zegt te houden: ‘Mooie boze stoere sterke Bennie’.
Ook het personeel moet er aan geloven, zoals de confrontatie tussen een ober (Jack Bontekoe) en Ben: ‘Zeg jij nou jou tegen mij?’, briest Courchaine.
De voorstelling duurt anderhalf uur en dat is een mooie lengte. Op het moment dat de tekst in herhalingen dreigt te vallen doet Arno Komin een schitterende dronkemansact met een barkruk. Het publiek komt niet meer bij.
‘Mijn slappe komedie…’ legt op geestige wijze het menselijk falen
bloot, met sterk spel van alle HTC-acteurs. Wat er met die caravan
moet gebeuren is de vraag, maar dat doet er al lang niet meer toe.
Prachtvoorstelling.

Artikel: Paul Lips
Fotografie: Remco van der Kruis