AFSCHEIDSMUSICAL VAN JINGO ALS MOOIE HERINNERING AAN HET BASISONDERWIJS

Cees West, Karin de Jongh en dochters Julia en Vera West zijn de drijvende krachten achter Jingo, een in Santpoort-Zuid gevestigd productiebedrijf van afscheidsmuscials voor het basisonderwijs. ,,Een leerkracht verwoordde het ooit als volgt: jullie handelen in herinneringen’’, legt Cees West uit. Een interview.

_MG_2090

We spreken met Cees, Karin en Julia, die enthousiast uitleggen dat zojuist is ‘Selfie de musical’ is voltooid, een nieuwe loot aan de muzikale boom van Jingo. Onder het motto ‘Doe het lekker zelluf, go your own way’ mogen leerlingen zelf aan de slag met regie, scènes, sketchjes en dansjes. Op de flyer van ‘Selfie de musical’ is een vrolijk lachend meisje met zonnebril te zien, die zichzelf en medeklasgenootjes op de kiek zet. De tekening is van de vaste illustrator Geert Gratama, die de vlot getekende en gepenseelde plaatjes verzorgt.

Wie nog nooit van Jingo zou hebben gehoord zou het kunnen kennen van het liedje ‘Begin de dag met een dansje’, dat tien jaar lang elke ochtend te horen was in de radioshow van 3FM-deejay Giel Beelen. Dit lied komt voor op een van de 24 kinderceedee’s die voor de publieksmarkt ontwikkeld zijn.

selfie

In 1982 begon West met het schrijven en produceren van  kwalitatief hoogstaande afscheidsmusicals voor het basisonderwijs. Hij kwam van de pedagogische academie, en ging aan de slag met het Duo Triplex, dat bestond uit Wigbolt Kruyver en Bert Bunschoten. Het was de tijd dat in de oude Toneelschuur creatieve Haarlemse geesten elkaar ontmoetten, plannen smeedden en originele theaterprogramma’s presenteerden, waaronder de zogeheten ‘Mafketelshow’, een late-night talkshow in de Schuur. Cees West vond een betrekking als muziekdocent bij de aan de Gasthuisvest gevestigde Volksmuziekschool, maar besloot tevens een eigen bedrijf op te richten. Het bedenken van een bedrijfsnaam blijkt voort te komen uit een curieuze mix. Cees speelt in die tijd in de ‘Continental Breakfast Roadshow’ met onder andere Perspekt-acteurs Ide van Heijningen en Mark Kingsford. Mark is de Engelse equivalent van de Amerikaan Jango Edwards. Et voila… Jingo!

_MG_2064

Karin: ,,De klank doet vrolijk aan, dat horen we regelmatig van klanten als we de telefoon opnemen.’’

Het is voor kinderen van basisscholen die de overstap naar het middelbaar onderwijs maken een mooie manier om afscheid te nemen. Het werken aan zo’n musical verbindt en stimuleert creativiteit. Voor docenten zal er hier en daar enige schroom bestaan over de aanpak. Niet nodig, vindt Julia West.

Er is een downloadprogramma met een stappenplan ‘Musicalregie van A tot Z’, waarin alles haarfijn wordt uitgelegd. ,,We krijgen daar hele goede reacties op’’, legt Julia uit. ,,Het wisselt natuurlijk per persoon hoe je zoiets aanpakt. Omdat we vaak die vraag kregen ‘hoe doen jullie dat nu?’, hebben we die handleiding geschreven.’’

Zo zijn er ‘tips tegen de zenuwen’, manieren om het ‘toneel te benutten’, ‘stemoefeningen’ voor het duidelijk zingen en spreken, en  technische aspecten als geluid, licht en decors.

Er zijn kant-en-klare musicals, maar ook de Jingo Jukebox, waarin alle liedjes thematisch zijn gerangschikt. Onderwerpen als ‘beroemd’, ‘circus’, ‘dansen’, ‘geluk’, ‘griezelig’, ‘liefde’ of ‘eind goed, al goed’ is slechts een kleine greep van wat Jingo te bieden heeft.

unnamed(klik op de afbeelding voor een karaoke versie van “Selfie”)

Karin: ,,Een goede musical heeft natuurlijk een sterk openingslied en een ontroerend slotlied. Cees is daar als liedjesschrijver een ster in. Via de Jingo Jukebox kun je thematisch zoeken op alle liedjes die we beschikbaar hebben.’’

Julia: ,,Het is natuurlijk niet altijd eenvoudig om een musical in te studeren, als je ziet hoe hoog de werkdruk is. Maar ik heb zelf een aantal scholen bezocht en het is erg leuk om te zien hoe ieder op de eigen manier zo’n musical weet in te vullen.’’

Karin: ,,Wat je ook vaak ziet is dat de zogeheten verlegen kinderen ineens helemaal tot bloei kunnen komen op een podium. Ieder kind kan een functie vervullen, of het nu een kleine of grote rol is, of juist een functie áchter de schermen. Juist dat aspect wil Jingo óók stimuleren. Het is toch geweldig om te merken dat bepaalde leerlingen later besluiten dat ze vérder willen gaan in de creatieve vakken, of een theateropleiding willen gaan volgen?’’

Cees: ,,Zo nu en dan spreken we artiesten die in groep acht van het basisonderwijs in een afscheidsmusical van Jingo hebben gespeeld, zoals Nielson of Jamai. Nielson wist nog precies welke rol hij had gespeeld in de musical ‘Flashback’. Voor ons is dat geweldig om te horen natuurlijk.’’

INTERVIEW: PAUL LIPS

FOTOGRAFIE: REMCO VAN DER KRUIS

 

Alles te zien en te horen op www.jingo.nl

‘PLANET PARADROID’: EEN BOEK ALS EEN ACHTBAAN

Planet Paradroid’ is de titel van een vuistdikke psychologische cultroman, geschreven door Firma Tacker & Tape. Het boek wordt omschreven als ‘een psychedelische darkcom over vriendschap, liefde en de zin van de dood’. Achter de firma gaan het in Haarlem woonachtige duo ‘Jay en Pam’ schuil. Jay is Mr. Tape, Pam is Mrs. Tacker. Aangezien delen van het boek zich afspelen in het lommerrijke Elswout, spreken we af bij café Het Wapen van Kennemerland/De Stinkende Emmer. Even waren we in de veronderstelling dat we twee in ruimtepakken gehulde auteurs zouden ontmoeten, maar dat blijkt mee te vallen.

Mysterieus mag het in elk geval allemaal wel een beetje blijven, leggen Tacker en Tape uit. “Het boek is een weerspiegeling van onze eigen herinneringen en fantasieën. Het zijn gedachtenexperimenten. We hebben heel veel lol gehad tijdens het bedenken en het schrijven.’’

Hoé schrijven jullie?

Tacker: “De plotlijnen bedenken we samen. De dingen die er in het verhaal gaan gebeuren. Een van ons doet het eigenlijke schrijfwerk, dit bespreken we samen, en passen het aan waar nodig. Het gezamenlijke zit hem zoals gezegd in het samen bedenken van plotlijnen en (het karakter) van personages. Je rolt samen met je personages – als in een film die je meebeleeft – van het ene in het andere moment. Ter plekke worden wendingen bedacht, dat is de concentratie van het moment. Schrijven gaat dan vanzelf, omdat het niet wordt bedacht, maar omdat het ontstaat.’’

Firma Tacker Tape

De roman is uitgegeven bij de Indie-uitgeverij DIT Uitgevers. ‘DIT’ staat voor Do It Together, een variatie op Do It Yourself, een attitude die opgeld deed in de roerige punk- en new wave-periode van eind jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw. Bij het boek is een ‘Planet Parazine’ uitgebracht, een in elkaar geknutseld boekje met fragmenten, tekeningen, collages en een tracklist.

Het boek werd officieel gepresenteerd tijdens de Boekenweek in maart, de officieuze Haarlemse presentatie vond plaats in juni tijdens een gevarieerde Irrational Library-avond in het Patronaatcafé.

Voor Tacker vormt het fenomeen ‘psychiatrie’ een inspiratiebron: de worsteling om ‘het lijden te boven te komen’, ofwel, het pad van de spiritualiteit. Een pad dat bezaaid is met sporen van hardgaan en diepgaan en heel veel niet-weten.

Tape heeft meer een focus op de hedendaagse sociaal-politieke context. Instituten en overheden die overal mee wegkomen. Too big to fail!

Firma Tacker Tape

Vanwaar die naam Firma Tacker & Tape?

Tacker: “We hebben ons laten inspireren door het lied ‘Dodenrit’ van Drs. P. Een zinnetje daarin is ‘Doe het zelf met naald en schaar!’ Wij waren op zoek naar een naam voor ons als schrijversduo en deze zin inspireerde ons tot ‘Doe het zelf met tacker en tape’, wat vervolgens Firma Tacker en Tape werd. Begin jaren negentig zat ik op de kunstacademie en liep ik de hele dag niet alleen met een kwast rond, maar ook met een tacker, om de doeken op de spielatten vast te tacken. Tape deed al zijn reparaties met gaffa-tape.’’

…’Ze passeerden een terrein waar de Damstad Biënnale werd gehouden. Leslie wilde persé uitstappen, aangezien haar oog viel op een installatie van Franciscus en Cornelius. Het was een vluchtelingenkamp. Heel basaal en eenvoudig gemaakt en vanaf een kleine afstand bekeken zelfs nog mooier, aangezien de troosteloze leegte, de wanhopige uitzichtloosheid dan nog meer opviel. Wanneer je daar zat, kon je werkelijk nergens anders meer heen. Opgesloten in een eeuwigdurend niemandsland. Op een groot billboard naast het kamp stonden de namen van de sponsors van het kamp: IKEA, SHELL, BURGER KING en vele anderen…’ (uit: Planet Paradroid)

Een van de Haarlemse lezers, Dick Stegenga, is enthousiast over ‘Planet Paradroid’. Gevraagd naar zijn leeservaring zegt hij:

Dat ik een boek van meer dan 600 pagina’s achter elkaar uit las zegt al wat. Het is echt een belevenis. Waarschijnlijk ook omdat het heel actueel (Syrië, vluchtelingen) is en alle aspecten van het leven, van goed tot heel kwaad zo beeldend beschrijft. Liep ook steeds parallel met gebeurtenissen in het nieuws. Een dame in een hoge functie, die daar buiten om sekswerkster was, zulke dames kwamen ook in het boek voor. De idiote nare reacties van medelanders op de drenkelingen in de Middellandse zee viel samen met lezing van een hoofdstuk over minachting en misbruik van ’gekleurde’ mensen enzovoort.

Firma Tacker Tape

Zoals Anthonie Holslag schrijft: “Een boek voor de 21ste eeuw, voor de 21ste-eeuwse lezer, dat alle conventies op zijn kop durft te zetten. Want echt vrolijk is het niet, wel boeiend, confronterend en te denken gevend. Ik kan niet onderscheiden wie wat heeft geschreven. Van de schrijfster vernam ik dat er geen plan was, dat er voor de vuist weg geschreven is. Dat kon ik er wel uit halen. Dat maakt het misschien juist boeiend. Als het leven zelf. Je weet maar niet waar het heen gaat. Het is zowel realistisch, irrealistisch als ook hallucinatoir.’’

Ten slotte: De Firma zit niet bepaald stil. Op dit moment wordt door een Amerikaanse sci-fi auteur gewerkt aan een engelse vertaling die in 2016 klaar zal zijn. Daarnaast is het duo bezig met het schrijven van deel II van de Planet Paradroid trilogie, met als titel Desert Core. Deze zal in 2017 verschijnen.

INTERVIEW EN FOTOGRAFIE: SPAARNESTROOM

STYLING MRS. TACKER: The Irrational Library, Charity en Stijlloods.

STYLING MR. TAPE: Marktplaats.

De muziek uit ‘Planet Paradroid’ is te beluisteren via:

https://www.mixcloud.com/planet_paradroid/planet-paradroid/

Meer informatie via:

https://www.planetparadroid.nl

https://www.facebook.com/planetparadroid

DE HAARLEMMER OLIEVERF VAN KUNSTCENTRUM PRINS

Prins Kunstcentrum is een Haarlemse winkel in teken- en schildersbenodigdheden. Eigenaar Han Prins zwaait er sinds 1995 de scepter. Aanvankelijk aan de Turfmarkt, sinds begin juni aan Lange Herenstraat 24Z, op steenworp afstand van het Stationsplein. Het is de enige kunstenaarswinkel in de regio die de unieke Haarlemmer Olieverf verkoopt.

Het wondermiddel van twijfelachtig allooi Haarlemmer Olie kennen we natuurlijk allemaal, maar Haarlemmer Olieverf is een vrij nieuw product, dat wordt vervaardigd in opdracht van Prins Kunstcentrum. Een klein team van ambachtelijke verfmakers gebruikt daarvoor recepten die over een periode van meer dan honderd jaar zijn aan elkaar doorgegeven. Er is een palet van 85 kleuren beschikbaar.

Hans Prins

Han Prins groeide op in Heemstede. Tekenen deed hij al vanaf jonge leeftijd. ,,Mijn ouders waren niet zo erg geïnteresseerd in kunst’’, legt hij uit. ,,Musea bezochten we niet vaak. Wel tekenden we veel.’’

Han Prins ging na zijn middelbare schooltijd aan de slag als verkoper bij kledingwinkel Peek & Cloppenburg aan de Grote Houtstraat. Een zwager tipte hem over een vacature bij Artel, de Haarlemse vestiging van de firma in kunstenaarsbenodigdheden. ,,Die winkel zat op de plek waar nu de Jopenkerk gevestigd is. Een plek waar veel kunstenaars uit de regio hun spullen kwamen aanschaffen.’’

Hans Prins

De crisis sloeg toe en Artel verdween. Prins droomde al geruime tijd over een eigen zaak. In 1995 opende het Kunstcentrum aan de Turfmarkt. Kwaliteitsmaterialen zijn er te vinden, zoals acrylverf van het merk Golden. ,,Een Amerikaanse fabriek die zich uitsluitend richt op het maken van acrylverven’’, legt Prins uit. Ook de aanloop aan de Lange Herenstraat is sinds de verhuizing goed. Uit alle windstreken komen beeldend kunstenaars om de materialen uit te zoeken: Haarlem, Heemstede, IJmuiden. ,,En dan komt er ineens een klant uit Zwolle aanwaaien’’, glimlacht Prins. Zo nu en dan is er een interessante, scherp geprijsde aanbieding. Aquarelverf van Russische makelij, of handgeschept papier uit India.

William Mallord Joseph Turner

William Mallord Joseph Turner : ‘Petworth Park, 1828’

Qua beeldende kunst heeft Han Prins persoonlijk een voorkeur voor ambachtelijke schilders. Als schilderkunstig onderwerp kan hij vooral genieten van ‘het landschap’. Vincent van Gogh is een grote favoriet, maar ook Joseph William Mallord Turner, over wie een biografische film is verschenen. Zelf schildert Prins nog regelmatig, getuige het schilderij van een vaas met zonnebloemen, dat te zien is achterin de ruimte.

Hans Prins

Voor het tijdschrift ‘Atelier’ is zijn portret vereeuwigd. Beeldend kunstenaar Ella Looise interviewde hem voor het magazine, en schilderde een prachtig portret van de handelaar in kunstenaarsmaterialen. Het origineel hangt in de winkel.

 

TEKST: PAUL LIPS

FOTOGRAFIE: REMCO VAN DER KRUIS

http://www.prinskunst.nl/

https://www.facebook.com/prinskunstcentrum

STEEKVLIEG: ‘WE DOEN GEWOON MAAR WAT’

Steekvlieg is een ‘riot grrrl-punkband’ die uit louter dames meiden bestaat: Veerle (vocals/bass), Virginia (guitar/backing vocals) en Stella (drums/backing vocals). Vrijdag 5 juni speelt Steekvlieg tijdens de ‘last show before summer’ van Irrational Library in het Patronaatcafé. Op de poster staat vermeld: ‘artists of the evening: een allegaartje’. Een chaotische gezellige en interessante ontmoeting met de bandleden van Steekvlieg. Steekvlieg Uit het Algemeen Nederlands Woordenboek: -steekvlieg: vlieg die met de zuigsnuit steekt om bloed te drinken; ook: daas; paardenvlieg; brems.

Tijdens het gesprek wordt snel duidelijk dat Veerle, Virginia en Stella er niet op uit zijn de interviewer en fotograaf in te palmen  te interesseren met charmante smalltalk. Regelmatig klinkt de kreet: ‘Oh nee, schrijf dat maar niet zo op’ (dus we hebben hier en daar wat woorden doorgehaald). Het drietal werd eerder gespot tijdens Koningsdag bij het Pitcher-podium (voor de achteruitgang van het Kruitvat Kruidvat), waar in een half uurtje tijd de talloze aanwezigen omver werden geblazen geïmponeerd raakten. Steekvlieg Op de vraag hoe de leden elkaar hebben leren kennen is het antwoord kort maar duidelijk: ‘Marktplaats’. Veerle: ,, Hiervoor speelde ik in een akoestische band, maar daarin speelde ik alleen maar met mannen. Toen die band stopte besloot ik dat ik een groep met alleen maar vrouwen wilde beginnen.’’ Steekvlieg Advertenties werden geplaatst, ook op het prikbord van de Jam Studio´s, een oefenruimtecomplex aan de Amsterdamse Haarlemmerweg. Op die wijze werd de uit Canada afkomstige Virginia geattendeerd. ,,Ik was aanvankelijk van plan me in Berlijn te vestigen maar ben in Amsterdam blijven hangen. Ik vind het heel erg leuk om met deze twee chicks vrouwen te spelen. We zijn de het perfecte combo wat mij betreft.’’ Steekvlieg Veerle: ,, Ik ben de frontwoman, maar Stella en Virginia mogen zich er best mee bemoeien. De liedjes ontstaan meestal met een eerste riff, die vervolgens door de band wordt aangevuld. De thema’s qua teksten zijn feminisme, vegetarisme en kapitalisme. Toch beschouw ik Steekvlieg niet als een politieke band. Die onderwerpen sluipen er spelenderwijs in.’’

Het gevaar bestaat dat je als punkband ‘preekt voor je eigen parochie’. Mensen die het toch al met je eens zijn.

Stella: ,,We willen vooral muziek spelen die we zelf tof vinden. De man in de straat zal onze muziek hoogstwaarschijnlijk niet kunnen waarderen. Maar als iemand het tof vindt is dat mooi meegenomen.’’

Wat zijn jullie muzikale invloeden?

Virginia: ,,Poison. Twisted Sister. Nee, geintje.’’ Veerle: ,,Babes in Toyland, L7, Sleater Kinney, Acid King.’’

Stella: ,,Maar ook iemand als Patti Smith.’’

Veerle: ,,Je ziet sowieso niet zo vaak groepen die volledig uit vrouwen bestaan. Soms is er één vrouw in de band, zoals bassiste Kim Gordon in Sonic Youth. Dat mag wel meer zijn.’’

Virginia: ,,That more is good.’’ Steekvlieg Hebben jullie nog speciale eisen bij het optreden in het Patronaatcafé?

Veerle: ,,We willen graag een eigen kleedkamer met uitsluitend rode M & M’s.’’ Stella: ,,En Himalaya-water.’’ Veerle: ,,We hebben dat aan Joshua Baumgarten voorgelegd. Hij antwoordde: I’ll see what I can do, haha.’’

Wat kunnen we verwachten op vrijdag 5 juni?

,,Riot grrrl punk op onze eigen manier gespeeld. We willen onszelf steeds vernieuwen en niet herhalen. We durven gerust te stellen dat niemand klinkt als wij. Wie weet kunnen we er beroemd mee worden optredens mee vergaren. Het is heerlijk om je dagelijkse frustratie er uit te gooien en lekker te raggen. Eigenlijk doen we gewoon maar wat.’’ Steekvlieg INTERVIEW: PAUL LIPS

FOTOGRAFIE: REMCO VAN DER KRUIS, PAUL LIPS (foto live optreden)

https://www.facebook.com/steekvlieg http://steekvlieg.bandcamp.com/

WAT INSPIREERT… PATRICIA RAMAER

Patricia Ramaer is fotograaf en kunstenaar, maar noemt zichzelf liever kunstfotograaf. Ze heeft momenteel een pop-up studio in Zandvoort. Haar foto’s zijn onder meer te zien in de ‘Salon des Refusés (onderdeel van de ZomerExpo in het Haags Gemeentemuseum) en op een internationale fototentoonstelling in Los Angeles. Patricia Ramaer maakt voor haar fotografie gebruik van oude technieken.

Fotografe Patricia Ramaer

Hoe is de stemming?

,,Fantastisch. Briljant. Er gebeurt namelijk heel erg veel. Voor mijn fotografie ben ik bezig met oude technieken. Glasplaatfotografie. Een tegenhanger van digitale fotografie. Ik noem mezelf dan ook kunstfotograaf. Ik heb besloten dat ik uitsluitend nog wil werken op mijn eigen voorwaarden. En dat is dan weer heel erg leuk.’’

Waar ben je momenteel mee bezig?

,,Ik ben heel erg druk met het maken foto’s op oude glasplaten. Daarnaast doe ik vooral in de zomer vintage-trouwreportages. Zo’n reportage maak ik helemaal op mijn eigen manier. Ik zoek de puurheid en wil laten zien wat er écht gebeurt. Ik wandel rond tussen de gasten en hanteer het principe ‘making the unseen seen’. Zodra ze gaan poseren draai ik me om en loop weg.’’

Els&DiedStorm-[weddings]©P

Maar bruidsparen en hun familie willen toch meestal perfect geposeerde plaatjes?

,,Vooraf leg ik uit hoe mijn werkwijze is. Als je goed uitlegt wat je bedoeling is willen ze het uiteindelijk meestal wel. Je staat er versteld van hoeveel mensen juist géén geposeerde foto’s willen. Bovendien zullen zemerken dat ik de sfeer van het huwelijksfeest juist helemaal pak in mijn reportage! Ik heb de laatste tijd juist méér opdrachten gekregen vanwege mijn werkwijze. Een belangrijk detail is dat ik de foto’s pas na een maand lever, zodat hun herinneringen ‘eigen’ worden, en dat de foto’s niet slechts hun herinnering worden. Het is dus echt slow-photography.’’

Michele-[PerfectImperfections]©P

Hoe werkt dat ongeveer met die glasplaten?

,,De glasplaatfoto is een analoge werkwijze. Het was een van de eerste fototechnieken. Je maakt je eigen negatieven met behulp van een glasplaatje. Behoorlijk dun glas is dat. Op die glasplaat breng ik een zelfgemaakte emulsielaag aan. Die laag is lichtgevoelig en vertoont onregelmatigheden, die terugkomen in de foto. Het toeval speelt dus een rol in de uiteindelijke foto. De foto oogt ruw en niet perfect. En dat vind ik juist zo prachtig en magisch.’’

Margriet-[PerfectImperfections]©P

Wat ga je de komende tijd doen?

,,Ik ben bezig met het opzetten van de Vintage Fotostudio. Vintage is helemaal mijn ding. Daarnaast ga ik een masterstudy Fine Art & Humanities volgen aan de University of Dundee in Schotland. Een afgeragte school met geweldige leerkrachten daar. Ik ben echt op zoek naar verdieping in mijn vak. Het moet zo diep mogelijk. Ik werk vaak samen met collega fotograaf Onno van Middelkoop, hij zal de Vintage ook voortzetten terwijl ik weg ben. Wij willen van de zomer een hele serie kunstportretten maken die een verhaal vertellen.’’

Fotografe Patricia Ramaer

Tot slot, van welke muziek hou je?

,,Ik ben gek op een heleboel dingen. Joni Mitchell. David Sylvian. David Bowie, vooral zijn ballads als ‘Wild is the wind’. Jazzvocalisten als Frank Sinatra, Bing Crosby en Fats Waller draai ik ook graag. Joni Mitchell vind ik zo goed omdat zij in haar muziek alles van zichzelf durft te laten zien, met rake teksten. Ook weer ruw, puur, ongepolijst, precies waar ik van hou!’’

INTERVIEW: PAUL LIPS

FOTOGRAFIE: REMCO VAN DER KRUIS, PATRICIA RAMAER

www.patriciaramaer.com

https://www.facebook.com/vintagefotostudio.nl

Het bijzondere beroep van Alexandra

Alexandra Nederlof (28) werkt voor het Rijksmuseum in Amsterdam en woont in Santpoort-Noord. Ze heeft een heel bijzonder beroep.

Alexandra Nederlof


Wat is jouw beroep?

,,Ik ben papier-restaurator. En geen restaurateur zoals veel mensen zeggen. Mijn werk bestaat uit het schoonmaken en herstellen van kunstvoorwerpen die van papier zijn gemaakt. Op het moment werk ik aan houtsneden van Carel Visser op Japans papier. Dit Japans papier is heel dun en bijna doorzichtig. Als je er langs loopt waait het al weg. Behalve schoonmaken en herstellen moet ik deze werken zoals dat heet “zwevend opzetten”. Dat is een techniek waarbij ik de werken vastmaak aan stevig karton. Aan de randen van het kunstwerk breng ik lipjes van Japans papier aan. Vervolgens maak ik op de juiste plaatsen sneetjes in het karton. Daar trek ik de lipjes door en als ik alles goed heb uitgemeten, zit het kunstwerk onzichtbaar vast op stevig karton. Dan is het minder kwetsbaar.”

Alexandra Nederlof


Hoe kom je er toe om papier-restaurator te worden?

,,Ik had op het gymnasium het vak Kunstgeschiedenis en dat vond ik leuk en het ging me gemakkelijk af. Na het gymnasium ging ik kunstgeschiedenis studeren in Utrecht. Maar ik vond het erg theoretisch en ik wil graag iets met mijn handen doen. Ik ging op zoek naar iets praktischer en dat werd restaurator. Die opleiding heb ik aan de Universiteit van Amsterdam gedaan. In totaal heb ik 8 jaar gestudeerd om restaurator te worden. Tijdens een workshop in de minor restauratie en conservering kwam ik in aanraking met papier-restauratie. De docent scheurde de pagina’s uit een atlas en deelde die uit aan ons. “Ga dit maar vies maken”, zei hij. Wij veegden met het papier over de vloer tot het heel smerig was. Vervolgens kregen we van hem wat gummen en sponsjes met instructies en zei hij: “Maak nu maar weer schoon!”. Toen kregen we de opdracht: “Maak er scheuren in en verkreukel het blad”. En opnieuw kregen we instructies en materialen om de bladen uit de atlas te repareren en te vlakken. Dat vond ik hartstikke leuk. Tijdens die workshop besefte ik dat ik papier-restaurator wilde worden.”

Vind je het nog steeds leuk?
Met een grote lach:,,Dit is een droombaan! Ik vind mijn werk geweldig, ik werk in het Rijksmuseum en ik heb hele leuke, internationale, collega’s. Wat wil je nog meer?”

Heb je zelf – behalve het Rijksmuseum – nog favoriete musea?
,,Villa Borghese in Rome vind ik heel mooi. En het Mauritshuis. O ja, wat ook een heel leuk museum is, is het brievenmuseum in Parijs (Musée des lettres et manuscrits). Daar hebben
ze brieven die zijn geschreven door bekende mensen zoals Einstein en Van Gogh. En het Lehnbachhaus in Munchen vind ik ook een mooi museum.

Alexandra Nederlof

Wat moeten we gaan zien in het Rijksmuseum?
,,De tentoonstelling ‘New for Now’ natuurlijk. Die start 12 juni. Er worden 250 modeprenten tentoongesteld uit de periode 16e eeuw tot 1930. Ik help mee met de tentoonstelling, ik zet de
prentjes netjes op, help met inlijsten en geef adviezen over de maten van de lijsten. En weet je wat het grappige is: Ik heb een aantal van die modeprenten gerestaureerd toen ik hier in de vakantie tijdens mijn studie werkte. De cirkel is rond”.

Tot slot, naar welke muziek luister je nu?
“Ik vind mannelijke singer-song writers prettig om naar te luisteren. Ik vind Hozier leuk en Bastille. En ik heb ook wel een guilty-pleasure band: One Direction! Ja, echt waar. Soms is het gewoon prettig om naar vrolijke popliedjes op de radio te luisteren zonder er al te veel bij te hoeven nadenken.”

Tekst en foto’s: Remco van der Kruis

‘DURF TE SCHRIJVEN!’, CURSUS DOOR WILLEMIEN SPOOK

Haarlemse Willemien Spook daagt aankomend schrijvers uit om de pen te slijpen middels een 6 lessen durende schrijfcursus. Schrijfplezier staat voorop. ,,Ik zou cursisten graag willen helpen een eigen manier van schrijven te ontwikkelen,’’ aldus Willemien Spook.

Willemien Spook

Willemien Spook schrijft zelf dagelijks en wil haar kennis graag delen. ‘Schrijven is hartstikke leuk’, maar vooral ook een kwestie van durf, vindt ze. ,,Niet blijven vastzitten in je gedachten, maar nieuwe werelden openen met jouw pen. Ik ga er voor proberen te zorgen dat die pen wordt losgemaakt. Daar heb je heel veel verschillende oefeningen voor.’’
Je kunt een verhaal op heel veel manieren schrijven, legt Willemien uit. ,,In een van de schrijfoefeningen schrijf je bijvoorbeeld een korte scène in een aantal verschillende stijlen: journalistiek, maar ook op een thrillerachtige, sprookjesachtige of barokke manier. Zo leer je welke invloed zinsbouw en woordkeuze op je verhaal heeft. In een andere oefening leer je hoe je je personages tot leven wekt. Hoe wonen ze, hoe is de gezinssituatie, wat voor karakter hebben ze, wat voor werk doen ze, wat zijn hun hobby’s, enzovoort. Pas als je zelf een goed beeld van je personage hebt gaan ze voor de lezer ook leven.’’

Willemien Spook

Of het nu om verhalen gaat, gedichten of een langer geschreven stuk, het worden plezierige bijeenkomsten in de bibliotheek op station Haarlem, verzekert Willemien Spook. ,,Samen met andere mensen schrijven werkt stimulerend. Ik reik de stapjes aan die je kunnen helpen verder te komen.’’
Ze volgde zelf een opleiding bij Dactylus, academie voor schrijfdocenten in Amersfoort. ,,Ik ben altijd bezig met schrijven en wil dat nu op professionele wijze delen. Naast deze cursus geef ik ook individuele schrijfbegeleiding en online-lessen.’’

Willemien Spook

Ook is ze volop actief als beeldend kunstenaar. Binnenkort neemt ze deel aan een groepsexpositie in De Kloostergangen van het Stadhuis onder de titel ‘Het Spaarne stroomt’. In haar atelier in de Hagestraat toont ze haar assemblages, vaak oude kastjes, met zorgvuldig gecomponeerde gevonden voorwerpen die op die manier een nieuw leven gaan leiden. ,,Ik loop altijd met mijn hoofd naar beneden’’, legt ze uit, ,,bijna alles wat ik in mijn assemblages verwerk, vind ik op straat.’’

Willemien-02

Willemien-01

Kiezen tussen schrijven of kunstenaar zijn kan ze niet, dat hoeft ook niet. ,,Als ik het één doe mis ik het ander en andersom. Ik vind het leuk om dingen te conserveren die voor een ander waardeloos zijn, maar die ik samen componeer tot iets waardevols. Met de cursus ‘Durf te schrijven!’ hoop ik eveneens waardevolle elementen te bieden, waar schrijflustigen iets aan hebben.’’

PAUL LIPS
FOTOGRAFIE: REMCO VAN DER KRUIS

Zes woensdagochtenden, 1 april t/m 13 mei (muv. 6 mei), 9:30-12:00 uur.
Leden €75, niet-leden €100 incl. koffie/thee, lesmateriaal
Locatie: de bibliotheek op Station Haarlem, perron 3/6
Aanmelden en info: http://www.bibliotheekzuidkennemerland.nl of willemienspook@gmail.com
Proefles op woensdagochtend 25 maart van 9.30 tot 11.00 uur in de Bibliotheek Zuid-Kennemerland, Gasthuisstraat 32, Haarlem. Graag aanmelden (zie hierboven).

Meer informatie: http://www.willemienspook.nl