Releaseparty Harlem Saints

Hoewel hun debuut EP ‘This too will be a memory’ al op 15 december vorig jaar uitkwam, had de Haarlemse band Harlem Saints gisteren hun releaseparty in een zeer goed gevuld Patronaat Café.

Harlem Saints bestaat uit zanger Martijn Heule en gitarist Jelmer Hertog. Op deze avond worden ze bijgestaan door Ivar de Wit op bas, Frank Doesburg op achtergrond zang/tweede gitaar/cajon en Tom Bertrams op de toetsen. Voor ongeveer vijftig vrienden en familieleden gaven ze een optreden van ongeveer een uur lang. Alle nummers van de EP werden gespeeld, waaronder ook het nummer Hourglas ( 砂時計) dat Martijn volledig in het Japans zingt. De Harlem Saints bracht ook nog een aantal nieuwe nummers  en een zeer goed geslaagde cover van ‘Folsom Prison Blues’ van Johnny Cash. De muziek van de Harlem Saints heeft zowel folk als rock invloeden.

Voor meer optredens – o.a. tijdens de Haarlemse Popscene on Tour – kun je terecht op de website van de Harlem Saints.

Tekst en fotografie: Remco van der Kruis

 

Advertenties

Over liefde en macht..

Valentijnsdag. De één vindt het commerciele bullshit, de ander stuurt een liefdesverklaring. Al dan niet anoniem. Dominee Tom de Haan en beatrabbi Joshua Baumgarten besloten tot het organiseren van een evenement in de Nieuwe Kerk met als thema Liefde en Macht. Welke dag kun je dan beter kiezen dan 14 februari. De Haarlemse band Grey Lotus zorgde voor de muzikale omlijsting van de middag. En dat deden ze met verve. Wat een prachtige, hemelse stemmen van Joost Verhagen en Judith Wesselius. En de muzikanten zijn stuk voor stuk geweldig goed en gaan helemaal op in de muziek. Tom de Haan hield de volgende prachtige preek over de liefde en macht.

Liefde en macht

Iemand stelde eens voor om in de bijbel
steeds het woordje God, te vervangen door liefde.

Dat is een goed idee.
Het zou ons een hoop leren over de liefde:

Bijvoorbeeld dat in het begin van de bijbel,
de liefde nog onstuimig is, en verwachtingsvol, maar ook jaloers en gewelddadig. Een machtige liefde, die je moet vrezen, anders kom je er niet goed vanaf.

Aan het einde van de bijbel, zo’n duizend jaar verder, is de liefde veranderd.
Ze is kwetsbaar geworden, ze heeft zich overgegeven aan de mensen. Ze loopt er letterlijk tussendoor.

Dat had ze beter niet kunnen doen, maar ze deed het toch.

De mensen zijn namelijk wel heel nieuwsgierig,
maar hopen eigenlijk op een sterke en machtige liefde.
Met deze liefde weten ze niet goed om te gaan.
Liefde en macht gaan niet goed samen.

Macht begrijpen we, allemaal, we snappen het, tot in de details.
Liefde maakt ons in de war en machteloos, afhankelijk en kwetsbaar.

Dus het loopt in de bijbel met de liefde die op aarde komt, niet goed af:
Ze wordt door de macht aan het kruis genageld. En ze laat het gebeuren.

Hoe de liefde dat kon overleven, weten we niet.
Maar men zegt, dat ze weer tot leven is gekomen.
En ze leeft nog steeds. In kleine vlammetjes.

Laat de vraag niet zijn: hoe kan ik liefde bereiken.
Laat de vraag zijn: hoe kan liefde mij bereiken.

 

Joshua Baumgarten droeg theatraal voor uit gedichten uit zijn boek The Poetry of Modern Urban Hope. Voor Joshua begint aan zijn laatste gedicht van die middag,  “Don’t be a dick about it”,  vraagt hij aan de ongeveer honderd aanwezige toeschouwers of ze de laatste zin steeds mee willen opzeggen. Joshua stelt het publiek gerust: ,,Ik heb aan Tom gevraagd of ik dit in the church mocht zeggen”

Be a good person

Be generous and share what you have

Accept your mistakes

Apologize for misunderstandings

Listen to what others have to say

Develop opinions about facts

Learn a trade, work hard, excel,

but don’t be a dick about it

Een bijzonder geslaagde middag waarvan al vele aanwezigen hopen op een tweede editie. And don’t be a dick about it!

Tekst en foto’s: Remco van der Kruis

Start Patro University 2016

Afgelopen maandag was de eerste Patro University 2016 een feit. Na een succesvolle reeks in 2015 heeft dit praktische opleidingsinstituut een vervolg gekregen. Dit keer niet alleen lezingen, maar er worden ook workshops gehouden, demo-days en field trips. Een mooie uitbreiding waarmee beginnende bands – maar ook ervaren bands – hands-on tips krijgen op zowel het zakelijke als het creatieve vlak.

Ivo Maissan (o.a. Hey! Listen, Bevrijdingspop) en Jochem Tromp (o.a. Management Benny Sings, Online Marketing Dox Records) geven de eerste lezing over DIY-management. Waar Maissan meer de sfeer kant toelicht (welk label past bij je, wat draag je uit) geeft Jochem tekst en uitleg over gebruik van platforms als Youtube, Spotify en Bandcamp. Hij legt in rap tempo voor- en nadelen uit van de platforms en laat bijbehorende statistieken zien. Het goedgevulde Patronaat Cafe luistert aandachtig en stelt goede vragen: ,,Welk deel van het voorkomen van Jett Rebel is nu een marketinguiting en welk deel is echt?”, is een ietwat cynische vraag uit de zaal. Maissan antwoordt:,,Jelte is gewoon echt gek. Daar is niets aan gemaakt, ik ken hem vrij goed. Wat wel van de marketingafdeling komt is de timing waarop hij filmpjes of foto’s plaatst op Facebook of Youtube”.

Het vervolg van het Patro University programma ziet er als volgt uit:

Masterclass I: DIY management, maandag 11 januari 20.00 Patrocafé
Workshop I: Media Proof, zaterdag 30 januari 12.00 Patronaat

Masterclass II: Popgeschiedenis, maandag 8 februari 20.00 Patrocafé
Workshop II: Songwriting+, zaterdag 27 februari 12.00 Patronaat

Masterclass III:Labels, labels, labels, maandag 7 maart 20.00 Patrocafé
Demodag I: Live onder de loep, zaterdag 12 maart 12.00 Patronaat
Workshop III: In de studio, eind maart, locatie tba

Masterclass IV: Booken en touren, maandag 11 april 20.00 Patrocafé
Workshop IV: Na de studio, eind april, locatie tba

Demodag II: Coaching en identiteit, zaterdag 14 mei 12.00 Patronaat
Masterclass V: Geld en zo, maandag 16 mei 20.00 Patrocafé
Workshop V: Easy Riders, zaterdag 28 mei 12.00 Patronaat

Fieldtrip I: TBA zaterdag 4 juni
Fieldtrip II: TBA zaterdag 18 juni

Je kunt je gewoon aanmelden voor elk onderdeel. Zie voor meer informatie: https://www.facebook.com/patrouniversity

 

Tekst en Foto’s: Remco van der Kruis

70-JARIGE HANNES: NEVER TOO OLD TO ROCK ‘N ROLL!

Een website heeft-ie niet. Op Facebook of Twitter zit-ie niet. En toch was de kleine zaal van het Patronaat afgelopen woensdag 23 december afgeladen met vrienden, bekenden, familie en vooral muzikale verwanten. Hannes werd 70 jaar en dat mochten we weten ook. Hee Hee Hee!

Sinds enige tijd was bekend dat het legendarische album ‘Mompelingen’ opnieuw zou worden uitgebracht. Ditmaal niet op compactdisc, maar op heus geel vinyl. Geheel in de geest van de tijd. Was in 1995 een evenementenreeks al een daverend succes, opnieuw initïeerde muziekjournalist Peter Bruyn een muziekfeest vanwege Kuipers verjaardag, ditmaal iets kleiner van opzet, maar met minstens zoveel passie voor muziek en kunst. ,,Niemand verlaat de zaal vanavond zonder de plaat’’, sprak Bruyn, die het geheel met Joshua Baumgarten aan elkaar praatte. Technici en muzikanten bouwden ondertussen naarstig om voor een volgende legendarische performance. De liederen die door Haarlemse acts werden vertolkt zijn opgenomen op een speciale ‘Hannes Koffer Kassette’.

Neem De Kliko’s, met een ultralange versie van ‘Hey jij daar aan de overkant van het kanaal’. De tekst is gebaseerd op een gedicht van Kuiper, een liefdesbetuiging aan Christine Peursum, die Elektrik Hannes al sinds jaar en dag aan zijn zijde heeft. De Kliko’s maakten er een prachtlied van, geheel in de sfeer van het eigen, op de muzikale sixties geïnspireerde repertoire. In het Patronaat is er ruimte voor een geweldig feedback-moment door gitarist Joost Varkevisser, terwijl de ritmesectie Jeroen & Jeroen stug blijft doorpompen op bas en drums.

Het is Gitaarlem avant- en devant- la lettre wat de klok slaat. Maar niet enkel gitaren zijn er te horen, ook soundscapes en klaviergeluiden, bijvoorbeeld door Daniel Roser die Jorinde Kuiper begeleidt bij ‘HEE HEE, what I say’ en een geinige cover van ‘My favourite things’.

Bijzonder is het optreden van Spoon Lifts Moon, een van Haarlems meest eigenzinnige muziekformaties. Eerst nog met Judith Wesselius en Marius Bruijn als gastzangers, vervolgens een ode aan Hannes onder de titel ‘Samenvatting’, met een absurde tekst en heerlijke ‘gepijnigde’, intense blikken van Roelof Ruis op accordeon.

Ik heb nog nooit iemand behoorlijk geluid horen krijgen vanaf de laagste fretten van een akoestische gitaar, terwijl midden op de hals een capo geklemd zit. Daan Arisz van Grey Lotus flikt het ‘m tijdens ‘Wat gebeurt er toch in m’n kop vandaag’, met een intrigerende, theatrale zangpartij van Joost Verhagen en indrukwekkende lichtshow. Maar wie nu is die mysterieuze ingepakte figuur, met de rug naar het publiek zittend aan de rechterzijde van het podium? Is dit het ooit door John & Yoko gepredikte Bagism?

Bij de Sgeurvreters draait veel om de het retestrakke gitaarspel op de Telecaster van Martin Huurdeman. Maar de partijen van bassist Koel en slagwerker Pollmann zijn eveneens niet mis. Met Huurdemans broer Sjef als geestige spreekstalmeester en mondharmonicavirtuoos is het muzikale feestje compleet. Compleet? Nee, want daar is ook Jan Willem Reitsma op zang en trompet voor een heerlijke Bo Diddley-uitvoering van ‘Als ik kijk naar mijn teevee’.

Laatstgenoemd lied krijgt eerder op de avond een voortreffelijke singer/songwriter-vertolking door het trio ‘Morgenstond’, bestaande uit Peter Stufkens (gitaar/zang), René de Haan (smoelschuif) en Gerrit Eijkelboom (zang). Terug te horen via Facebook of Vimeo. Ook veteraan Maarten Eijsker is als snarenprins op dreef in ‘Alles gaat voorbij’.

Voor een verrassing zorgt dan ook nog Bob Fosko, die met enkele Raggende Manne het podium opwandelt om te improviseren onder het motto: Naakt, rennend, poepend, in een weiland, met je kop in de zon; dat is vrijheid…’

Heeft Hannes Kuiper al een Erepenning van de Stad Haarlem? Een Zilveren Legpenning? Anders mag dat als de bliksem geregeld worden voor deze Gitaarlemmer Nummero 1.

Niet toevallig treedt burgemeester Bernt Schneiders tijdens de finale aan, op de basgitaar. Lastig om de onnavolgbare gitaarpartijen van Hannes de Zonnekoning goed te volgen, maar het lukt, bijgestaan door de John Densmore-achtige slagwerkerupties van Marcel Schmidt.

Hannes zelf bespeelt zijn blauwwitte elektrieke gitaar of zijn leven er van af hangt.

Lange Leve Hannes!

HEE HEE HEE!’

Sinds het jaar 0 scheen er nooit zo veel licht in de maand december.

TEKST: PAUL LIPS

FOTOGRAFIE: REMCO VAN DER KRUIS

Lees ook via:

https://hannes70.wordpress.com/

https://www.facebook.com/Hannes70-1660540877550035/?fref=ts

Er zit muziek in Teylers Museum

Er zit muziek in Teylers Museum

Onder toeziend oog van de grote meester Jimi Hendrix mag Tim van Ouwerkerk (gitarist bij onder andere Opi en Jerusa) een demonstratie geven van de gitaar in combinatie met een fuzzpedaal en een wah wahpedaal. De gitaarklanken trekken de bezoekers van de expositie “Overal Muziek”  in Teylers Museum als een magneet. Iedereen die zojuist nog oude radio’s bekeek, naar muziek van Frank Sinatra luisterde of zichzelf even Armin van Buuren waande, komt op de muziek af. Muziek verbroedert.

Tim Ouwekerk en Jimi Hendrix

In de Ovale Zaal van Teylers Museum, tussen de meest prachtige mineralen en kwarts, klinken de heldere stemmen van Nina en Laura Philips van All The Kings Daughters. Hun folkmuziek lokt veel bezoekers van het museum naar de zaal.

All The Kings Daughters

De expositie “Overal Muziek” is nog te zien tot 25 oktober in Teyler Museum. Er zijn in die periode verschillende activiteiten (DJ Workshop, Swingen op je eigen 45 toeren plaatje in de Ovale Zaal) en optredens van onder andere Yorick van Norden, All The Kings Daughters en De Kliko’s. Kijk voor de data en tijden van de activiteiten op de website van Teylers: Activiteiten

All The Kings Daughters: http://www.atkdmusic.com/

Tim van Ouwerkerk: http://www.facebook.com/timwilliam.vanouwerkerk

Teylers Museum: http://www.teylersmuseum.nl

 

Tekst en Fotografie: Remco van der Kruis

 

 

WAT INSPIREERT… JOSÉ VISSER

Haarlemse José Visser is keramiste en drijvende kracht achter Mu Ceramics. Voor begraafplaats Akendam aan de Vergierdeweg in Haarlem-Noord maakte zij urnen in de vorm van waterlelies voor de eerste urnenvijver die de Spaarnestad rijk is. We spreken haar bij haar woonboot aan het Spaarne, een idyllische, zonovergoten omgeving.

Jose Visser

Hoe is de stemming?

,,Paradise, zoals je kunt zien. Het is momenteel heerlijk hier aan het water, met de zon, de koelte van de bomen en het weidse uitzicht. Ik heb speciaal mijn Spaarnestroom-jurk aangetrokken zoals je kunt zien.’’

Een urnenvijver op het terrein van een begraafplaats. Klinkt bijzonder.

,,De uitvoering is gedaan in nauwe samenwerking met Fons Snel, beheerder van begraafplaats Akendam en eigenaar Anita Bokhorst van Nirvana Gedenktekens.

Een urnenvijver leg je niet zo maar aan, daar komt heel wat bij kijken. De fundering van de vijver moet worden aangepast en vervolgens wordt er een betonnen constructie geplaatst. Ook het looppad eromheen is vernieuwd. Inmiddels zijn er achtendertig urnen in de vorm van een waterlelie. Ik heb me laten inspireren door het beroemde gedicht uit 1898 van de in Haarlem geboren schrijver en idealist Frederik van Eeden.’’

DE WATERLELIE

Ik heb de witte water-lelie lief,
daar die zoo blank is en zoo stil haar kroon
uitplooit in ’t licht.

Rijzend uit donker-koelen vijvergrond,
heeft zij het licht gevonden en ontsloot
toen blij het gouden hart.

Nu rust zij peinzend op het watervlak
en wenscht niet meer . . . .

Waterlelies spreken tot de verbeelding. Bij gewone mensen, maar ook bij kunstenaars. De Franse schilder Claude Monet had bij zijn huis in Giverny een hele vijver met waterlelies aangelegd, een plek die nog steeds te bezichtigen valt.

,,Van mijn schoonmoeder heb ik een paar waterlelieplantjes gekregen, die ik hier naast de woonboot heb geplant. Ze doen het goed in ondiep water, de wortels varen wel bij een modderige ondergrond. Grappig dat dat smetteloze wit van de waterlelie dus wortelt in de modder.’’

Waterlelie

Mooi beeld, een waterlelie waarin de as van een overledene wordt bewaard.

,,Vroeger waren urnen vaak zware, donkere potten. Vandaag de dag hoeft dat niet meer. Het verschijnsel ‘urn’ mag best verlichtend zijn. Je mag er als nabestaande een beetje blijer van worden. De naam MU Ceramics is geïnspireerd op het ZEN Boeddhisme: Mu staat voor ‘allesomvattende leegte’. Zelf voel ik me ook verbonden met het Boeddhisme.’’

Jose Visser

Je hebt een kunstopleiding gevolgd aan D’ Witte Lelie te Amsterdam.

,,Daar heb ik me bezig gehouden met textiele werkvormen, maar raakte al snel geïnteresseerd in keramiek. Ik woonde een jaar in Amerika en heb daar het draaien geleerd in een pottenbakker-studio. Ik werkte aanvankelijk als etaleur, maar ben inmiddels verslaafd aan het vervaardigen van keramiek.’’

Had je altijd al interesse in zaken die met de dood te maken hebben?

,,Ik heb altijd al het besef gehad dat de mensen die je liefhebt ineens dood kunnen gaan. Daarnaast geloof ik dat je op veel manieren gelukkig kunt zijn in je leven, wat de situatie ook is.’’

Jose Visser

Tot slot, van welke muziek hou je zoal?

,,De laatste tijd draai ik veel Michael Prins. Maar ik ben ook gek op minimal-music als Philip Glass. Oh ja, ik heb de uitvoering van ‘Canto Ostinato’ door het Simeon Kwartet in de Grote Kerk onlangs bezocht, en daar ontzettend van genoten. Een magische gebeurtenis.

Ik noem er nog een paar: Talking Heads, Rufus Wainwright, Elvis Costello, vooral het album dat hij met Burt Bacharach maakte.

En Antony and the Johnsons. Dat is zo’n bijzonder iemand, alsof er een engel aan het zingen is.’’

INTERVIEW: PAUL LIPS

FOTOGRAFIE: REMCO VAN DER KRUIS

Meer informatie: http://www.muceramics.nl

WAT INSPIREERT… PATRICIA RAMAER

Patricia Ramaer is fotograaf en kunstenaar, maar noemt zichzelf liever kunstfotograaf. Ze heeft momenteel een pop-up studio in Zandvoort. Haar foto’s zijn onder meer te zien in de ‘Salon des Refusés (onderdeel van de ZomerExpo in het Haags Gemeentemuseum) en op een internationale fototentoonstelling in Los Angeles. Patricia Ramaer maakt voor haar fotografie gebruik van oude technieken.

Fotografe Patricia Ramaer

Hoe is de stemming?

,,Fantastisch. Briljant. Er gebeurt namelijk heel erg veel. Voor mijn fotografie ben ik bezig met oude technieken. Glasplaatfotografie. Een tegenhanger van digitale fotografie. Ik noem mezelf dan ook kunstfotograaf. Ik heb besloten dat ik uitsluitend nog wil werken op mijn eigen voorwaarden. En dat is dan weer heel erg leuk.’’

Waar ben je momenteel mee bezig?

,,Ik ben heel erg druk met het maken foto’s op oude glasplaten. Daarnaast doe ik vooral in de zomer vintage-trouwreportages. Zo’n reportage maak ik helemaal op mijn eigen manier. Ik zoek de puurheid en wil laten zien wat er écht gebeurt. Ik wandel rond tussen de gasten en hanteer het principe ‘making the unseen seen’. Zodra ze gaan poseren draai ik me om en loop weg.’’

Els&DiedStorm-[weddings]©P

Maar bruidsparen en hun familie willen toch meestal perfect geposeerde plaatjes?

,,Vooraf leg ik uit hoe mijn werkwijze is. Als je goed uitlegt wat je bedoeling is willen ze het uiteindelijk meestal wel. Je staat er versteld van hoeveel mensen juist géén geposeerde foto’s willen. Bovendien zullen zemerken dat ik de sfeer van het huwelijksfeest juist helemaal pak in mijn reportage! Ik heb de laatste tijd juist méér opdrachten gekregen vanwege mijn werkwijze. Een belangrijk detail is dat ik de foto’s pas na een maand lever, zodat hun herinneringen ‘eigen’ worden, en dat de foto’s niet slechts hun herinnering worden. Het is dus echt slow-photography.’’

Michele-[PerfectImperfections]©P

Hoe werkt dat ongeveer met die glasplaten?

,,De glasplaatfoto is een analoge werkwijze. Het was een van de eerste fototechnieken. Je maakt je eigen negatieven met behulp van een glasplaatje. Behoorlijk dun glas is dat. Op die glasplaat breng ik een zelfgemaakte emulsielaag aan. Die laag is lichtgevoelig en vertoont onregelmatigheden, die terugkomen in de foto. Het toeval speelt dus een rol in de uiteindelijke foto. De foto oogt ruw en niet perfect. En dat vind ik juist zo prachtig en magisch.’’

Margriet-[PerfectImperfections]©P

Wat ga je de komende tijd doen?

,,Ik ben bezig met het opzetten van de Vintage Fotostudio. Vintage is helemaal mijn ding. Daarnaast ga ik een masterstudy Fine Art & Humanities volgen aan de University of Dundee in Schotland. Een afgeragte school met geweldige leerkrachten daar. Ik ben echt op zoek naar verdieping in mijn vak. Het moet zo diep mogelijk. Ik werk vaak samen met collega fotograaf Onno van Middelkoop, hij zal de Vintage ook voortzetten terwijl ik weg ben. Wij willen van de zomer een hele serie kunstportretten maken die een verhaal vertellen.’’

Fotografe Patricia Ramaer

Tot slot, van welke muziek hou je?

,,Ik ben gek op een heleboel dingen. Joni Mitchell. David Sylvian. David Bowie, vooral zijn ballads als ‘Wild is the wind’. Jazzvocalisten als Frank Sinatra, Bing Crosby en Fats Waller draai ik ook graag. Joni Mitchell vind ik zo goed omdat zij in haar muziek alles van zichzelf durft te laten zien, met rake teksten. Ook weer ruw, puur, ongepolijst, precies waar ik van hou!’’

INTERVIEW: PAUL LIPS

FOTOGRAFIE: REMCO VAN DER KRUIS, PATRICIA RAMAER

www.patriciaramaer.com

https://www.facebook.com/vintagefotostudio.nl