WAT INSPIREERT… YVONNE VAN DREVEN

Yvonne van Dreven is beeldend kunstenaar en woonachtig in Heemstede. ‘Vervallen huizen’ en ‘ruimte’ vormen de hoofdthema’s van haar werk. Haar inspiratie vindt ze met name in Portugal. Ze werkt met gemengde technieken en maakt o.a. gebruik van het materiaal ribkarton. Tijdens de Kunstlijn 2015 houdt Yvonne van Dreven open atelier aan de Glipper Dreef, en is een werk van haar te zien tijdens de centrale presentatie op het gemeentehuis van Heemstede.

Hoe is de stemming?

,,Goed. Het nest is leeg, de meiden wonen inmiddels zelfstandig. Ik voel me opgewonden omdat ik komend weekeinde exposeer, tijdens de manifestatie ‘Kunstkijken in Volendam’. Vorig jaar won ik daar de zogeheten ‘Sponsor Kunst Trofee’. Een leuke beker waarvan de binnenkant in bonte kleuren was beschilderd. Ik krijg daar een hele gang om mijn werken op te hangen. Mooie oude muren. De sfeer tijdens die manifestatie is heel leuk. Een prima kunstklimaat. Volendammers hebben mij als jas’ hartverwarmend in hun kring opgenomen.

Yvonne van Dreven

Waar groeide je op?

Aan de Narcissenlaan in Bennebroek. Mijn vader was piloot. Mijn moeder hield van schilderen. De opa van mijn moeder was ook actief in de kunst, die was beeldhouwer. En ik ben verre familie van de dichter Bert Schierbeek. Van hem heb ik een gedicht in mijn eindexamenscriptie voor de Kunstacademie Haarlem gebruikt.

Ik was altijd aan het tekenen, herinner ik me. We zijn niet met kunst opgevoed, ook al bezochten we wel eens een museum. Toen ik heel klein was heb ik eens een tekenwedstrijd gewonnen. De prijs was ‘vijf minuten grabbelen’ bij speelgoedwinkel Korstjens aan het Houtplein. Ik weet nog dat ik een lichtblauw reiswiegje met popje grabbelde. Dat was de eerste prijs die ik met tekenen won, haha.

Later op het Coornhert Lyceum ging ik graag naar de tekenlessen van Frans Funke. Ik haalde altijd goede cijfers. Het was toen nog geen eindexamenvak.’’

afbeelding Yvonne

Creatieve vakken staan in hoog aanzien op het Coornhert…

,,Ik was jaloers dat het vak tekenen inmiddels een vak was waar je eindexamen in kon doen. Toen onze dochters Kimberley en Dominique opdrachten mee naar huis kregen ging ik helpen. Door hun tekendocent Harm van Ee heb ik me laten inspireren bij mijn verdere ontwikkeling, wat resulteerde in de 5-jarige opleiding aan de Kunstacademie Haarlem.

Ook heb ik kunstenaars bestudeerd die me aanspreken, zoals Michael Raedecker, Karin Mamma Anderson en Matthias Weischer. Aanvankelijk gebruikte ik nog veel kleur, en waren de ruimtes die ik verbeeldde veel te vol.

Langzaam aan ben ik steeds subtielere kleurnuances gaan gebruiken en raakten die ruimtes steeds leger, tegen het abstracte aan. Ook begon ik karton toe te passen in mijn werk. Die vervallen huisjes in Portugal inspireren me. Ik vind het prachtig om die vervallen daken te observeren, of dat je kunt zien dat er een boom door het raam of dak groeit en uitsteekt. Ik kijk er lang naar, en maak er soms een foto van.’’

Afbeelding Yvonne2

Centraal thema in je werk is het begrip ‘ruimte’, maar in bredere zin…

,,Die deuren, doorkijkjes en trappetjes staan voor mij voor verbindingen en verbondenheid. De open deuren geven een gevoel van vrijheid, dichte deuren voelen benauwd en opgesloten. De lege ruimtes staan voor mij voor een gevoel van vrijheid. De sfeer van vergankelijkheid en melancholie wordt met zulke ruimtes opgeroepen. Bert Schierbeek schreef in 1972 het gedicht ‘De Deur’, naar aanleiding van het plotselinge overlijden van zijn vrouw.’’

De Deur

Een deur is open

Of dicht

 

Een deur die open is

Is een gat naar

De ruimte

 

Een deur die dicht is

Deel van de muur

Begrenst de ruimte

 

Als ie beweegt

Is ie een deur

 

Zo ben ik een deur

Yvonne van Dreven

Tot slot, van welke muziek hou je?

,,Moderne Portugese fado, zoals Cristina Branco. Cesaria Evora, maar ook De Dijk of Dotan. Ik draai graag muziek als ik bezig ben met mijn kunst. Leonard Cohen is ook zo iemand. Ken je ‘Recitation’? Een prachtig gedicht, het staat op het album ‘Live in London’.”

INTERVIEW: PAUL LIPS

FOTOGRAFIE: REMCO VAN DER KRUIS, YVONNE VAN DREVEN

Tijdens de Kunstlijn 2015 houdt Yvonne van Dreven op zaterdag 31 oktober en 1 november open atelier aan Glipper Dreef 204 A, van 11.00 tot 17.00 uur. Een van haar werken is tevens te zien in de hal van het gemeentehuis van Heemstede, Raadhuisplein 1.

https://nl-nl.facebook.com/BeeldendKunstenaarYvonneVanDreven

Advertenties

WAT INSPIREERT… SANDRA BRANDT

Sandra Brandt is de drijvende kracht achter de Geluksroute023, die op zaterdag 7 en zondag 8 februari wordt gehouden op verschillende plaatsen in Haarlem.
Daarnaast geeft ze cursussen ‘Gezond opvoeden in harmonie met jezelf en het gezin’. Sandra Brandt woont met haar gezin in de Haarlemse Zuiderpolder.

Sandra Brandt Geluksroute

Hoe is de stemming?
,,Uitgelaten, druk. Ik leg samen met een superteam momenteel de laatste hand aan het programmaboekje en ben in overleg met de drukker. Daarnaast worden er nú nog onderdelen aan het programma toegevoegd. Kortom: volop in beweging.’’

Wat is de Geluksroute precies?
,,De Geluksroute is ontstaan vanuit overvloed. Waar word jij gelukkig van en wil je dat delen met anderen? Het is een ongedwongen uitwisseling van geluk die voor inspirerende ontmoetingen en mooie ontdekkingen zorgt. Die uitnodiging is voor iedereen, dus of je nu houdt van yoga houdt of bellenblazen, van stilte of juist beweging, het kan allemaal. Want geluk delen brengt altijd meer geluk te weeg ’’

Sandra Brandt Geluksroute

Wat doe je zoal naast de Geluksroute Haarlem?
,,Ik geef dus cursussen ‘Gezond opvoeden’ en ben daarnaast actief als werkplekonderzoeker. Dan houd ik me bezig met te onderzoeken hoe jouw houding is op je werkplek. Of je niet teveel hooi op je vork neemt. Wat je lijf vertelt en welke signalen dat geeft. Dat komt voort uit mijn eigen achtergrond. Jaren geleden moest ik gas terugnemen doordat ik kampte met RSI-verschijnselen.’’

Sandra Brandt Geluksroute

Waar groeide je op?
,,In Hoofddorp, in de wijk Pax. Ik heb op verschillende plaatsen gewoond, in Diemen, Hoofddorp en nu dus in Haarlem. Ik speelde hobo en was actief in verschillende orkesten. Ik heb zeven jaar motor gereden. Roeien deed ik ook. Door mijn RSI lukten die dingen niet meer. Nu ben ik dus vooral bezig met organiseren en het geven van workshops.’’

Van welke muziek hou je?
,,Meestal heb ik gewoon de radio aan. Maar ik hou van bijvoorbeeld Roosbeef en Labi Siffre, of ik draai zo’n album als ‘The rebirth of cool’. Cat Power vind ik goed. Dat brengt me terug naar een vakantie in Canada, waar we met een boot voeren toen er een hele school orka’s kwam aanzwemmen. Ze zwommen onder de boot door. We hebben er opnamen van gemaakt en er het lied ‘The greatest’ van Cat Power als soundtrack
onder gezet.’’

INTERVIEW: PAUL LIPS
FOTOGRAFIE: REMCO VAN DER KRUIS

http://steden.geluksroute.nu/haarlem/

DE POSTUME DOORBRAAK VAN EEN STRAATFOTOGRAFE

Wat weten we van Vivian Maier?

Ze paste op kinderen.
Ze woonde in bij rijke Amerikaanse gezinnen in Chicago.
Ze maakte foto’s op straat.
Ze gaf daar nooit bekendheid aan.
Ze was excentriek.
Ze verzamelde ontelbare stapels kranten.
Ze is overleden.
Ze beleeft een wereldwijde doorbraak.

NYC-
Een tijd terug keek ik even op de agenda van Foam, het museum voor fotografie aan de Keizersgracht in Amsterdam. De naam Vivian Maier dook op. Straatfotograaf. Mijn aandacht was direct getrokken. Foam heeft vaker tentoonstellingen van straatfotografen en die zijn meestal prachtig.

SUMM__VM19XXW04205_2972574b

Nu wil ik u vragen om de naam ‘Vivian Maier’ op google in te tikken, en vervolgens naar ‘afbeeldingen’ te gaan.Nu ziet u haar. Met haar Rolleiflex-camera. Scroll svp een stukje naar beneden en kijk naar wat voor foto’s zij zoal maakte. Tik haar naam eventueel nogmaals in en zet er dan ‘street photographer’ bij.

Iets soortgelijks deed de Amerikaan John Maloof een aantal jaren geleden. Hij was bezig met het schrijven van een geschiedenisboek en zocht daar illustraties bij. Hij bezocht een veiling in Chicago en vond daar een aantal dozen met negatieven. Hij koos de grootste uit en kocht deze voor 380 dollar. In de doos bevonden zich negatieven uit de nalatenschap van ene Vivian Maier. Maloof tikte haar naam in op google.
Hij vond niets.

vivian-maier-1-2
Maloof bekeek de negatieven en kon er aanvankelijk weinig mee. Tot hij ze beter ging bestuderen en besloot te gaan scannen. Hij plaatste een aantal foto’s op een blog. De gekte sloeg toe. De reacties waren waanzinnig, in positieve zin.
Het verhaal van deze zoektocht is vastgelegd in een mooie documentaire. Het is aan te raden deze documentaire te bekijken. Even de telefoon anderhalf uur wegleggen.

http://www.npo.nl/close-up/30-10-2014/AT_2022927

Rij

Inmiddels worden de foto’s van Vivian Maier wereldwijd getoond. Zo ook in Foam in Amsterdam. Er staan enorme rijen voor de drie zaaltjes waar haar foto’s te zien zijn. Het duurt minstens een half uur. Het is raadzaam om vroeg te gaan of op donderdagavond, zo vertelde de suppoost.

Undated, New York, NY

Het zijn poëtische foto’s. Ze tonen mensen op straat in hun dagelijkse bezigheden. Soms kijken ze de fotografe vorsend aan, alsof ze worden gestoord door die vrouw met haar Rolleiflex. Er zit eenzaamheid in, maar ook compassie. En humor.

Vivian-Maier.-Selfportrait.-n.d.-©-Vivian-Maier-Maloof-Collection-Courtesy-Howard-Greenberg-Gallery-New-York
Regelmatig fotografeerde ze zichzelf.
Ze lachte dan nimmer.

PAUL LIPS

http://foam.org/visit-foam?gclid=CKDj7M6Iu8ICFWXHtAodDi0AXQ

NATHALIE HARTJES: ‘GROEIKANSEN VOOR KUNSTENAARS’

Nathalie Hartjes is sinds februari directeur van artspace Nieuwe Vide. Ze wil haar artistieke taak invullen met grootse statements. De afgelopen dagen heeft ze zich intensief beziggehouden met de begeleiding van het plaatsen van de installatie ‘Inside Out & Upside Down’ van Jasper Niens, die nu te zien is.

Nathalie Hartjes - Haarlem - kunst

 Hoe bevalt het je als directeur van Nieuwe Vide?
,,Heel erg goed! Ik ervaar Haarlem echt als een warm bad. Ik woon nu zelf  in Amsterdam Noord en had wel een bepaald vermoeden van de sfeer van de stad en de kunstscene; dat die wel vergelijkbaar zou zijn met Den Haag waar ik vijf jaar heb gewoond en altijd als heel prettig en inspirerend heb ervaren. Mijn vermoeden is in de afgelopen periode bevestigd: er gebeuren in Haarlem heel veel goede dingen. Het contact met de andere beeldende kunstinstellingen is warm en de uitwisselingen zijn direct en concreet.
Dat Nieuwe Vide een broedplaats is, waar we ruim 20 kunstenaars in huis hebben, die hier een atelier huren, draagt hier ook aan bij. De huurders komen regelmatig even kantoor binnenvallen, en ook het uitwisselen van plannetjes en gedachten bij het koffiezetapparaat levert van alles op. Ik ben zelf overtuigd van het feit dat beeldende kunst grenst aan bijvoorbeeld theater en muziek, en hoop dat er op termijn ook  organische samenwerkingen met bijvoorbeeld het Patronaat en de Toneelschuur kunnen ontstaan.’’


Je hebt bij je aantreden de mogelijkheid van een winkel gecreëerd. Wat is er zoal te koop in de Vide Shop?
De Vide Shop is grotendeels samengesteld door Anna Barbara Kolbe, die ik zo nu en dan suggesties van mijn kant heb toegeworpen. De items zijn zeer divers, we verkopen het bordspel ‘Starvation’, een grimmige variant op Risk, hebben een selectie aan bijzonder keramiek zoals de superhelden van Jasmin Djerzic, servies met aangereden wild van Merel Cremers en delicate vaasjes van onthoofde beestjes van Sara Martin Mazorra & Merel Slootheer, er zijn buttons (Very Manly Pins) van Michael van Kekem, en ook een keur aan T- en Sweat-shirts, vaak unieke exemplaren. Een van mijn favoriete items uit de shop zijn de sportjasjes van Sander Reijgers, die zien er echt strak en stylish uit, gemaakt van jasjes van bekende sportmerken waarin onderdelen van opblaaspoppen verwerkt zitten, zonder dat het over de top is. Dan heb je een Reebok jasje aan waar en stukje ‘opdruk net-kousen’ zichtbaar is. De behoefte aan een shop heeft meerdere motivaties, allereerst zijn er heel veel kunstenaars die kleinschalig of in editie uitgebracht werk maken dat flirt met wat we kennen als merchandise en massaproducten. Ook daar zit een wrijving en uitwisseling met populaire cultuur die ik interessant vind en zie de shop dus als een mogelijkheid het tentoonstellingsprogramma op een andere manier uit te breiden en te verkennen. Iedereen is heel welkom voor al onze tentoonstellingen en activiteiten, maar ik vind het ook heel leuk als de Haarlemmer zijn weg naar ons weet te vinden voor net dat maffe of unieke cadeautje voor neef, nicht, vriend of vriendin.’’

Nathalie Hartjes

 Volgende tentoonstelling?
,,Op vrijdag 29 augustus vindt de onthulling van Jasper Niens’ installatie plaats, onder de titel ‘Inside Out & Upside Down’. De expositieruimte van Nieuwe Vide is een traditionele witte doos. Ik vond dat daar wel eens verandering in mocht komen, juíst voor een plek gelegen aan de rand van een ruw industrieterrein, dat potentie en creativiteit ademt. Ik heb Jasper Niens carte blanche gegeven om een ontwerp te maken die voor lange duur zou staan. Voorwaarde was wel dat er veranderingen kunnen plaatsvinden en dat het werk als een organisme met het programma mee kan groeien. De klikstructuur staat dat toe. Jasper Niens heeft een installatie ontworpen die berust op heel ingewikkelde rekenmodellen. Het is een ribbenstructuur, een soort opgeblazen walvissenskelet waar ik in en omheen mee zal programmeren, waardoor het werk ook met de instelling meegroeit. Dit bouwwerk blijft het hele seizoen staan en tot verrassende tentoonstellingsinrichtingen leiden. Daarna op 12 september bijt Nieuwe Vide het spits af van een estafettereeks tentoonstellingen van alumni van de Frank Mohr-mastersopleiding uit Groningen met de tentoonstelling ‘Frenzy’, waaraan vijf kunstenaars aan deelnemen die allemaal vrolijk neurotisch werk hebben.

Jasper Niens

,,Ik vind het belangrijk om bij Vide te streven naar een mix van kunstenaars. Jonge kunstenaars naast kunstenaars met een flinke staat van dienst. Door ze naast elkaar te plaatsen ga je verhoudingen en lijnen zien. Zo wil ik groeikansen bieden voor lokale, nationale en internationale kunstenaars”


FOTO’S NATHALIE HARTJES: REMCO VAN DER KRUIS
FOTO JASPER NIENS: EIGEN FOTO
Frenzy
Opening, 12 september, 18:00 uur
Deelnemers: Siebe de Boer, Sybille Eimermacher, Thera Hillenaar, Maria Jager, Annegret Kellner. 
Meer informatie via:

KLEURRIJKE WERKEN VAN DE SCHILDERS VAN DE KUNSTBAAN

In de Kloostergangen van het Stadhuis aan de Grote Markt is momenteel een vrolijke expositie te zien onder de titel ‘Kleurrijk Haarlem, Outsider Art’. Het is werk van schilders met een verstandelijke beperking, die elkaar ontmoeten bij Stichting De Baan aan het Nauwe Geldelozepad in de Koninginnebuurt.

De betiteling ‘Outsider art’ is meestal van toepassing op kunstenaars met een psychiatrische achtergrond, maar past hier eigenlijk prima. Immers, de schilders met een verstandelijke beperking zijn eveneens min of meer als buitenstaanders te beschouwen: ze trekken zich weinig aan van de formele regels van de kunst.

1024px-Jardin_d'émail_KMM

 

Het was de Franse kunstenaar Jean Dubuffet (1901-1985) die een grote interesse aan de dag legde voor het werk van kinderen, geestelijk minder begaafden en gedetineerden. Hij gaf deze eigenzinnige uitingen de benaming ‘Art Brut’. Je kent Jean Dubuffet wellicht van de ‘Jardin d’Émail’ in de beeldentuin van het Kröller Müllermuseum te Otterlo.

Kloosterpoort

In de Kloostergangen van het Stadhuis zijn vijfentwintig werken te zien, verdeeld over drie thema’s: de plattegrond van Haarlem als ‘Haarlemshart’, de Haarlemmerhout en de Kloosterpoort van het Stadhuis. De schilders van de KunstBaan vervaardigen deze werken onder leiding van een docent met een kunstzinnige achtergrond.

In de serie ‘Kloosterpoort’ zien we fraaie, felkleurige en zeer vrije weergaven van de stadhuispoort, die je door moet als je deze tentoonstelling wilt zien. Niet zelden staan er aan de andere kant van de poort vrolijke figuurtjes, die naar binnen of naar buiten willen, zoals het mannetje met de groene trui en de gele laarzen van Chantal Pijnakker.

Haarlemshart

De met felle kleuren weergegeven plattegrond van Haarlem levert bijna abstracte schilderijen op. Seng Leng Chan (foto) bijvoorbeeld werkt met blauwe, oranje, paarse en roze kleurvlakken waar schilders als Mondriaan en Van Doesburg met interesse naar zouden kijken. Elsbeth Groeneveld heeft op de felkleurige plattegrond nog apart kleine potloodschetsjes geplakt van Haarlemse gebouwen op de plekken waar zij zich bevinden, zoals de kathedrale basiliek St. Bavo, het Teylers Museum en de Amsterdamse Poort.

HoutMoniek

Persoonlijk vind ik de schilderijen met het thema ‘Haarlemmerhout’ het mooist. Hier laten de kunstenaars de fantasie en het penseel de vrije loop. Je ziet het gras en de bomen, maar de boomtoppen hebben allerlei vrolijke tak- en bladvariaties, waarbij vorm en kleur een zinderend spel spelen, tot en met pointillisme aan toe, zoals bij Moniek van Schaik (foto).

‘Hier word ik heel vrolijk van, bravo voor artiesten en begeleiders!’, schreef iemand in het gastenboek. En zo is het. Een expositie om vrolijk van te worden.

Sommige werken zijn te koop. De tentoonstelling is nog tot en met vrijdag 29 augustus tijdens werkdagen te zien in De Kloostergangen van het Stadhuis.

TEKST & FOTO’S: PAUL LIPS

Meer informatie:

http://stichtingdebaan.nl/2014/08/01/expositie-kunstbaan-kleurrijk-haarlem/

BERT MAURITS: ‘Ik ben het meest tevreden over de dingen die ik snel schilder’

Haarlemmer Bert Maurits is beeldend kunstenaar, maar noemt zichzelf liever schilder. Hij bouwt zijn schilderijen laag voor laag op, in een expressionistische stijl. Tot en met 10 augustus exposeert Bert Maurits bij brasserie en podium Appel aan Spaarne 94. Bert Maurits1 Hoe kwam je hier terecht?

,,Via Lucia, die brasserie Appel onlangs opende met haar man Roedie Peters. Ze vertelde dat ze op internet was gaan zoeken naar Haarlemse kunstenaars, en zo bij mijn website terechtkwam. Ik timmer aan de weg via internet en Facebook. De tijd dat je met je mappie bij een galerie langs gaat werkt tegenwoordig niet meer. Ik was daar sowieso niet zo’n voorstander van.’’

Had je meteen een idee wat je hier wilde exposeren?

,,Ik werk vaak op groot formaat, maar dat zou lastig gaan worden hier met die halfgestucte muren. Dus heb ik goed gekeken naar een juiste balans. Ik heb ook speciaal wat kleinere werken voor deze locatie gemaakt. Maar ik ben heel kritisch, van de tien dingen die ik maakt gooi ik er vaak al vijf weg en dan blijven er uiteindelijk twee over die naar mijn zin zijn. Meestal ben ik het meest tevreden over de dingen die ik snel maak, met een bepaalde drive. Met een noodzaak tot schilderen.’’ Bert Maurits2 Waar groeide je op?

,,Wij woonden op de Muiderslotweg in Haarlem-Noord. Mijn vader zong in het kerkkoor van de Petrus & Pauluskerk. Ik zat op het Mendelcollege waar de toenmalige leraar tekenen me vroeg of ik af en toe illustraties wilde maken voor de schoolkrant. Dat was mijn eerste podium. Daarvòòr was ik als brugklasser, spijbelend en wel, al in mijn eentje naar het Frans Hals Museum gegaan om me te laven aan zijn schuttersstukken en dacht: ’Wow, dat wil ik ook maken!’ Omdat ik het idee had dat er in de kunst geen droog brood te verdienen viel, ben ik vervolgens een heel andere richting opgegaan. Ik heb jarenlang in de gezondheidszorg gewerkt als B-verpleegkundige. Op een gegeven moment heb ik besloten dat ik naar de kunstacademie wilde. Dat werd de Koninklijke Academie in Den Haag.’’ starview2 Je gebruikt een unieke ondergrond voor je schilderijen…

,,Ik schilder op oude postzakken. Mijn buurman was koerier voor de PTT en had een hele lading van die dingen. Dat was in de jaren tachtig. Kunstenaar Sam Drukker schilderde vroeger ook op oude postzakken. Ik haalde die postzakken uit elkaar en begon er op te schilderen. Maar dat kan niet zomaar, merkte ik al snel. De verf verdwijnt er gewoon ín, het is één zwart gat. Dus ik moest eerst zorgen voor een degelijke ondergrond. Meestal begin ik abstract en maak vervolgens vormen, die leiden tot een portret.’’

Wel bijzonder. Postzakken.

,,Een heel romantisch idee natuurlijk. Zakken waar allerlei brieven in hebben gezeten, van liefdesbrieven tot belastingaangiftes. Vaak laad ik een heel stel in mijn oude Renault Lagune om vervolgens naar Hongarije af te reizen, op een plek vijftig kilometer onder het Balatonmeer. En dan schilderen, boeken mee. Geen internet. Telefoon uit.’’

Is het nog te doen, kunstenaar zijn in 2014?

,,Ik kan er nog niet volledig van leven. Zo nu en dan heb ik een bijbaantje. Maar het afgelopen jaar was een goed jaar voor me, met veel exposities. Mijn werk is regelmatig op verschillende plekken te zien. Toch heb ik geen dag spijt gehad van het feit dat ik op mijn achtentwintigste de opleiding ben gaan volgen. Schilder zijn beschouw ik als het mooiste vak van de wereld. Dat maakt me dolgelukkig.’’

INTERVIEW EN FOTO’S: PAUL LIPS

COPYRIGHT FOTO SCHILDERIJ ‘Starview2’: BERT MAURITS

Meer informatie: http://www.bertmaurits.nl http://www.brasserieappel.nl

WAT INSPIREERT… DANIEL MAISSAN

Daniel Maissan is fotograaf. Hij werkt met een Leica meetzoeker camera. Op zijn blog ‘A man with a Leica’ schrijft hij over het gebruik en zijn ervaringen van en met dit toestel.
Foto’s van Daniel Maissan zijn momenteel te zien in het Dolhuys aan de Schotersingel, als onderdeel van de tentoonstelling ‘Heel erg anders’, over kinderen met autisme. Foto’s uit zijn serie ‘Autism in Peru’ hangen daar tot en met medio september.

Daniel Maissan

Daniel Maissan is een ‘dwaler’, zegt hij zelf. Hij is graag op reis, om in verre landen het leven van alledag vast te leggen. India, Japan, Afrika, het levert intrigerende beelden op, meestal in zwartwit, soms in kleur.
Gevraagd naar ‘hoe is de stemming’ volgt een eerlijk antwoord:
,,Met ups en downs. Ik heb momenteel geen grote projecten staan, al ben ik wel met een nieuw plan bezig voor Serious Request, dat eind dit jaar in Haarlem zal plaatsvinden. Meestal heb ik zo’n twee of drie projecten in het buitenland, per jaar, dan kan ik reizen met een doel. Daarnaast heb ik natuurlijk gewoon mijn klussen hier in Nederland. Uiteindelijk hoop ik dat het zo’n zeven of acht reizen per jaar worden. Ik maak die reizen nu vaak tegen kostprijs, maar hou er niet veel aan over.
Het fijnste is om, in opdracht van een stichting of organisatie, op reis te worden gestuurd en de vrije hand van fotograferen te krijgen. Zoals bij het project ‘Autism in Peru’. Ik kan met weinig toe. Als de kosten worden betaald en ik heb wat geld om mijn huur te betalen en te eten, is dat voor mij genoeg. Dit is waar een van mijn ideeën ‘Send me somewhere’ vandaan komt. Stuur mij maar ergens heen en ik maak mooie beelden voor je, is daarbij het uitgangspunt. Zo is dat ook gegaan met mijn reis naar Cusco in Peru, in opdracht van de Stichting Abrazos.’’

Daniel Maissan

Heb je bij zo’n reis dan een vooraf vastgesteld plan?
,,Ik hou er van om rond te lopen zonder doel. Dat noem ik dus dwalen. Ik dwaal met mijn camera in de tas of in mijn hand. Als ik zonder doel rond loop en nergens naar zoek, staan al mijn zintuigen open om signalen op te vangen. Als ik dan iets zie wat mij verwondert, word ik daar helemaal door gegrepen. Dan heb ik een kort moment van hyperfocus. Een druk op de knop en het maken van de foto sluit dat moment vervolgens weer af. Dan is mijn hoofd weer leeg en sta ik open voor het volgende momentje.”

Daniel Maissan

Je bent niet een man met een missie?
,,Ik heb niet echt een missie. Ik wil niet perse een verhaal vertellen. Ik wil de verhalen zelf zien en beleven, wellicht is dát de missie. Het momentje meemaken. Dat ik daarbij foto’s maak, waarmee ik deze momenten kan delen met de rest van de wereld, is een hele fijne extra. Het maakt dat ik kan blijven dwalen. Ik wil niet de verplichting hebben dat ik een bepaald verhaal moét vertellen, ik vertel mijn verhaal, zoals ik het zie en meemaak. Dat verhaal wordt gelukkig steeds vaker gezien en gewaardeerd.’’

Daniel Maissan

Om de technische perfectie is het je niet te doen? Soms is er iemand op een foto te zien waarbij het hoofd niet in beeld is…
,,Technische perfectie is natuurlijk een ruim begrip. In de projecten die ik doe werk ik zelden binnen de lijntjes. Het liefst heb ik helemaal geen lijntjes.
Tijdens mijn laatste project voor een Amerikaanse stichting in Nairobi, Kenya, maakte ik een foto waarbij er plotseling iemand met een hand het beeld in kwam zetten. In eerste instantie baalde ik. Tot ik de foto zag en besefte dat het een heel boeiend beeld opleverde. Soms moet er een stukje van een hoofd worden afgesneden voor de foto, puur omdat dat het beeld mooier maakt. De foto kan er veel spannender door worden. Als je soms iets weglaat, vertelt de foto vaak meer. Voor het maken van foto’s voor tijdschriften en magazines is het natuurlijk weer heel anders werken.”

Daniel Maissan

We lopen langs de foto’s in het Dolhuys. Intrigerend zijn de foto’s van de dertienjarige John, een jongen met een onregelmatig gebit die er van geniet om te spelen met scheerschuim. Hij komt zelden buiten huis, behalve als de therapeut er is. Op een van de platen opent zijn moeder de deur van hun woning, en kijkt John met een vorsende blik richting camera. Ook de hond links lijkt niet helemaal op zijn gemak. De wandeling heeft lang genoeg geduurd en John lijkt elk moment met dingen te kunnen gaan gooien, weet Daniel Maissan. ,,Als zo’n spanning te zien is in een foto, met nul opsmuk, dan is het voor mij goed.’’

Daniel Maissan

John

INTERVIEW: PAUL LIPS
FOTOGRAFIE: REMCO VAN DER KRUIS
COPYRIGHT FOTO AUTISM IN PERU: DANIEL MAISSAN

Meer informatie via:
http://www.danielmaissan.nl
http://www.hetdolhuys.nl